พันธมิตรศักดิ์สิทธิ์ (3)

บทที่สาม ไฟนรก ในระหว่างการสนทนา ทุกคนพูดถึงเหตุการณ์อุกกาบาตที่สร้างความตื่นตาตื่นใจไปทั่วโลกเมื่อไม่นานมานี้

“สำหรับฉันนะ นี่มันก็แค่หลอกคนเท่านั้นแหละ” แบล็กฮอร์สพูด “อันดับแรก อุกกาบาตขนาดใหญ่อย่างนี้ตกลงมาบนโลก โลกต้องสั่นไหว 3 ระดับ แค่ไม่พูดถึงเรื่องนี้ อุกกาบาตยังจะแตกตัว แล้วหายไปเฉยๆ จากอากาศ? นี่ไม่ใช่การหลอกคนอะไรล่ะ?”

“ฉันก็คิดเหมือนกัน ตามที่… (ละเว้นเนื้อหาหลายพันตัวอักษร)” ถังเทียนชวนฉีฮวงเสริม (PS: สมเป็นผู้เชี่ยวชาญจริงๆ…)

“ฉันว่ามันต้องเป็นมนุษย์ต่างดาว…” ผิซิวย interruption แบล็กฮอร์สพูดไม่หยุด

“ฉันว่าเป็นไฟนรก…” อาสุกะ: หลิวซูหัวเราะ “อ๊ะ? วังจื้อฉ่วน, เกิดอะไรขึ้น?”

ปากของวังจื้อฉ่วนใหญ่ตาเขามองออกไปด้านนอก ทุกคนจึงมองตามสายตาของเขา และทุกคนต่างประหลาดใจ

ท่ามกลางท้องฟ้ามืดครึ้ม อุกกาบาตขนาดใหญ่หลายลูกตกลงมาจากฟ้า ตกถึงพื้นโดยไม่มีเสียงแม้แต่น้อย พื้นก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลง

หลังจากที่อุกกาบาตตกลงพื้น มันเริ่มแตกออกเป็นอุกกาบาตขนาดเล็กหลายก้อน จากนั้นประกอบตัวเป็นรูปทรงคน ร่างกายลุกไหม้ด้วยไฟสีเขียว!

“ไฟนรก!” ทุกคนตะโกนตกใจ “นี่ต้องเป็นจินตนาการแน่!”

ไม่นาน พวกเขาก็เปลี่ยนความคิด อุกกาบาตที่เป็นคนเดินผ่านต้นไม้หนึ่งต้น ต้นไม้นั้นก็ไหม้กลายเป็นขี้เถ้าทันที พวกเขาเห็นชัดเจนว่านี่คือไฟนรกจริงๆ!

เมื่อไฟนรกตกถึงพื้น มันก็เดินไปยังอาคารเรียน

“แย่แล้ว!” หลิงเฉิงไม่ต้องคิดอะไรมากก็วิ่งไปยังอาคารเรียนอีกหลัง วังอิงยังอยู่ในห้องเรียน

“อย่าไป!” แบล็กฮอร์สดึงหลิงหวง แต่เขาสลัดมือออก และต่อมา หลิงเฉิงก็หายตัวไป

“ไล่ตาม!” การตอบสนองของทั้ง 5 คนเหมือนกัน ต่างวิ่งไปยังอาคารเรียน แต่พวกเขาเพิ่งออกจากโรงอาหาร ไฟนรกก้อนหนึ่งก็มาขวางทางพวกเขา

ในขณะนี้ หลิงเฉิงวิ่งไปถึงอาคารเรียน เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงมีความเร็วขนาดนี้ เขามาถึงเป้าหมายก่อนที่ไฟนรกจะมาถึง

เวลาไม่รอใคร หลิงเฉิงวิ่งเข้าห้องเรียน ดึงมือวังอิงแล้ววิ่งออก

“เกิดอะไรขึ้น?” วังอิงถาม

“วิ่งกับฉัน!” หลิงเฉิงไม่พูดมาก ดึงมือวังอิงและวิ่งออกไปเร็วที่สุด

“แต่…อ๊ะ!”หวังอิงได้เห็นไฟนรก ไฟนรกชกทะลุอาคารเรียนเพียงหมัดเดียว จากนั้นชกอีกหมัด อาคารเรียนเริ่มพังทลาย ตอนนี้ หลิ่งเฉิงได้พาหวังอิงหนีออกจากอาคารเรียนแล้ว รอบๆ เต็มไปด้วยไฟนรก พวกเขาต้องวิ่งหนีไปยังที่มีไฟนรกลดลง ไฟนรกดูเหมือนเห็นพวกเขา มุ่งไปยังทิศทางที่พวกเขาหนี หนึ่งในไฟนรกใกล้พวกเขา ชกไปที่พวกเขาโดยตรง หลิ่งเฉิงรู้สึกถึงลมพัดจากด้านหลัง ทันทีรู้สึกไม่ดี รีบคว้าหวังอิงแล้วพุ่งไปข้างหน้า “ตอง~~” ไฟนรกชกลงพื้น สร้างหลุมใหญ่ เมื่อเห็นว่าหมัดไม่โดน ไฟนรกชกไปยังพวกเขาอีกครั้ง “ไม่ดี!” หลิ่งเฉิงพลิกตัวขึ้น ใช้ร่างกายทั้งตัวปกป้องหวังอิง ไฟนรกพอดีชกไปยังหลังของหลิ่งเฉิง ความเจ็บปวดแผ่ไปทั่วร่างกาย ทันใดนั้นเลือดพุ่งออกจากปาก เลอะบนใบหน้าของหวังอิง “หลิ่งเฉิง คุณ...ไม่...เป็น...อะไร...ใช่ไหม...” เสียงของหวังอิงสั่นเล็กน้อย คนทั่วไปในสถานการณ์แบบนี้คงกลัวจนเป็นลมไปแล้ว แต่เธอกลับไม่เป็น แม้ว่าเธอจะกลัวก็ตาม “เพื่อ...ปกป้อง...คนที่...ฉันรักที่สุด...มันคุ้มค่า...” เสียงของหลิ่งเฉิงค่อยๆ เบาลง “ฉัน...รัก...เธอ...” ในตอนนั้น หมัดของไฟนรกพุ่งมาหาพวกเขาอีกครั้ง...