"สกิน (เดิมเรียกว่าข่มขืน)" (5-6)
ส่วนหนึ่ง. 5 อีกวันหนึ่ง ฉันเปิดประตูบ้านเช่า โยนกระเป๋าทิ้ง ล้มตัวลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น มันเงียบสงบเป็นเวลานาน และลมหายใจของฉันก็ขยายใหญ่ขึ้นหลายครั้ง มีเพียงห้องของฉันเท่านั้นที่ถูกทิ้งร้าง “ตั้งแต่วันนั้นฉันก็ตัดสินใจเอง ตั้งแต่วันนั้นฉันก็ไม่สนใจว่าใครจะปฏิเสธ ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาจงฟังสิ่งที่ฉันพูด เมื่อฉันอายุ 17 ขวบ…” เมื่อกดปุ่มเล่นเสียงร้องเพลงที่คุ้นเคยก็ดังออกมาจากลำโพงของโทรศัพท์มือถือ เสียงสไตล์ของ Chen Qizhen Minyao เป็นเหมือนไทม์แมชชีน พาฉันย้อนกลับไปเมื่อตอนที่ฉันอายุ 17 ปี ผู้คนมักพูดว่าความทรงจำคือหายนะ และการจมอยู่กับอดีตอาจทำให้เกิดความโศกเศร้าได้ง่าย ฉันไม่สงสัยเกี่ยวกับเรื่องนี้ เมื่อผมอายุ 17 ปี ผมทุ่มเทให้กับการเรียนทุกวัน ความหวังอันไม่มีที่สิ้นสุดของฉันในอนาคตทำให้ฉันถูกครอบครอง แม้ว่าชีวิตจะน่าเบื่อ แต่มันก็เติมเต็ม ถ้าไม่มีอะไรที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น ชีวิตมัธยมปลายของฉันก็จะผ่านไปอย่างสงบสุข เช่นเดียวกับคนอื่นๆ ฉันจะทำตามแผนของพ่อแม่เมื่อไปเรียนมหาวิทยาลัย ครั้งหนึ่งฉันเคยคิดว่าชีวิตที่ปราศจากอุบัติเหตุคือสิ่งที่ฉันไล่ตาม ชีวิตธรรมดาและมั่นคงกับโลกเล็กๆ ของตัวเอง แต่เกิดอุบัติเหตุโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า...ส่วน 6 มันเหมือนกับฝันร้าย. ในความฝันฉันกรีดร้องสุดเสียง พอตื่นมาก็เสียงแหบจนพูดไม่ออก รักครั้งแรกของฉันกลายเป็นความเจ็บปวดที่ฉันไม่สามารถอธิบายได้ หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ผู้คนจะเลือกเส้นทางที่ผิด ผู้ใหญ่มักสอนว่าถ้าคุณรู้ข้อผิดพลาด คุณก็แก้ไขได้ ไม่มีทางที่จะทำความดีได้ดี Wei Jia, Qi Xiao และเพื่อนที่ดีของฉันเมื่อฉันอายุสิบเจ็ดปีก็แนะนำฉันในลักษณะเดียวกันเช่นกัน แต่ที่จริงจังคือผมไม่ได้เดินผิดทางแต่หลงทางไปหมด ห่านป่าอพยพไปทางใต้ทุกฤดูหนาว และกบเลือกที่จะจำศีลทุกฤดูหนาว แล้วฉันล่ะ? ในช่วงเวลานั้นฉันไม่รู้ว่าจะกำจัดความเย็นชาในใจได้อย่างไร ฉันปฏิเสธความอบอุ่นที่เพื่อนมอบให้ฉัน ฉันคิดถึงความเมตตาของเขาที่มีต่อฉันในอดีตเหมือนกับความหลงใหล รู้สึกเหมือนติดบุหรี่แต่ไม่มีบุหรี่อยู่ในมือ ฉันรู้จักความรู้สึกนี้ดี เพราะต่อมาฉันก็ติดบุหรี่ด้วย ฉันรู้ว่านี่เป็นความคิดโบราณ แต่มันเป็นเรื่องจริง ชื่อของเขาคือ He Yue และเขานำหน้าฉันหนึ่งปี ความคุ้นเคยของเราค่อนข้างคาดไม่ถึง ตอนนั้น ฉันเป็นบรรณาธิการฝึกหัดของหนังสือพิมพ์โรงเรียน และเขาเป็น "ผู้มีความสามารถ" ที่มีชื่อเสียงในโรงเรียน ในแวดวงที่ครอบงำโดยคนหนุ่มสาว มันก็เพียงพอแล้วสำหรับเขาที่จะเป็นผู้ชายแห่งชั่วโมงและดึงดูดความสนใจของเด็กผู้หญิง เมื่อเขาส่งบทความซึ่งเป็นบทความชื่นชมดนตรีชื่อ "เพลงที่พาคุณย้อนกลับไปสู่ปลายสุดของวัยสิบเจ็ดปี" บทความนี้กล่าวถึงเพลงเฉพาะกลุ่ม "After17" ของ Chen Qizhen เขาใช้พู่กันอันละเอียดอ่อนเพื่ออธิบายภาพที่เขาต้องการจะถ่ายทอดในเนื้อเพลง ในตอนท้ายของบทความ เขาทำเครื่องหมายเป็นพิเศษ: "อุทิศให้กับคนรักเก่าของฉัน - ซวน คุณต้องภูมิใจและมีความสุขเมื่อคุณอายุสิบเจ็ด" ฉันสาบานเลย เขาเป็นเด็กที่น่าตื่นเต้นที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา
