เมื่อเฉินจื่อหยานจมอยู่กับความคิด ไหล่ซ้ายของเขาก็ถูกแรงอันแข็งแกร่งแบกไว้ และทั้งคนก็ล้มลงกับพื้น -
"ปัง!!!"
"อะแฮ่ม..."
วัตถุบางอย่างตกลงมาจากท้องฟ้า ฝุ่นปลิวลอย เฉินจื่อหยานจ้องมองอย่างว่างเปล่า การมองเห็นของเขาอ่อนแอมาก
"ไอ้หนู สบายดีไหม?"
"เอาละ ไม่เป็นไรเฟิง...เฟิง..." เฉินจื่อหยานหายใจเข้าและอาจคิดออก "พี่เฟิง เป็นไงบ้าง?"
ถ้าปี่ไม่โดนเขาตอนนี้ เขาคงได้รับบาดเจ็บ หินที่กระเด็นและความเจ็บปวดบนหลังของเขาทำให้ผู้คนกัดฟัน หากเขาเผชิญหน้า ผลที่ตามมาจะเป็นหายนะ
ได้รับความช่วยเหลือจากผู้อื่นมาตั้งแต่เด็ก เขารู้สึกขอบคุณเป็นพิเศษ สมเหตุสมผลที่จะเรียกเขาว่าพี่เฟิง
"เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ฉันยังคงเป็นศิลปินศิลปะการต่อสู้ ดังนั้นฉันจึงยังคงรับผลกระทบได้ แต่นายน้อย..."
ฝุ่นค่อยๆ กระจายออกไป และสายตาของเฉิน จินหยาน ก็ฟื้นขึ้นมาเล็กน้อย เขาเห็นปี่สก็อตยืนส่ายไปมา เสื้อสีม่วงของเขาปกคลุมไปด้วยฝุ่นสีเหลือง ดูค่อนข้างเขินอาย ทันใดนั้น เฉิน จี้หยาน ก็ยิ้มเยาะเย้ยตัวเอง โดยบอกว่าเขาไม่ได้ดีไปกว่าเขามากนัก ปี่สก็อตไปดูว่าเย่ปันหมิงและคนอื่นๆ เป็นยังไงบ้าง เขาได้รับการคุ้มครองโดยยามที่มีหนวดเครา ดังนั้น เย่ ป้านหมิง จึงสบายดี หวงซานมีรอยขีดข่วนที่ผิวหนังเมื่อเขาล้มลงกับพื้นแรงเกินไป และเขากำลังใช้ยาอยู่ในขณะนี้
"อะแฮ่ม...เอ๊ะ...เอ๊ะ..."
ทันใดนั้นก็มีเสียงครวญครางเข้ามาใกล้หูของเขามาก และเฉิน จินเอี้ยนซึ่งนั่งอยู่บนพื้น ก็โต้ตอบด้วยการถอยออกไปก่อน วัตถุที่หล่นลงมาตอนนี้คงเป็นหนึ่งในสองคนที่มีพลังเหนือธรรมชาติ ในฐานะมนุษย์ เป็นการดีที่สุดที่จะไม่สัมผัสกับมัน
"ได้โปรด...ได้โปรด...อยู่ต่อ...ได้โปรด...คุณ..." คนที่นอนอยู่บนพื้นคงเห็นเขาและเสียงที่แผ่วเบาฟังดูน่าสงสาร เห็นได้ชัดว่าเขากำลังจะตาย
หัวใจของเฉินจื่อหยานอ่อนลง แต่ถึงอย่างนี้ เขายังไม่มีความตั้งใจที่จะก้าวไปข้างหน้า
"ได้โปรด...ได้โปรด...เอา...สิ่งนี้...สิ่งนี้...อะแฮ่ม"
"เจ็ดสังหาร" บทที่ 8 (1)
ตอบกลับ (11)
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —