บทที่ 3 ความล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า (2)

เงาสุญญากาศของหมัดปรากฏขึ้นรอบๆ เย่หยุน และแม้แต่อากาศก็ยังหมุนอย่างบ้าคลั่ง เฟิง หยวนพุ่งออกมาจากมือของเย่ หยุนตามเส้นลมปราณเฉพาะบนมือของเขา และติดฟิล์มที่มองไม่เห็นไว้ที่เงาหมัดของเขา เมื่ออากาศสัมผัสกับภาพยนตร์เรื่องนี้ ก็ได้ยินเสียงที่ดังและแหลมคม
เย่ ยุนเต้นเร็วขึ้นและเร็วขึ้น และภาพตามมาของหมัดก็เกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิด ซึ่งผสมผสานการป้องกันและการโจมตีได้อย่างลงตัว
"เฮ้ นี่มันเจ๋งมาก!" เย่หยุนคิดอย่างมีความสุขขณะที่เขารู้สึกว่าร่างกายของเขาเริ่มร้อนขึ้น
ในขณะที่เย่หยุนกำลังเล่นอย่างดุเดือดในหุบเขา ร่างแปลก ๆ ก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าด้านนอกหุบเขา ชายชราจ้องไปที่ร่างของเย่ ยุนด้านล่าง ด้วยสัมผัสแห่งความปีติยินดีในดวงตาของเขา: "ฮ่าฮ่า ในที่สุดฉันก็พบเด็กคนนี้จากตระกูล Cang แล้ว ให้ฉันได้พาเขากลับไปแล้วดูว่า Canggu ยังไม่สามารถบอกความจริงเกี่ยวกับที่อยู่ของไข่มุก Longquan ได้หรือไม่!" ทันทีที่เขาพูดจบ พื้นที่โดยรอบก็กระเพื่อม และร่างของเขาก็หายไปราวกับผี
เย่ ยุนกำลังต่อย แต่เขารู้สึกถึงแรงอันอ่อนโยนที่ดูดเขากลับเข้าไปในกระท่อมมุงจาก เมื่อเขาสงสัย เขาก็เห็นได้อย่างชัดเจนว่าพื้นที่ที่เขาอยู่ตอนนี้ถูกแยกออกจากกันอย่างเงียบ ๆ และบิดเบี้ยว เผยให้เห็นพื้นที่ว่างเปล่าสีดำ!
เมื่อเห็นฉากนี้ เขาก็รู้สึกหนาวสั่นในใจ!
สามารถใช้พลังแห่งอวกาศได้อย่างอิสระ มีเพียงซูเล่ยเซินและจักรพรรดิเบงเล่ยเท่านั้นที่สามารถทำได้!
แน่นอน ชายชราไม่สามารถเป็นพระเจ้าซูเล่ยหรือจักรพรรดิเบงเล่ยได้ แล้วเหตุใดเทพสายฟ้าผู้ทรงพลังจึงเข้าโจมตีเขา? ฉันไม่เคยกระตุ้นการดำรงอยู่ระดับสูงสุดในแผ่นดินใหญ่ขนาดนี้มาก่อน!
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เย่หยุนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตะลึงและสูญเสียเล็กน้อย ในสายตาของเทพเจ้าสายฟ้าผู้ทรงพลัง ระดับของฮุนเทียนหลิงของเขานั้นไม่มีนัยสำคัญเท่ากับมด และเขาไม่ใช่แม่ทัพของเขา!
"ฮะ?"
