บทที่ 10 ห้าดอกไม้ผูกมัด (1)
ไอ้โง่มาลบโพสแต่มีคนตอบลบไม่ได้! แต่ฉันโหดกว่าและเคลียร์เนื้อหาโพสต์โดยตรง!
ตอบกลับ (13)
ฉันอยากได้หนึ่งคน เป็นจักรพรรดิซิวฟงอายุประมาณหกสิบเจ็ดสิบปี ใช่จักรพรรดิซิวฟงหรือเปล่า? สี่ดาว เก่งกว่าหยี่ยุน ฮ่าๆ! ชื่อ อู่หลิง
ถ้าอยากเพิ่มตัวละครของผม: เขาชื่อว่าหยูจือจง เขาเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ยังคงมีสีสันลึกลับอย่างต่อเนื่อง หนึ่งใน "จอมเวทย์มืด" ที่มีจำนวนจำกัด คนที่เรียกว่า "จอมเวทย์มืด" นั้นคือผู้ที่เดินทางระหว่างอาชีพจอมเวทย์และผู้ฝึกวิถีเซียน หลังจากสาบานฝึกเวทมนตร์ในสังกัดสมบัติที่กำหนดแล้ว พวกเขาจะสามารถชำนาญเฉพาะด้าน แต่ "จอมเวทย์มืด" นั้นพิเศษ พวกเขาได้รับความสามารถในการสอดแนมทุกสิ่งจากปีศาจโดยดื่ม "เลือดปีศาจ" ตราบใดที่พวกเขามีพรสวรรค์ พวกเขาสามารถผสมเวทหลากหลายประเภทเข้าด้วยกันเพื่อใช้เองได้อย่างยอดเยี่ยม และยังสามารถเรียนรู้วิชาป้องกันตัวและเสริมพลังของผู้ฝึกเซียนได้อีกด้วย แต่การทำเช่นนี้เป็นการละเมิดหลักเกณฑ์ธรรมชาติ ดังนั้นพวกเขาต้องจ่ายราคา—เลือดปีศาจและร่างกายมนุษย์ไม่สามารถปรับเข้ากันได้ ทำให้พวกเขามีอายุสั้นลงอย่างมาก และร่างกายก็อ่อนแอเนื่องจากสภาพสมบัติขัดแย้ง พวกเขามีดวงตาที่แสดงแสงสีแดง แต่เพราะปัจจัยปีศาจ ทำให้พวกเขาแทบไม่สามารถนอนหลับในเวลากลางคืน และพวกเขายังต้องถูกจำกัดด้วยแหวนหนึ่งวง ซึ่งไม่สามารถถอดออกได้ แหวนจะคอยกัดกร่อนจิตใจของผู้ใช้ ต้องใช้แก่นสารพิเศษเพื่อรักษาเสถียรภาพ มิฉะนั้นจะเสียสติกลายเป็น "ปีศาจ" ที่คลั่งเลือด ดังนั้นการปลดแหวนจึงต้องได้แก่นสารเทพสัตว์ระดับสูง เช่น มังกร รวบรวมให้ครบ 3 ชิ้น (รวมทั้งฆ่าปีศาจตัวจริง) แล้วกลับไปที่ "น้ำพุปีศาจ" วางแก่นสารทั้ง 3 ชิ้นบนยอด จากนั้นจุ่มมือในเลือดจึงจะถอดแหวนออกได้ เขาคือ "จอมเวทย์มืด" แบบนี้ แต่เขาใช้แหวนเป็นอาวุธ สิ่งที่ทำให้เขาแตกต่างจาก "จอมเวทย์มืด" คนอื่นคือเขารู้วิชาลับหนึ่ง—ผ่านแหวน สามารถปล่อยพลังได้มาก
ต่อจากนี้: (ขอโทษนะ ถ้าต้องอธิบายให้ชัดเจน ก็ต้องพูดละเอียดหน่อย แน่นอนว่าสิ่งที่ฉันพูดก็เป็นเพียงเพื่อให้คุณอ้างอิง) เส้นสีดำมากมาย สามารถป้องกันตัวเองได้อย่างครบวงจร และยังสามารถโจมตีฝ่ายตรงข้ามโดยไม่ทันตั้งตัวได้อย่างคล่องแคล่ว ล่าเหยื่อได้ทุกทิศทาง เหมือนมีงูพิษหลายตัวนอนรอบตัวคุณ คุณไม่รู้ว่าจะถูกกัดตอนไหน แน่นอนว่าในตอนแรกเขาจะไม่ให้คุณรู้จักวิธีการโจมตีของเขา หากเขาต้องการฆ่าคุณจริง ๆ คุณยังไม่ทันตั้งตัว เส้นไหมก็สามารถตัดคอคุณได้แล้ว (แนวคิดของฉันแบบนี้ก็แค่เอาตัวละครจากนิยายของตัวเองมาใช้ นิยายเรื่องนั้นก็หายไปแล้ว ถ้าคุณคิดว่ามันช่วยได้นำไปใช้กับนิยายของคุณก็ได้ ตามการตั้งค่านี้ เขาและตัวเอกของคุณจะมีความขัดแย้ง ถ้าคุณอยากใช้ คุณจะให้เขาเป็นคนดีหรือคนร้าย ก็ตัดสินใจเองเลย)
