“ทุกคนอยู่ที่นี่หรือเปล่า?” การ์กอยล์อาเกตสองปีกพูดว่า: "เกือบแล้ว" คนบ้าคนหนึ่งพูดว่า: "ดูเหมือนว่าจะไม่มีการเคลื่อนไหวจากอีกด้านหนึ่ง" "โอเค ไปกันเลย" “กิลด์เป็นยังไงบ้าง?” “อย่ากังวลไป ของได้รับมาแล้วและไวน์ก็ถูกวางยาพิษ” “เอาล่ะ คุณนำคนนอกรีตและปีศาจหมาป่าชั่วร้ายมาด้วย จำไว้ว่าการเคลื่อนไหวจะต้องเงียบ”
\ไม่กี่วันต่อมา
"อย่าฆ่าฉัน ฉัน "พูดมา ฉันจะเล่าทุกอย่างให้ฟัง"
"พูดสิ!"
"ห้องด้านล่างมีหินยักษ์คอยคุ้มกัน และคุณไม่สามารถเข้าไปได้"
"ใช่ ก่อนหน้านี้คุณเข้าไม่ได้ แต่ตอนนี้มันแตกต่างออกไปแล้ว" คนบ้ายิ้ม "นอกจากนี้ การใช้ของคุณหมดคุณค่าแล้ว ลาก่อน" หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ฟันดาบออกไป และเลือดก็เปื้อนน้ำแข็งและ ไม่กี่นาทีต่อมา "โอ้ แม้แต่ไอ้สารเลวก็กล้าปล้นคุก" "ใช่ เรามันไอ้สารเลว แต่ลองดูสิว่าคุณสามารถใช้กำลังของตัวเองได้หรือเปล่า"
"ลาก่อน"
"โอ้ แม้ว่าคุณจะฆ่าพวกเรา มันก็ไร้ประโยชน์ คุณไม่สามารถช่วยเขาได้ถ้าไม่มีสิ่งนั้น"
"โอ้ คุณไร้เดียงสาเกินไป ฆ่าพวกเขาซะ" หลังจากพูดเช่นนี้ ปีศาจหมาป่าชั่วร้ายหลายตัวก็กระโจนเข้าใส่ เขาขึ้นไปฉีกร่างของหินยักษ์เป็นชิ้น ๆ “อาจารย์ของเรา ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว” หลังจากพูดอย่างนั้น คนบ้าก็หยิบคำเยินยออันศักดิ์สิทธิ์ในมือของเขาออกมา คำเยินยออันศักดิ์สิทธิ์เปล่งแสงหลากสี และประตูก็เปิดออก "เฮ้ ทำไมเขาถึงเป็นเด็กล่ะ ฉัน พวกเขาถูกเขาหลอก"
"งี่เง่า! คุณจำฉันไม่ได้ด้วยซ้ำ
"อ่า นั่นนายนี่เอง! แต่ทำไม..."
"ความแข็งแกร่งของฉันไม่เพียงพอที่จะสร้างร่างมนุษย์ได้ ฉันก็เลยยืมร่างของคนอื่นมา" ฟันเฟืองนั้นน้อยมาก ฉันเลยเลือกเขา"
"เอาล่ะ ฉันเหนื่อยแล้ว กลับก่อนเถอะ"
กองทัพต้องคำสาปคิดว่าพวกเขาช่วย User ได้สำเร็จ แต่พวกเขาไม่รู้ว่ามีดวงตาสีเขียวคู่หนึ่งกำลังมองมาที่พวกเขา
\ตอนจบของบทที่ 1
[ต้นฉบับ] ผู้ศรัทธา—พยุหเสนาแห่งคำสาป (1)
ตอบกลับ (13)
กลับไปชั้น 7 ในบอร์ดนวนิยายของฟอรั่ม 7723 มีคนชื่อหวงฝู่เช้าวอุ่นเขียน บอกตรงๆ ก็ไม่เลว คุณรู้จักเขาหรือเปล่า?
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —