[แทนที่จะเขียนนิยาย ฉันจะเขียนโนเวลลาแบบต่อเนื่อง] เรื่องลึกลับ (ต่อ: ตอนที่ 3)

บทนำ : ขอบคุณที่เปิดกระทู้ สนับสนุน และติดตามผลงานของผมครับ ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวังและมอบประสบการณ์การอ่านที่น่าพึงพอใจให้กับคุณอย่างแน่นอน หากคุณพอใจโปรดฝากข้อความไว้เพื่อสนับสนุน แน่นอนคุณสามารถแสดงความคิดเห็นและข้อเสนอแนะที่สมเหตุสมผลเกี่ยวกับเนื้อหาของนวนิยายได้ ภาพรวมของสถานการณ์ก่อนหน้านี้: โศกนาฏกรรมเกิดขึ้นและแก้ไขไม่ได้ หัวใจของชายร่างอบอุ่นถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ และเขาก็กลืนยาที่ขมขื่นที่สุดลงไป... แม้ว่าเธอจะตายไปแล้ว แต่เขาก็ไม่ปล่อยให้เธอไปจากเขา เขาไม่รู้ว่าความหมายคืออะไร... ในเวลานี้ มีชายชราลึกลับคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นและสอนเขาถึงวิธีการกอบกู้มัน คุณจะย้อนอดีตด้วยการกระโดดลงจากหน้าผาได้ไหม และเขาก็ทำได้...เนื้อเรื่องกำลังจะถึงไคลแม็กซ์แล้ว พลาดไม่ได้แล้ว! จากนั้นส่วนที่สามก็เริ่มต้นขึ้น

(3)

_____ อย่างไรก็ตาม เสียงในหูของฉันก็หายไป ไม่มีความเจ็บปวดบนร่างกายของเขา จากนั้นเขาก็เปิดตาของเขา การมองเห็นอย่างกะทันหันกระตุ้นดวงตาของเขา และเสียงทั้งหมดก็กลับมาในทันที ตอนนี้เขายืนอยู่บนหน้าผา เผชิญหน้ากับศัตรูเก่าที่จับเธอเป็นตัวประกัน เมื่อเห็นดวงตาที่เอ่อล้นของเธออีกครั้ง เขาไม่สามารถบอกได้ว่าเขารู้สึกอย่างไรในใจ และในขณะเดียวกัน เขาก็อกหักทันที “คนไร้ความสามารถ ทำไมคุณถึงปกป้องเธอ” น้ำเสียงเย็นชายังคงดุเขา เขารวบรวมพลังงานที่แท้จริงทั้งหมดอย่างลับๆ และเคลื่อนออกไปสิบก้าวในทันที เมื่อเล้ง เว้ตอบสนองและใช้การเคลื่อนไหวครั้งแรก เขาก็หยุดการเคลื่อนไหวด้วยมือของเขา เขาตบหน้าอกของเล้งเว้โดยไม่ลังเล การกดฝ่ามือตัดชีพจรหัวใจของเล้งเว้ทันที เขากระอักเลือดแล้วบินไปทางด้านหลัง เขาตายไปแล้ว "ฮ่าฮ่า" เขาหายใจเข้า ฉันชนะฉันฆ่าเขา แต่เธอไม่ตาย! ฉันเปลี่ยนตอนจบ เปลี่ยนโชคชะตา! เขาหันไปมองเธอ ใบหน้าที่สวยงาม ความอ่อนโยนและความสุขอันไม่สิ้นสุดของเธอพลุ่งพล่านอยู่ในใจ และเขาก็เอื้อมมือออกไปกอดเธอ มันจบลงแล้ว และในที่สุด E กับฉันก็สามารถอยู่ด้วยกันได้ แต่เขามีความสุขมากจนมองไม่เห็นสีหน้าที่สวยงามของเธอ ใบหน้าของเธอซีด ดวงตาของเธอเบิกกว้าง และริมฝีปากของเธอสั่นเทา เธอเห็นน้ำเสียงเย็นชาด้วยตาของเธอเอง ผู้ชายที่ใจดีกับเธอคนนี้ถูกคนที่เธอรักฆ่าอย่างโหดเหี้ยม แต่เธอก็ไม่มีอำนาจที่จะหยุดมันได้... เขายื่นมือออกไปจับเธอ แล้วเธอก็ขมวดคิ้วทันที เธอหลีกเลี่ยงเขาและผลักมือของเขาออกไป: "ไม่ ไม่! อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ! ทำไม ทำไมคุณถึงอยากฆ่าเขาอย่างโหดร้ายขนาดนี้ เขาไม่สมควรตาย!" ในหนึ่งหรือสองประโยค คำพูดที่เธอตะโกนกระทบใจเขาโดยตรงครั้งแล้วครั้งเล่า “คุณไม่รักฉันเหรอ?” เมื่อเห็นเธอหันหลังกลับและเดินไปในทิศทางของศัตรูเก่าของเขา เขานึกไม่ถึงว่านี่คือสิ่งที่ดวงตาของเขาเห็น เธอหยุดและน้ำตาไหลอาบหน้า เธอพูดว่า: "ฉันจะไม่ชอบคนโหดร้ายและโหดเหี้ยมเช่นคุณ...คุณไม่เคยคิดถึงฉันเลย" หลังจากพูดแล้วเธอก็เดินไปทางด้านที่มีสีเย็นชา

_____ เขายืนอยู่บนขอบหน้าผาอีกครั้ง เขามองมือของเขาทำไมฉันยังทำผิด? เลขที่! นี่ไม่ใช่คำตอบที่ฉันกำลังมองหา และฉันจะกลับไปอีกครั้ง ถ้าเป็นไปได้! ในเวลานี้ เขาไม่ได้ยินเสียงใดๆ อีกต่อไป แม้แต่เสียงของเธอตะโกนจากด้านหลัง เขาจึงกระโดดลงไป

(ยังมีต่อ... บ่น: ทำไมตอนจบถึงโดดอีกล่ะ โดดต่อแบบนี้ไหวเหรอ ไม่มีทาง ผู้เขียนจงใจจัดเนื้อเรื่องและได้ยินมาว่านี่คือ "กระโดด" ที่เชื่อมเนื้อเรื่อง ไม่พอใจก็ร้องเรียนผู้เขียนได้เลย ผู้แต่ง: - -) ขอบคุณที่อ่าน ขอบคุณที่อุดหนุน! โปรดติดตามภาคสี่นะครับ