อันชีเสวียน: หน้ากาก
เสียงนั้นก็ขาดหาย และฉันก็ไม่สามารถแสดงความรู้สึกออกมาได้ น้ำตาค่อยๆ สะสม และฉันสูญเสียความสามารถในการเดิน ดวงตาของข้าพเจ้ากวาดมองท่านผู้จากไปไกล และเสียงเรียกของข้าพเจ้าที่ไม่สามารถรับข้าพเจ้าไว้ได้ก็จมลงในตอนจบ ใจของฉันแตกสลายเหมือนดอกไม้ที่เหี่ยวเฉากระจัดกระจายไปในอากาศ ดวงตาของข้าพเจ้ากวาดมองท่านผู้จากไปไกล และการเรียกของข้าพเจ้าที่ไม่สามารถรั้งข้าพเจ้าไว้ได้ก็จมลงในตอนจบ หัวใจของฉันแหลกสลายเหมือนดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาและปลิวไปในอากาศ ดวงตาของฉันล้อมรอบคุณที่ไปไกล การโทรของฉันที่ไม่สามารถรับสายฉันได้จมลงในตอนจบ หัวใจของฉันถูกฉีกขาดออกจากกัน เป็นเหมือนดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาบินต่อไปไม่ได้ มันไม่เคยทำให้คุณมีความสุขเลย ขออภัยในความพากเพียรอันบ้าคลั่งในใจฉัน อย่ามองกลับมาที่ฉัน อย่าลังเลที่จะจากไป วิ่งไปทิ้งฉันไว้! ขอให้มีช่วงเวลาที่ดีในอนาคต! ต่อหน้าฉัน คุณกำลังไกลออกไปมากขึ้นเรื่อยๆ ฉันหลอกลวงตัวเองและปล่อยให้คุณไปต่อไป ช้ามากฉันอาจจะขี้ขลาดนิดหน่อยและปล่อยให้เธอเลือกที่จะหลบหนี บางทีนี่อาจจะถูกต้อง ลืมประสบการณ์ทั้งหมด ฉันยอมเจ็บปวดและค่อยๆลืมความทรงจำ...
หนึ่งในเพลงโปรดของฉัน!
ตอบกลับ (35)
โหลดคำตอบเพิ่มเติม