หนีไม่พ้น ⊙ "ปากกาจุ่มคือดาบแห่งความเป็นอมตะ"

ตอนที่ฉันอายุเก้าขวบหรือตอนที่ฉันยังเด็ก ภายใต้คำถามที่ดื้อรั้น แม่ของฉันเปิดเผยความลับด้วยน้ำตาและความยากลำบาก ทันใดนั้นโลกที่สดใสและไร้เดียงสาของฉันก็พังทลายลง ฉันกินแอปเปิ้ลที่มีแกนเน่าทั้งน้ำตา และรสขมของแอปเปิ้ลเน่าก็ยังติดอยู่ในใจฉัน...จนถึงตอนนี้ ตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา ฉันรู้ว่าไม่มีอะไรในโลกที่จะเปลี่ยนแปลงเพราะความเศร้าของฉัน น่าเสียดายแค่ไหนก็มีมายาวนานแล้ว เมื่อคุณจากไปอย่างร่าเริงและพึงพอใจ มันก็จะปรากฏขึ้นทันที แม้จะมีพลังแห่งการทำลายล้างก็ตาม ความลับเหล่านั้นมักจะโชคร้าย และเมื่อได้ยินก็ลืมไม่ลง ปากของฉันก็ค่อยๆ บางลงและแน่นขึ้นในบางครั้ง เพื่อที่จะระงับอารมณ์อันเร่าร้อนมากมายและยิ่งล็อคความลับเหล่านี้ไว้ลึกลงไปในใจ ฉันขดตัวอยู่ในมุมแห่งความกลัวในใจ จนกระทั่ง...มีคนอยากแลกเปลี่ยนเรื่องราวของตัวเองกับฉัน เธอมองมาที่ฉันด้วยดวงตาสีแดงสวยของเธอ เรื่องราวการมาถึงของเธอ ความเจ็บปวดในการเติบโต และความสิ้นหวังของชีวิตทำให้ฉันทรมานและทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเดิม เธอมองฉันด้วยรอยยิ้มและความแข็งแกร่ง... "โลกนี้ใหญ่มากแต่ก็เล็กมาก ไม่มีใครมีความสุขไปตลอดชีวิต และทุกสิ่งเป็นกระบวนการที่เรียกว่าคุณต้องผ่านมันไป"