แบบนี้นะ…มันมีความแตกต่างไปจากการกำหนดตัวละครที่ผมวางไว้เดิม ผมต้องการให้เขาอาจมีความเข้าใจผิดกับตัวเอก ตัวเอกคิดว่าเขาเป็นศัตรูของตัวเอง เพราะเขาปรากฏตัวอย่างลึกลับหลังจากที่ตัวเอกสามารถกำจัดสัตว์วิญญาณที่เก่งได้และยึดแก่นวิญญาณไป ทำให้ตัวเอกเกิดความโกรธเกลียดต่อเขา จริงๆ แล้วเขากำลังฟังคำสั่งจากตัวร้ายฝ่ายชั่ว (สุดท้ายอาจเป็นบอส? น่าจะมีตัวละครแบบนี้) เพราะเขาสามารถช่วยปลดพันธนาการจากแหวน (ยู๋จื่อจงไม่รู้วิธีปลดพันธนาการ จริงๆ แล้วคนที่ทำให้เขาดื่ม "เลือดปีศาจ" ก็คือคนๆ นั้น) ในขณะเดียวกันเขาก็ต้องพึ่งพาอำนาจของคนนั้นเพื่อหาพี่ชายที่พลัดพรากจากกันเพราะ "สงครามทวีป" (แนวคิดนี้มีประโยชน์ในหลายๆ นิยาย ผู้เขียนควรพิจารณานำแนวคิดนี้มาใช้) เมื่อได้ฟังความคิดของผู้เขียนต้นเรื่อง ผมก็เกิดไอเดียขึ้นเช่นกัน เพราะน้องชายของเขานั้นอ่อนแอตั้งแต่วัยเด็ก หากไม่มีการปกป้องจากเขา ก็คงอยู่ไม่ได้ หากเขาไม่ช่วยน้องชาย ก็ยากที่เขาจะเติบโต ดังนั้นเขาจึงปฏิบัติตามแผนของคนนั้นโดยไม่ตั้งคำถาม แม้กระทั่งการฆ่าคน เพราะเขารู้ดีว่าในมุมมองของคนอื่น ในฐานะ "จอมเวทแห่งความมืด" เขาก็ไม่ใช่คนดี เป็นคนวิปริตผิดรูป พันธุ์เลือดของพวกเขาสกปรกและไม่บริสุทธิ์ แน่นอนว่าที่คนมองแบบนี้ ส่วนใหญ่ก็เพราะพวกเขามีความสามารถในการฆ่าที่ทรงพลัง…และเขาได้พบตัวเอกเพราะคนนั้นสั่งให้เขาฆ่าตัวเอก คนแคระตัวเล็กนี้ดูเหมือนไม่เคยเป็นภัยต่อความทะเยอทะยานของเขา ดังนั้นเขาจึงสนใจคนนี้และไม่ตั้งใจจะฆ่าเขาเร็วๆ นี้ แต่คนคนนั้นไม่มีความอดทน เมื่อรู้ว่าเขายังไม่ลงมือ คนคนนั้นจึงไม่เพียงสร้างแรงกดดันต่อเขาเท่านั้น แต่ยังส่งคนอื่นไปอีก…
สหายผู้เล่นผจญภัย 'ดังนั้นเขาถึงสนใจคนคนนี้ แต่ไม่คิดจะฆ่าเขาเร็วๆ นี้ อย่างไรก็ตาม คนคนนั้นไม่มีความอดทน เมื่อรู้ว่าเขาลังเลอยู่ ก็ได้เพิ่มแรงกดดันต่อเขาและยังส่งคนอีกคนออกไป...' หมายความว่าอย่างไร?
เขาไม่สามารถหาวิธีที่จะหาจังหวะกำจัดตัวเอกได้ เขาไม่สามารถละทิ้งความปรารถนาที่ตัวเองตั้งใจไว้เพียงเพราะความสนใจ หรือแม้กระทั่งการทำบางสิ่งที่บางครั้งช่วยให้ตัวเอกเก่งขึ้นอย่างลับๆ แต่หลังจากการสังเกตเป็นเวลานานก่อนหน้านี้ เขาพบว่าลักษณะนิสัยของตัวเอกทำให้หัวใจที่ชาเฉยของเขารู้สึกคุ้นเคย เขากลับไม่สามารถลงมือทำได้… แต่ก็มีนักฆ่าอื่นๆ บางคนตามหาตัวเอกเจอเช่นกัน… (นี่เป็นเพียงความคิดส่วนตัวของฉัน เพื่อให้เจ้าของโพสต์อ้างอิงเท่านั้น ฉันเพียงแค่ตีความตัวละครที่ได้รับมา หากเจ้าของโพสต์รู้สึกว่าไม่ตรงกับนิยายของตัวเอง สามารถละเลยและเขียนตามแผนเดิมของตัวเอง หากเจ้าของโพสต์สนใจในความคิดของฉัน ฉันยินดีเป็น “เจ้าหน้าที่ด้านวรรณกรรม” ให้คำแนะนำและไอเดียต่างๆ หากมีข้อสงสัย โปรดส่งข้อความส่วนตัวมาได้)
ในขณะที่ไม่มีข้อกล่าวหาอะไร การเรียกฉันว่าเรนเจอร์ก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าเพิ่มคำว่า 'น้องชาย' มาด้วยมันรู้สึกแปลกๆ
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —