ฝนสีแดงที่ตกลงมาทำให้ความทรงจำกลับมาตื้นเขินเพียงใด
ตอนนั้นเป็นแค่การจากลาแต่พอบอกลาก็ยากที่จะได้กลับมาพบกันอีก
ความคุ้นเคยที่ลบไม่ออก ความเศร้าที่ไม่อาจแยกย้าย
สิ่งที่ฉันเฝ้าดูเงียบๆ ในตอนกลางคืนคือใบหน้าที่เบลอของฉัน
เมื่อไหร่และที่ไหนเราจะพบกันมันถูกกำหนดโดยอดีตของเรา
เดินไปรอบๆ เพื่อค้นหาร่องรอยเก่าๆ ร่างนั้นยังคงอยู่ในความฝันอันว่างเปล่า
ไล่ล่า หลบหนี น้ำตาไหลกระเพื่อมใต้แสงจันทร์
บนโต๊ะค้นหาที่หายไป มีเป็ดแมนดารินกระดาษคู่หนึ่งโดดเด่นขึ้นมา
มีแต่ความชื่นชม แต่ไม่มีความรักใคร่ ความรักเลอะเทอะเกินกว่าจะเอื้อมถึง
การเอาใจใส่ในความเงียบนั้นบอบบาง แต่อบอุ่นในหัวใจ
ไม่ต้องอวด แค่ยิ้มเท่านั้น
เราไม่เคยเดินจับมือกันแต่จับมือให้กำลังใจ
ความสนใจนั้นส่องประกายในตรอกยามค่ำคืนที่สับสนและหดหู่
รอยยิ้มนั้นหยุดวิถีแห่งชีวิตที่นี่
กำลังใจนั้นฉันก็ตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้ม
ฉากตอนนั้นก็เหมือนกับความฝันทุกประการ
เพียงแต่ว่าฉันประมาทและลืมเรื่องการกระแทกบนถนนไป
เจอกันโดยบังเอิญก็พอ
เมื่อฉันบอกลาฉันก็ยิ้มอย่างมีความสุข
เพียงเวลานั้นผ่านไปและความทรงจำก็จางหายไป
แสงจันทร์ก็เจือจางเช่นกัน
ฉันเดินช้าๆ ใต้ต้นแพร์ แล้ววางเป็ดแมนดารินกระดาษไว้ข้างๆ
แม้จะผ่านไปหลายพันปี สถานที่แห่งนี้ก็จะไม่ถูกลืม
คืนนี้ฝนดอกแพร์ร่วงหล่นอย่างช้าๆภายใต้แสงจันทร์อันสดใส
เป็ดแมนดารินกระดาษแกว่งช้าๆตามสายลม
ดวงตาคู่หนึ่งที่อยู่ไม่ไกลก็เปียกชื้น
