[ปฏิสัมพันธ์ทางอารมณ์] คุณกล้าตอบคำถามยี่สิบข้อในข้อสอบกตัญญูหรือไม่?

[บทนำ] เมื่อวานนี้ เพื่อนร่วมชั้นได้รับข้อสอบจากที่ไหนสักแห่งเพื่อดูว่าเราจะสอบผ่านหรือไม่ เมื่อเราหยิบข้อสอบมาดู เราทุกคนก็ประหลาดใจ ปรากฎว่านี่ไม่ใช่ข้อสอบธรรมดา แต่เป็น "ข้อสอบกตัญญู" โดยแต่ละคำถามมีค่า 5 คะแนน ทุกคนเงียบขณะถือกระดาษทดสอบ ฉันใช้เวลาว่างในตอนเย็นทำข้อสอบนี้ทีละคนเพื่อดูว่าจะผ่านหรือไม่ ผลก็คือ ยิ่งฉันทำมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกหนักขึ้น และฉันก็เขียนไม่ได้สักสองสามครั้งด้วยซ้ำ ในที่สุดฉันก็ให้คะแนนตัวเองและฉันก็ล้มเหลว 【ข้อความ】 1. พ่อแม่ของคุณอายุเท่าไหร่? 2. วันเกิดพ่อแม่ของคุณคือเมื่อไหร่? 3. พ่อแม่ของคุณสูงเท่าไร? พ่อแม่ของคุณมีขนาดเอวเท่าไหร่? 5. พ่อแม่ของคุณใส่รองเท้าไซส์อะไร? 6. พ่อแม่ของคุณชอบใส่เสื้อผ้าสีอะไร? 7. ร่างกายที่เป็นเอกลักษณ์ของคุณแข็งแรงหรือไม่? 8. หากป่วย มีโรคอะไร ควรรับประทานยาชนิดใด และควรรับประทานอย่างไร? 9. ถ้าคุณไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ คุณกลับบ้านไปเยี่ยมพ่อแม่และโทรหาพ่อแม่บ่อยไหม? 10. ถ้าคุณอาศัยอยู่กับพ่อแม่ คุณมักจะพูดคุยกับพวกเขาและพูดคุยแบบเปิดอกกับพวกเขาบ่อยไหม? 11. พ่อแม่ของคุณสนใจและงานอดิเรกอะไร? 12. พ่อแม่ชอบกินอะไรและไม่ชอบกินอะไร? 13. คุณล้างหัวและเท้าพ่อแม่แล้วหรือยัง? 14. คุณปล่อยให้พ่อแม่กังวลเรื่องคุณบ่อยไหม? 15. คุณมักจะขัดแย้งกับพ่อแม่ของคุณหรือไม่? 16. ถ้าพ่อแม่ของคุณไม่มีความสุข คุณจะทำให้พวกเขามีความสุขไหม? 17. คุณมักจะบ่นว่าพ่อแม่ของคุณไร้ความสามารถหรือไม่? 18. คุณเคยคำนวณบ้างไหมว่าพ่อแม่ของคุณใช้เงินเพื่อคุณมากแค่ไหน? 19. คุณสามารถกินอาหารที่เหลือจากพ่อแม่ได้หรือไม่? 20. เมื่อพ่อแม่ของคุณแก่ คุณจะไม่ชอบพวกเขาไหม? ฉันจะรอจนกว่าจะมีเงื่อนไข ฉันจะให้เงินพ่อแม่เมื่อพวกเขาป่วย รักษาอาการเจ็บป่วย และช่วยพวกเขาทำงาน ฉันถือว่าตัวเองมีความกตัญญูต่อพ่อแม่อยู่เสมอ เมื่อฉันทำ "ข้อสอบกตัญญู" เสร็จ ฉันรู้สึกละอายใจและพูดไม่ออกเพราะฉันเพิกเฉยต่อ "รายละเอียดความกตัญญู" ส่วนใหญ่ และความกตัญญูที่แท้จริงซ่อนอยู่ในรายละเอียดของชีวิต ซึ่งสะท้อนให้เห็นในสิ่งเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้! [หัวข้อสนทนา] คุณเคยตอบคำถามกตัญญูทั้ง 20 ข้อแล้วหรือยัง? ผ่าน? มิฉะนั้นคุณจะให้เกียรติพ่อแม่ของคุณอย่างไร? มีอะไรอีกไหมที่คุณอยากจะพูดเกี่ยวกับการให้เกียรติพ่อแม่ของคุณ?