การเคลื่อนไหวล้มเหลว เสียงประหลาดใจดังมาจากท้องฟ้า และจากนั้นร่างของชายชราก็ปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ
เย่หยุนถูกชายชราเข้ายึดครอง ชายชราหันกลับมาและผลักเขาเข้าไปในบ้านมุงจาก และพูดกับเย่หยุนอย่างเคร่งขรึม: "ฟังนะ คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมา!" เมื่อมองดูความเคร่งขรึมบนใบหน้าของชายชราที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เย่ หยุนก็พยักหน้าอย่างว่างเปล่า
ชายชราก้าวออกจากกระท่อมมุงจาก ร่างของเขาค่อยๆ ลอยขึ้นไปในอากาศ เขามองตรงไปที่ร่างเก่าแล้วพูดอย่างใจเย็น: "หยุนซาน ฉันไม่เคยขอให้คุณทักทายฉันในบ้านอันต่ำต้อยนี้ ฉันสงสัยว่าทำไมคุณถึงมาเยี่ยมฉัน"
เย่หยุนเบิกตากว้างในห้อง หากผู้เฒ่าสามารถลอยได้ มีเพียงผู้ที่แข็งแกร่งเหนือซีเฟิงเซิงเท่านั้นที่สามารถทำได้ ไม่น่าแปลกใจที่เขาไม่สามารถเอาชนะเขาได้ตลอดเวลา
ชายชราที่รู้จักกันในชื่อหยุนชานลูบเคราสีซีดของเขาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "เฟิงหลี่ คุณยังคงหน้าตาแบบนี้มาหลายปีแล้ว ใครบอกว่าฉันจะไปเยี่ยมคุณ ฉันแค่อยากจะพาเด็กตระกูลชางไป"
ปรากฎว่าชายชราคนนี้ชื่อเฟิงหลี่ เย่หยุนคิดกับตัวเอง
แววตาที่โหดเหี้ยมฉายแววในดวงตาของเฟิงลี่ และเขาพูดว่า: "ถ้าคุณต้องการพาเด็กออกไป มาดูกันว่าคุณมีความสามารถหรือไม่!"
หลังจากพูดอย่างนั้น ออร่าในร่างกายของเขาก็พลุ่งพล่านราวกับสิงโตที่ถูกปลุกให้ตื่น และในเวลาเพียงไม่กี่นาที มันก็ถึงระดับของเทพสายฟ้าสี่ดาว!
เมื่อแรงผลักดันของเฟิง ลี่ เคลื่อนผ่านบ้านมุงจาก บ้านมุงจากนั้นถูกห่อหุ้มด้วยเกราะพลังงานที่มองไม่เห็น ซึ่งทำให้เย่ หยุนไม่ได้รับบาดเจ็บจากแรงกดดันของโมเมนตัม
แม้จะเป็นเช่นนี้ เมื่อเย่หยุนซึ่งมีระดับเพียง "ฮันเทียนหลิง" รู้สึกถึงแรงผลักดันนี้ การเคลื่อนไหวของธาตุลมในร่างกายของเขาก็ช้าลงเช่นกัน และแม้แต่การหายใจของเขาก็ถูกขัดขวางบ้าง!
หยุนชานหัวเราะเยาะ ใบหน้าของเขามืดมนโดยสิ้นเชิงและพูดว่า: "เฟิงหลี่ อย่าปล่อยให้ตระกูลเมเปิ้ลของคุณได้รับอันตรายใด ๆ เพื่อเห็นแก่เด็กน้อยจากตระกูลชาง คุณควรพิจารณาด้วยตัวเองด้วย มันไม่คุ้มค่าเลยที่จะรุกรานตระกูลหยุนของฉันเพื่อเด็กน้อยที่คุณไม่รู้จัก!"
ก่อนที่เขาจะพูดจบ โมเมนตัมของเขาก็เพิ่มขึ้นจากพื้นดินเหมือนกับการสู้วัวกระทิง และระงับโมเมนตัมของเฟิง ลี่ เมื่อพิจารณาจากออร่าของเขา เขากลายเป็นเทพสายฟ้าระดับห้าดาว!
เฟิง ลี่ดูสงบและไม่รู้สึกสะเทือนใจกับคำพูดของหยุนชาน เขาแค่พูดอย่างใจเย็น: "มาเถอะถ้าคุณต้องการใครสักคน ช่างไร้สาระ! ฉันอยากรู้ว่าคุณจะแย่งใครสักคนไปจากมือของฉันได้ไหม!"
หยุนชานหัวเราะแปลก ๆ และพูดว่า: "คุณต้องการต่อสู้กับฉันเพียงเพราะคุณ เทพสายฟ้าสี่ดาว ฮัมเพลง!"
หลังจากพูดอย่างนั้น ร่างกายก็หายไปอย่างแปลกประหลาด... บทถัดไป