เป็นต้นพลัมที่ถูกทิ้งร้าง
หญิงสาวบอกเขาว่า
เขาเป็นเด็กที่ถูกทิ้งและน่าสงสาร
นับตั้งแต่วันที่เขาเก็บมันขึ้นมา เขามักจะพบว่าบ้านหลังเล็กๆ โทรมๆ ของเขาได้รับการดูแลให้สะอาดทุกวัน เขาคิดแค่ว่าเป็นหญิงชราผู้ใจดีข้างๆ
ฤดูหนาวปีนั้น เขาต้องตกใจเมื่อพบว่าต้นพลัมที่ไม่ได้บานมานานหลายปีกลับเต็มไปด้วยดอกสีชมพูจริงๆ
คืนนั้น เขามีความฝันเกี่ยวกับผู้หญิงคนหนึ่งในชุดโบราณที่แต่งกายด้วยชุดสีชมพู
ด้วยสีหน้าไม่เต็มใจ เธอพูดกับเขาว่า: หลายปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยเบ่งบานเลย เพียงเพื่อจะได้อยู่เคียงข้างคุณและดูแลคุณมาตลอดชีวิต จากนั้นฉันก็เบ่งบานและเหี่ยวเฉาไปอย่างเงียบๆ แต่สุดท้ายก็สู้โชคชะตาไม่ได้ ในที่สุดฉันก็จะบานสะพรั่งเหี่ยวเฉา แก่และตายในที่สุด ขอบคุณที่นำความอบอุ่นมาให้ ขอบคุณความอ่อนโยนที่ครั้งหนึ่งเคยมอบให้ แต่เมื่อทุกคนลืมฉันแล้ว คุณเคยจำต้นบ๊วยต้นเล็กๆ ที่ดื้อรั้นไม่ยอมออกดอกบ้างไหม?
เขาหลั่งน้ำตาคริสตัลสองสามหยดขณะหลับ หลังจากตื่นนอนเขาก็จำได้เพียงราง ๆ ว่าดูเหมือนเขาจะต้องพบกับเรื่องราวที่น่าเศร้าบางอย่างในความฝันของเขา เมื่อมองดูต้นพลัมที่บานสะพรั่งเมื่อวานนี้ แต่ตอนนี้เหี่ยวเฉาและเหี่ยวเฉา ฉันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บแปลบในใจ และมีของเหลวใสบางอย่างหลุดออกมาจากหางตาโดยไม่มีเหตุผล...
ในฤดูหนาวครั้งนั้นดอกบ๊วยก็บานสะพรั่งเต็มต้น
คุณเคยจำต้นพลัมต้นเล็กๆ ที่ดื้อรั้นไม่ยอมบาน...
เดิมทีฉันอยากเขียนไลท์โนเวล แต่ทักษะการเขียนมีจำกัด และหมึกก็ไม่ค่อยมี เลยเขียนได้แต่บทความสั้น ๆ ที่สะใจเกินไป ฉันหวังว่าเพื่อนนักจอง สมาชิก และนักท่องเที่ยวทุกคนจะไม่แสดงความคิดเห็น~