หากความรักที่ฉันมีต่อคุณเป็นเพียงภาพลวงตา ฉันก็จะไม่มีวันเข้าใจว่าคุณเป็นคนแบบไหน
---คัดลอกมาจาก Moxixi Weibo
เมื่อนานมาแล้วฉันชอบดูพระอาทิตย์ตกมาก ตอนเย็นฉันวิ่งไปที่ระเบียงโรงเรียน อุ้มเพื่อนสนิทไว้ด้วย จนกริ่งดังขึ้นเพื่อเข้าเรียนด้วยตนเอง แล้วจึงเดินเข้าไปในห้องเรียน
ฉันเพลิดเพลินกับความรกร้างของเมืองนี้ ยืนอยู่ใต้พระอาทิตย์ตก ดูเหมือนฉันจะผสานเข้ากับโลก นี่คือโลกที่หมุนรอบตัวฉัน
หลี่ ซินมีดวงตาคู่หนึ่งที่ชัดเจนและเป็นผู้หญิงที่แตกต่างไปจากเดิมมาก เมื่อฉันย้ายไปโรงเรียนมัธยมต้นลำดับที่ 7 "การกระทำผิด" ก่อนหน้านี้ของฉันได้แพร่กระจายไปที่นั่นแล้ว จริงๆแล้วฉันดูถูกสายตาอันไร้ความปรานีของคนทำความดี ฉันคิดว่าความภาคภูมิใจของฉันหมดหวังพอที่จะทำให้ฉันมองตรงเมื่อเดินเข้าไปในห้องเรียนราวกับว่าไม่มีใครอยู่รอบตัว
ครูวัยกลางคนที่ค่อนข้างสบายๆ จัดที่นั่งของฉัน ซึ่งเป็นที่นั่งว่างกลางแถวที่สามของห้องเรียน และเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันกลายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน - หลี่ซิน
ตอนนี้ฉันกำลังยืนอยู่บนระเบียงบนหลังคาโรงเรียนตามปกติ มองเห็นเมืองกับหลี่ซินหลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน
ต้องบอกว่าที่ตั้งอาคารเรียน ม.7 ดีจริงๆ อยู่ใกล้ใจกลางเมืองและมีสะพานลอยห่างจากโรงเรียนไม่ถึง 100 เมตร ทุกเย็นฉากชั้นล่างจะมีชีวิตชีวาแต่น่าเบื่อ มีคนเดินบนถนนไม่กี่คน ไม่ต้องพูดถึงจักรยาน รถยนต์แล่นผ่านไปอย่างเร่งรีบ
เมื่อฉันไม่พูด หลี่ซินก็จะเงียบไปด้วย บางครั้งเราเงยหน้าขึ้นด้วยความเข้าใจโดยปริยาย มองตากัน อ่านความคิดของกันและกันได้โดยไม่ต้องใช้คำพูด แค่มองหน้ากัน และยิ้มให้กัน
บางทีนี่อาจเป็นการเหนี่ยวนำแบบหนึ่ง ความไว้วางใจแบบหนึ่ง
เราไม่ใช่ฝาแฝด แต่เราเป็นพี่สาวที่ดีที่หายาก ใช่ อย่างน้อยในความคิดของฉันมันก็หายาก
รถสีขาวขับผ่านตรงที่ฉันมองอยู่ และฉันเห็นเงาเด็กผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนจักรยาน มันอยู่ไกลเกินไป และฉันเพียงแต่สังเกตเห็นอย่างคลุมเครือว่าเขาสวมเสื้อสเวตเตอร์สีฟ้าเรียบๆ ซึ่งปลิวไปตามสายลม
ฉันรู้ว่าหลี่ซินที่อยู่ข้างๆฉันก็ต้องเห็นมันเหมือนกัน เธอยิ้มเสมอในเวลานี้
เมื่ออายุสิบหกหรือสิบเจ็ด ความรู้สึกสดชื่นจะไม่มีวันตกยุค
(มีต่อ...)
