นี่คือยุคของอาหารจานด่วนและความคลุมเครือ แรงกดดันของชีวิตควบคู่ไปกับความเหงาทำให้ร่างที่อ้างว้างจำนวนมากรีบเร่งไปยังร่างที่อ้างว้างอื่น ๆ เพื่อค้นหาความอบอุ่นและความรักที่แท้จริง ขณะที่เขากำลังพูดอยู่ เขาก็ถอดเสื้อผ้าของฉันออก ฉันระงับความรังเกียจในใจและพยายามตอบสนองเขา... คราวนี้ งานของฉันก็รอดแล้ว ชาวเน็ตสารภาพ: ภัยคุกคาม: งานของเขาคือชิปต่อรองของเขา หลังจากเรียนจบวิทยาลัย ฉันก็กระโดดออกจากกองทัพผู้หางานมากมาย และโชคดีที่ได้ทำงานในบริษัทขนาดใหญ่ บริษัทเป็นกลไกการดำเนินงานระดับชาติ และฉันรู้สึกประหลาดใจมากกับรายได้และผลประโยชน์ มันดีกว่าเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ของฉันหลายเท่า ฉันจึงรักงานนี้มาก ทำงานอย่างขยันขันแข็งทุกวัน และทำงานหนักโดยไม่มีข้อตำหนิ นามสกุลของผู้จัดการแผนกของฉันคือเฉียน เขาอายุ 40 ปีและหย่าร้างมาหลายปีแล้ว ที่จริงแล้ว ด้วยเงื่อนไขที่ดีในการเป็นเจ้าของรถยนต์และบ้าน จึงน่าจะเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขาที่จะแต่งงานใหม่ แต่เขาก็เป็นโสดมาโดยตลอด ฉันได้ยินเพื่อนร่วมงานพูดถึงสาเหตุที่เขาไม่เคยแต่งงานใหม่ ประการแรกเขามีอารมณ์แปลกๆ ประการที่สอง เขามีนิสัยตัณหาแบบผู้ชายด้วย เขามักจะเปลี่ยนแฟนและดูเหมือนจะชอบมัน อย่างไรก็ตาม ฉันยังคงอ่านความหดหู่ ความปรารถนา และความวิตกกังวลของชายวัยกลางคนคนเดียวจากการมองฉันและเด็กผู้หญิงคนอื่นๆ ดังนั้นฉันจึงจงใจรักษาระยะห่างปานกลางจากเขาเสมอ ฉันเพิ่งทำงานมาได้ห้าเดือนและเป็นช่วงสิ้นปี ได้ยินมาว่าบริษัทจะเลิกจ้างพนักงานแต่ยังไม่ผ่านช่วงทดลองงานเลยรู้สึกกลัวมาก บ่ายวันนั้น ผู้จัดการ Qian ริเริ่มที่จะพูดคุยกับฉัน อันดับแรกเขาพูดบางอย่างเกี่ยวกับวิธีที่บริษัทประสบความสูญเสียอย่างหนักในปีที่ผ่านมา และต้องดำเนินการตามแผนการเลิกจ้าง เขายังบอกด้วยว่าผลงานของฉันไม่ค่อยโดดเด่นนักและฉันกำลังจะถูกเลิกจ้าง ผู้จัดการส่วนใหญ่แนะนำให้เลิกจ้างแผนก ดังนั้นเขาจึงหวังว่าฉันจะปรับปรุงประสิทธิภาพและทำงานหนักในเดือนที่ผ่านมา ฉันรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร เขาไม่ได้หมายความว่าชะตากรรมของฉันอยู่ในมือของเขาเหรอ? ยิ่งไปกว่านั้น เขากำลังบอกเป็นนัยว่าฉันจะทำอะไรได้บ้างเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกเลิกจ้าง! คืนนั้นฉันนอนไม่หลับ ฉันต้องทำให้เขาพอใจไหมสำหรับงานนี้? ไม่ ไม่เคย! ฉันพูดกับตัวเองในใจ บังคับ: แกล้งเมาเพื่อเข้านอน หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ผู้จัดการกำลังจะเดินทางไปทำธุรกิจ และเขาเลือกให้ฉันไปกับเขา ระหว่างทางกลับโรงแรมหลังเลิกงาน เขาถามฉันว่าฉันอยากไปบาร์ด้วยหรือเปล่า เพิ่ง 8 โมงเย็นเอง เลยปฏิเสธไม่ได้จึงตอบตกลง คืนนั้นเขาไม่ได้พูดมากนักและดื่มไปทีละแก้ว วิธีสุดท้าย ฉันทำได้เพียงช่วยให้เขาสะดุดกลับโรงแรมเท่านั้น หลังจากส่งเขาเข้าไปในห้อง พอฉันหันหลังกลับ ฉันก็ไม่คิดว่าเขาจะจับฉัน ดวงตาสีแดงของเขาไม่สามารถซ่อนความปรารถนาในใจได้ ฉันตื่นตระหนกทันทีและพยายามสงบสติอารมณ์และพูดว่า "คุณเมามากเกินไป พักผ่อนเยอะๆ นะ" ก่อนที่ฉันจะพูดจบ เขาก็วิ่งเข้ามาหาฉัน กอดฉัน แล้วเอาปากมาปิดหน้าฉัน ฉันผลักเขาออกไปอย่างสิ้นหวัง แต่ฉันเทียบไม่ได้กับเขา “ฟังฉันนะ ฉันรู้ว่าคุณต้องการอะไร แล้วฉันจะทำให้เธอพอใจ” เขาบ่น ฉันแค่รู้สึกรังเกียจที่เขารู้ว่าฉันไม่เต็มใจที่จะสละงานนี้ เขาจึงใช้วิธีนี้เพื่อแบล็กเมล์ฉัน ฉันอยากจะหลบหนี แต่ฉันก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากมืออันแข็งแกร่งของเขาที่กักขังฉันได้ ฉันคิดกับตัวเองว่าเขาเมาอยู่แล้ว และบางทีเขาอาจจะเผลอหลับไปแค่พูดเรื่องไร้สาระ ในขณะที่ฉันลังเล เขาก็ถอดเสื้อผ้าของฉันในสามและสาม และแทบรอไม่ไหวที่จะโยนฉันลงบนเตียง... ในช่วงเวลาวิกฤติ ฉันก็ต่อต้านโดยไม่รู้ตัวและร้องไห้ออกมา เขาหยุดและถามฉันอย่างสงสัย “หยุดร้องไห้ได้แล้ว อย่าร้องไห้…” แต่ฉันก็ยังหยุดร้องไห้ไม่ได้ เขาเบื่อที่จะได้ยินแล้วตะโกนว่า: "ออกไป ออกไปจากที่นี่!" ด้วยความตื่นตระหนก ฉันจึงรีบสวมเสื้อผ้าแล้วกลับห้องด้วยความกลัว ในห้องน้ำฉันอาบน้ำรู้สึกอับอายไปทั้งตัว ล้างออกไม่ได้ ยอมจำนน: แสร้งทำเป็นปกป้องงานของฉัน ฉันหลั่งน้ำตา คิดถึงความรักและประสบการณ์สมัยเยาว์วัยของฉัน ฉันกำลังปกป้องพรหมจรรย์ของฉันเพื่อใคร?ครึ่งปีที่แล้ว แฟนที่ฉันรักอย่างสุดซึ้งมาสองปีและทุ่มเททุกอย่างที่มีให้เขาอย่างเด็ดขาดจะทิ้งฉันไว้ก่อนที่จะสำเร็จการศึกษาเพื่อเมืองที่ดีและงานที่ดีไม่ใช่หรือ? ฉันได้อะไรหลังจากความรักที่จริงใจ? ให้หมดทุกอย่างที่มีแล้ว ยังไม่เหลืออะไรเลยหรือ? มีผู้ชายในโลกนี้จริง ๆ ที่รู้จักวิธีทะนุถนอมหรือไม่? จะมีผู้ชายคนไหนสนใจเรื่องความบริสุทธิ์ของฉันจริงๆไหม? ความคิดที่สับสนและความคิดที่ซับซ้อนยังคงอยู่ในใจของฉันทีละคน ฉันควบคุมไม่ได้นิดหน่อย เมื่อความคิดของฉันเกือบจะหายใจไม่ออกในที่สุดฉันก็ตัดสินใจได้ เมื่อเขาได้ยินเสียงเคาะประตู เขาก็เปิดประตูและเห็นฉัน ดวงตาของเขาดูประหลาดใจ “เป็นอย่างไรบ้าง? คุณไม่กลัวว่าฉันจะกินคุณเหรอ?” คำพูดของเขาตรงไปตรงมาและเฉียบคมทำให้ฉันรู้สึกอับอาย ฉันคิดว่าเขารู้ว่าฉันมาเคาะประตูทำไม และเขายังเดาด้วยซ้ำว่าฉันจะมาเคาะประตูแน่นอน เมื่อผมทำอะไรแบบนี้ ผมรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งในใจ
ฉันเดินตรงไปที่เตียง ถอดเสื้อคลุมออก และพบชุดนอนบางๆ ของฉันอยู่ข้างใต้ แต่เขายืนอยู่ที่นั่นและมองมาที่ฉันโดยไม่ขยับ ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากเดินเข้าไปหาเขา กอดเขา เอาหน้าแนบอกเขาแล้วพูดว่า "ยกโทษให้ฉันด้วย โอเคไหม?" แล้วเขาก็ยิ้มและพูดว่า “ถูกต้อง” ขณะที่เขาพูดเขาก็ถอดเสื้อผ้าของฉันออก ฉันระงับความรังเกียจในใจและพยายามตอบสนองเขา... คราวนี้ งานของฉันก็รอดแล้ว
แฟนตาซี: แกล้งทำเป็นแต่งงานในชีวิตจริง
อย่างไรก็ตาม หลังจากครั้งนี้ มีครั้งที่สองและครั้งที่สามทีละคนในไม่ช้า...
ความรู้สึกของฉันที่มีต่อเขาก็เปลี่ยนจากความรังเกียจในตอนแรกเป็นการพึ่งพาอาศัยกัน เรานัดกันเป็นประจำ และฉันก็ค่อยๆ ค้นพบความสุขที่ได้เป็นผู้หญิงจากเขา ฉันรู้สึกว่าฉันต้องการกลิ่นหอมและความอบอุ่นจากเขา และฉันก็เคยจินตนาการถึงการแต่งงานกับเขาด้วย
4 เดือนต่อมา ฉันพบว่าฉันท้อง ฉันโทรหาเขาด้วยความตกใจ เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจที่ปลายอีกด้านของโทรศัพท์: "กำจัดมันออกไป คุณไม่ต้องการให้ฉันมีลูกใช่ไหม คุณอยู่กับฉันเท่านั้นเพื่อบรรลุจุดประสงค์บางอย่างและสนองความต้องการทางสรีรวิทยาของคุณ คุณไม่ตกหลุมรักฉันจริงๆ ใช่ไหม? แต่พูดตามตรง คุณมีความสุขกับฉันจริงๆ ... " ก่อนที่เขาจะพูดจบฉันก็วางสาย น้ำตาไหลอาบหน้า ฉันร้องไห้จนแหบแห้งและหนาวไปทั้งตัว
ฉันไปโรงพยาบาลเพียงลำพังเพื่อทำแท้ง และในวันรุ่งขึ้นฉันต้องไปทำงาน แต่เขาไม่ถามฉันเลยแม้แต่น้อย แม้แต่จะมองมาที่ฉันอีกเลย แต่ฉันถือว่าเขาเป็นคนของฉันเองด้วยความอับอายและจินตนาการว่าเขาสามารถโอบกอดร่างกายและจิตใจที่โดดเดี่ยวและเย็นชาของฉันได้อีกครั้ง
