มีนักเรียนเข้ามาแล้ว!
ถึงนักเรียนทุกคน: กรุณาเข้านอนเร็ว ใกล้จะสอบแล้ว ฉันก็ต้องไปนอนเหมือนกัน นักเรียนอย่านอนดึก เฮ้ ราตรีสวัสดิ์! ! ! ! !
ตอบกลับ (8)
ปกติในการประพันธ์บทกวี: ความรักได้เดินมาถึงจุดสิ้นสุด ความเกลียดชังก็ยกเลิกคำสัญญา ชะตากรรมยอมรับว่ามีอารมณ์ขัน ความทะเยอทะยานสูงสุดมีความเศร้าอยู่เล็กน้อย เมื่อหันกลับไปมอง จึงถามถึงรอยยิ้มที่ถ่ายทอดอยู่ในฝันเมามาย หัวเราะและถอนหายใจในความไม่อาจรู้ เห็นไม่ชัดตอนนี้ก็กลายเป็นความว่างเปล่า ดัดแปลงจาก "ซีเยาหยาเทียน"
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —