"กัปตันมานาเป็นอะไรไป?บิดาแห่งตูริน?"นักรบมนุษย์หนุ่มคนหนึ่งก้าวออกมาจากห้องโถง ถามอย่างเร่งรีบ......"ไม่ต้องห่วง บิล กัปตัน เธอเป็นผู้หญิงที่กล้าหาญที่สุดที่ฉันเคยเจอเธอคงไม่มีความคิดแย่ๆ เพียงเพราะเหตุการณ์โจมตีเมื่อวานซืน......""แต่ฉันรู้สึกว่าเธอมีปัญหาและสับสนตลอดสองวันที่ผ่านมา!""จริง ดูเหมือนว่ามีบางอย่างกดดันเธอ แต่ฉันเชื่อว่าอัศวินผู้ศรัทธาเช่นนี้จะได้คําตอบจากแสงศักดิ์สิทธิ์......"โอ้......จริงเหรอ...... บิลพึมพํากับตัวเองขณะหันหลังเดินออกจากโบสถ์ "เธอคงคิดถึงเวสแน่ ๆ.ผ่านมาแล้วสิบปีเต็ม และเธอยังปล่อยวางไม่ได้......" บาทหลวงคิดกับตัวเอง, "ฉันเกือบจะเป็นเจ้าภาพงานแต่งงานของพวกเขาแล้ว.น่าเสียดายจริง ๆ......"บิล?""ใช่คุณเหรอ?""มานาหยุดกะทันหันแล้วหันกลับมา.""เฮ้ คุณรู้ได้ยังไง......""ตั้งแต่ฉันส่งรายงานให้นายพลอาลอส คุณก็ตามฉันมาตลอด......""...... งั้นคุณก็รู้อยู่แล้วสินะ." "ขอบคุณที่เป็นห่วงฉัน คุณไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับฉันเลย แม้แต่ทหารของเคล'ธูซัด ฉันก็ไม่รู้สึกกลัวแม้แต่น้อย ฉันเชื่อในแสงศักดิ์สิทธิ์ พวกอันเดดภัยพิบัติพวกนั้นทําร้าย.......ของฉันไม่ได้""แต่สถานการณ์ตอนนั้นอันตรายจริงๆ!ลองคิดถึงพวกอันเดดภัยพิบัติที่กระจายอยู่ทั่วภูเขา ผสมกับความเกลียดชังที่น่ารังเกียจ!ถ้าเผ่าไม่มาช่วย พวกเราอาจตายที่นั่นทั้งหมด!แม้เราจะไม่เชื่อ แต่ครั้งนี้เราติดหนี้บุญคุณชนเผ่าเหล่านั้นจริงๆ......"บิล ดูเหมือนนายต่างหากที่รู้สึกกลัว!""เป็นไปได้ยังไง!ฉันคือนักรบที่กล้าหาญที่สุด!ความกลัวไม่มีอยู่ในพจนานุกรมของฉัน!! เมื่อเห็นใบหน้าที่แดงก่ําของนักรบ มานาก็ยิ้ม......นักรบยิ่งวิตกกังวลมากขึ้น!ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วง"จริงเหรอ!ทุกอย่างที่ฉันพูดเป็นความจริง ฉัน-ฉัน-ฉัน......""จ่าบิลล์ คุณเป็นหนึ่งในนักรบที่กล้าหาญที่สุดในพันธมิตร ฉันเชื่อจริง ๆ ว่าสักวันหนึ่งคุณจะตอบแทนบุญคุณนี้ให้กับเผ่า พวกเราจะภูมิใจในตัวคุณทุกคน!"มานารู้สึกไม่เหมาะสมเล็กน้อยและรีบเช็ดรอยยิ้ม......"อืม!"กัปตันมานา ช่วยฝึกต่อไปด้วยนะ!"โอเค ดึกแล้ว ทุกคนกลับไปที่ค่ายเพื่อพักผ่อนกันเถอะ พรุ่งนี้อาจมีอะไรต้องทําเยอะ......" "งั้นก็ได้...... บิลล์ยักไหล่แล้วเดินออกไป แต่ข้างในเขารู้สึกหวาน "มานายิ้มหวานมากจริง ๆฉันอยากให้เธอมองฉันแบบนี้ทุกวันจริง ๆ......