ไม่มีชั้นเรียน...

ในท้องฟ้ามีก้อนเมฆดำรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว โลกทั้งใบจมอยู่ในความมืดไร้ขอบเขต จู่ๆ ในหัวของฉันก็ปรากฏแสงวาบเหมือนสายฟ้า จักรวาลหมุนอย่างบ้าคลั่งเหมือนทะเลดาวอันกว้างใหญ่ ฉันรีบหลับตา นั่งขัดสมาธิพยายามเพ่งเข้าใจ ทันใดนั้น พลังแห่งสวรรค์และโลกก็พุ่งเข้าสู่ตัวฉันอย่างบ้าคลั่ง ในใจของฉันค่อยๆ ก่อตัวเป็นตัวอักษร "日" ขนาดใหญ่ เริ่มใหญ่ขึ้นและชัดเจนขึ้น ชี่ภายในร่างกายพุ่งพล่าน ผิวกายฉันเริ่มซึมซับเลือดเป็นเส้นบางๆ ริมฝีปากแยกออก เลขตัวอักษรสีเลือด "你" ส่องแสงจากเล็กไปใหญ่และพุ่งขึ้นไปยังท้องฟ้า จากนั้นขอบฟ้ามีแสงแรงจ้า ระเบิดความมืดไร้ขอบเขตไปทันที ผ่านไปสักพัก ฟ้าร้องดังสนั่น เสียง "โซฟา" ก้องไปทั่วโลก

บนท้องฟ้ามีเมฆดำรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นโลกทั้งใบก็มืดมิดไร้ขอบเขต ในใจฉันปรากฏแสงสว่างวาบเหมือนฟ้าผ่า จักรวาลหมุนไหวอย่างบ้าคลั่งเหมือนทะเลดาวมหาศาล ฉันรีบหลับตา นั่งขัดสมาธิพยายามเพ่งตระหนักทันใด ธาตุวิญญาณของสวรรค์และโลกพุ่งเข้าสู่ร่างกายของฉันอย่างบ้าคลั่ง ในใจของฉันค่อยๆ ก่อตัวเป็นตัวอักษร “日” ขนาดใหญ่ ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ พลังลมปราณพุ่งพล่านออกมา ผิวร่างกายของฉันซึมซับเลือดบางๆ ริมฝีปากแยกออกเล็กน้อย ตัวอักษรสีแดงสด “你” จากเล็กกลายเป็นใหญ่พุ่งทะลุเมฆฟ้า จากนั้นแสงสว่างเจิดจ้าที่ขอบฟ้าส่องสว่าง ราวกับฉีกความมืดมิดที่ไม่มีที่สิ้นสุด ทันใดนั้นฟ้าแลบฟ้าร้องดังสนั่น เสียงคำว่า “แม่” ก้องสะท้อนไปทั่วฟ้าและดิน