เอสเซ้นส์ [ต้นฉบับ] บทพิเศษของ Huangfu Chaoyun

ขออภัย นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเขียนอะไรแบบนี้

Huangfu เกิดมาพร้อมกับพลังแปลกๆ ตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก เขามักจะรู้สึกถึงพลังประหลาดที่พลุ่งพล่านในร่างกายของเขา บางครั้งพลังก็แรงเกินกว่าจะส่งและรับอย่างอิสระ ครั้งหนึ่งเขาเคยทำร้ายเพื่อนเพราะเหตุนี้ ทุกคนจึงอยู่ห่างจากเขาเพราะความกลัว เขายังคุ้นเคยกับการใช้ชีวิตโดดเดี่ยว และค่อยๆ ถอนตัวออกไปและไม่เต็มใจที่จะรับความช่วยเหลือจากใครก็ตาม จนกระทั่งการโจมตีของศัตรู เมื่อเขาใช้พลังอันทรงพลังในร่างกายเพื่อแยกก้อนหินที่ขวางกั้นการหลบหนีของเขา ความแข็งแกร่งของเขาก็ค่อยๆได้รับความสนใจ เจ้าหน้าที่สวมหน้ากากลึกลับสอนศิลปะการต่อสู้ให้เขา และมีความใกล้ชิดกับเขามากเท่ากับพ่อและลูก นี่เป็นคนเดียวที่ปฏิบัติต่อเขาอย่างดีนับตั้งแต่เขาแยกจากพี่น้อง ด้วยเหตุนี้ เขาจึงรู้สึกขอบคุณอาจารย์และพ่อของเขาเป็นอย่างมาก และเขามักจะใช้ง้าวที่เจ้านายของเขามอบให้เขาเสมอ
ในวันธรรมดานี้ Huangfu และ Qiangwu เพื่อนคนเดียวของเขาที่เขาพบในสนามรบ กำลังดื่มอยู่ในเต็นท์ และพวกเขาได้ยินเสียงกลองดังกึกก้องจากด้านนอกเต็นท์
"ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะเร็วกว่ากำหนด" เฉียงหวู่ยิ้ม
"เตรียมตัวไปกันเลย" หวงฟู่กล่าว
"กลัวอะไรล่ะ พวกนั้นมันแค่ไอ้สารเลว"
"รายงาน!" จำนำตัวหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก: "ท่านครับ อีกฝ่าย... อีกฝ่ายส่ง... หนึ่ง... หนึ่งคนเท่านั้น"
"อะไรนะ เจ้ากล้าหลอกพวกเรา!" เฉียงหวู่สาปแช่ง
"อย่ากังวล แค่ฟังสิ่งที่เขาพูดก่อน" หวงฟู่ขัดจังหวะเขาพูดว่า "ท่านครับ อีกด้านหนึ่งมีคนเพียงคนเดียวจริงๆ และคนนี้... จริงๆ แล้วยืนอยู่ในอากาศราวกับว่าเขากำลังเหยียบอะไรบางอย่าง ตอนนี้ทุกคนต่างหวาดกลัวมาก โดยคิดว่าเขาเป็นเทพเจ้าที่ลงมายังโลก" “ไม่มีผีและเทวดา ฉันจะไปพบเขา” ก่อนที่ Huangfu จะหยุด Qiang Wu ได้ เขาก็หยิบธนูและลูกธนูขึ้นมาแล้วเดินออกจากค่าย
ฉันเห็นคนอยู่บนท้องฟ้าจริงๆ และสิ่งที่อยู่ใต้เท้าของเขาก็ส่องแสงราวกับดาบคมๆ ชายคนนี้สวมเสื้อคลุมสีขาวและหมวกที่ปิดหน้าของเขา ผ้าไหมสีขาวที่เขาถืออยู่ในมือกลายเป็นรูปดาบ
"ให้ตายเถอะ" เฉียงหวู่สาปแช่งและหยิบธนูและลูกธนูขึ้นมาแล้วยิงมันขึ้นไปบนท้องฟ้า เขากำลังจะโจมตีปรมาจารย์ดาบ ปรมาจารย์ดาบทำท่าทางและลูกศรก็หยุดกะทันหัน ไป๋ยี่โบกมือใหญ่ของเขา และลูกศรก็เปลี่ยนทิศทางและเปลี่ยนเป็นสีเหลืองทอง นิ้วของไป่ยี่แตะเบา ๆ และลูกศรก็ยิงไปที่เชียงหวู่ ด้วยเสียงเกลี้ยกล่อมพร้อมกับไฟ ค่ายที่อยู่ด้านหน้าและกระดูกของเชียงหวู่ก็กลายเป็นขี้เถ้า
ทันทีที่ Huangfu ออกจากค่าย เขาเห็นเพื่อนคนเดียวของเขาถูกศัตรูฆ่า เขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความโกรธ พลังลึกลับในร่างกายของเขาพุ่งเข้าสู่มือของเขา Huangfu โบกแขนของเขา และดาบยักษ์สีทองก็พุ่งเข้าหาคู่ต่อสู้ด้วยกระแสลมที่รุนแรง ด้วยเสียง "ป๊อป" ดาบก็พลาด และผ้าคลุมที่ปกคลุมไปด้วยเวทมนตร์ก็ปรากฏขึ้นรอบๆ ไป๋ยี่ การไหลเวียนของอากาศที่หมุนตลอดเวลาทำให้สิ่งนี้ไม่ธรรมดา ไป๋ยี่ส่ายหัว หันหัวดาบ และวางแผนที่จะจากไป
หวงฟู่จะปล่อยเขาไปได้อย่างไร? ทันใดนั้นพลังงานเลือดของเขาก็เพิ่มขึ้น และร่างกายของเขาก็เต็มไปด้วยจุดแสง Huangfu โบกมืออีกครั้ง และลำแสงจำนวนนับไม่ถ้วนควบแน่นอยู่ในอากาศ เมื่อเห็นว่าสิ่งนี้ไม่ดี ไป๋ยี่ก็จากไปทันที แต่ก็ยังไม่ได้ซ่อนตัวไปไหน ลำแสงทำลายเกราะป้องกันของไป่อี้ด้วยเสียง "เกลี้ยกล่อม" และไป่ยี่ก็กรีดร้องและจมลงไปที่ก้นทะเลสาบ
ไม่นานหลังจากนั้น เหล่าทหารก็จับ Bai Yi ที่กำลังจะตายออกจากน้ำ หวงฟู่ค้นพบว่าไป่ยี่มีรอยแบบเดียวกันบนหัวของเขา ปรากฎว่าเขาคือน้องชายที่ห่างหายกันไปนาน! หวงฟู่จับมือน้องชายของเขาด้วยความเจ็บปวด ในเวลานี้ ไป๋อี้กลายเป็นจุดแสงและรวมเข้ากับร่างของหวงฟู่ ผมของหวงฟู่เปลี่ยนเป็นสีขาวแบบเดียวกับไป๋อี้ ปรากฎว่า Baiyi รวมความคิดของเขาเข้ากับร่างกายของ Huangfu และ Huangfu ก็ได้รับพลังและความทรงจำของ Baiyi หวงฟู่รู้สึกผิดมากและยอมรับความปรารถนาสุดท้ายของไป๋ยี่ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ไม่เคยเห็นอีกเลย ว่ากันว่ามีบางคนเคยเห็นเขาในภูเขาและทะเลอันห่างไกล