ฤดูใบไม้ผลิกลับมาอีกครั้ง ผู้คนจากไปแล้ว ลมและควันยังคงเหลืออยู่ พระอาทิตย์ตกดินดึกแล้ว ดอกซากุระกำลังเบ่งบาน ดอกไม้กระจัดกระจาย วุ่นวาย หลายปีผ่านไป ดอกไม้ร่วงโรย แมวกำลังโบยบิน ถนนยาวไกลจนทนไม่ไหว ความฝันอันว่างเปล่าพังทลาย . . มีอีกอย่างหนึ่ง:
ในวันนี้ของปีที่แล้ว
ในประตูนี้
ใบหน้าของมนุษย์และดอกพีชตัดกัน
ฉันไม่รู้ว่าใบหน้าของมนุษย์ไปทางไหน
ดอกพีชยังคงยิ้มรับสายลมฤดูใบไม้ผลิ
สองคำนี้มีความหมายเหมือนกัน~ แสงจันทร์ ฉันอยากถามเธอว่ากลัวไหม ทนไม่ไหวแล้ว โปรดเชื่อฟังฉัน ทนไม่ไหวแล้ว!
สวยเศร้า
ตอบกลับ (10)
ปกติในการประพันธ์บทกวี: ความรักได้เดินมาถึงจุดสิ้นสุด ความเกลียดชังก็ยกเลิกคำสัญญา ชะตากรรมยอมรับว่ามีอารมณ์ขัน ความทะเยอทะยานสูงสุดมีความเศร้าอยู่เล็กน้อย เมื่อหันกลับไปมอง จึงถามถึงรอยยิ้มที่ถ่ายทอดอยู่ในฝันเมามาย หัวเราะและถอนหายใจในความไม่อาจรู้ เห็นไม่ชัดตอนนี้ก็กลายเป็นความว่างเปล่า ดัดแปลงจาก "ซีเยาหยาเทียน"
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —