สัมผัสความรักระหว่างสาวงามจอมเจ้าเล่ห์กับชายผู้หลงใหล

นี่คงเป็นเรื่องราวเก่าแก่และธรรมดามาก เมื่อเขาพบเธอ เขาอายุ 17 เธออายุ 18 ในฤดูร้อนที่แดดแรงผมยาวของเธอปกปิดใบหน้าที่เล็กน่ารัก ใต้สายน้ำสีดำเหมือนน้ำตกปรากฏดวงตาที่ใสบริสุทธิ์ เธอร่างกายผอมบางปรากฏต่อหน้าของเขาเป็นครั้งแรก โลกนี้ต้องมีความรักแรกพบ เช่นครั้งนี้ เขาหน้าตาธรรมดา เรียนธรรมดา ครอบครัวธรรมดา แต่เธอไม่เพียงแต่สวย แต่ยังมีครอบครัวที่ทำให้คนอิจฉา ถึงแม้ผลการเรียนทั่วไป แต่อยากเข้าไปในมหาวิทยาลัยที่ดีไม่ใช่เรื่องยาก ชะตากลับเล่นตลก ทำให้คนทั้งคู่ได้รู้จักกัน เขาไปเป็นเพื่อนเธอหนีเรียน ไปเป็นเพื่อนเธอเที่ยวผับ ไปทำกิจกรรมต่าง ๆ ด้วยกัน คะแนนของเขายิ่งแย่ลง ครูประจำชั้นเรียกเขาหลายครั้ง แต่เขายิ้มอย่างโง่ ๆ แล้วพูดว่า ครู ผมไม่ใช่คนที่เหมาะกับการเรียน ผมอยากหลังจากจบมัธยมแล้วไปทำธุรกิจกับพ่อของผม เขาเป็นเงาตามตัวเธอ ทำภารกิจต่าง ๆ ที่เธอมอบให้ ในตอนนั้น เขาไม่เข้าใจ นี่เรียกว่ารัก เวลาสามปีในมัธยมผ่านไปอย่างรวดเร็ว เธอภายใต้การจัดการของพ่อเข้าเรียนมหาวิทยาลัยชั้นนำ ส่วนเขาสอบเข้าเทคนิควิทยาลัย ไม่ได้ไปทำธุรกิจ แม้อยู่ในเมืองเดียวกัน แต่ต่างคนต่างอยู่คนละฝั่งของเมือง เธอเริ่มติดต่อกับเขาน้อยลง และเขาก็ไม่ได้ไปหาเธอ ถึงแม้เขาอยากไป หลังจากนั้นเขารู้ว่า เธอมีแฟน แฟนเป็นผู้ชายหน้าตาดี แต่ไม่เรียนหนังสือ วันนั้น เขาพาเพื่อนซี้ไปดื่มเบียร์ในร้านบาร์บีคิว 3 กล่องอย่างเมามัน น่าเศร้าที่สุดท้ายเขาไม่ได้เมา เขาอยากเมาจนตายแล้วบอกคนอื่นว่า เขารักเธอ รักมากที่สุด ถ้าหากเวลาสามารถแก้ไขทุกสิ่ง เขาเพราะเหตุใดยังลดความเจ็บปวดได้แม้เพียงเล็กน้อย วันหนึ่งเขาเบื่อ ๆ เข้าอินเทอร์เน็ตและเห็นบทความเกี่ยวกับเพลโต เขาก็พบว่าเขาสามารถรักเธอได้ เพียงแอบไม่ให้เธอรู้ ดังนั้น ทุกครั้งที่เธอทะเลาะกับแฟนแล้วมาหาเขา เขาก็ขึ้นรถสองชั่วโมงไปโรงเรียนเธอเพื่อฟังเธอร้องไห้ ปลอบให้เธอกลับห้องแล้วนั่งรถกลับอีกสองชั่วโมง หรือไปเล่นเกมที่อินเทอร์เน็ตคาเฟ่ทั้งคืน จนวันหนึ่ง เธอเลิกกับแฟนอย่างสิ้นเชิง เธอไม่ร้องไห้ แต่หัวเราะเยาะพูดว่า ผู้ชาย ไม่มีคนดีสักคน เขาไม่โต้ตอบ เพียงเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ เธอ คืนนั้น เธอเมา เขาอุ้มเธอไปเข้าห้อง เขานั่งเงียบ ๆ มองเธอตลอดคืนวันรุ่งขึ้น เธอบอกว่า เรามาคบกันเถอะ... เขาตอบว่า ดี แล้วเขาก็เช่าห้องเล็กๆ ใกล้โรงเรียนของเธอ เพื่ออยู่ข้างเธอทุกวัน ทุกคืนเขาจะไปส่งเธอกลับหอพัก แล้วกลับมาที่ห้องเช่าโทรปลอบเธอให้หลับถามว่าเช้าวันหน้าต้องการกินอะไร ทุกเช้าเขาจะตื่นแต่เช้า วิ่งไปตามร้านขายอาหารเช้า ซื้อสิ่งที่เธออยากกิน แล้วเอาไปวางที่ใต้ตึกหอพักของเธอ เพื่อนร่วมหอของเธอเห็นก็ล้อเขาว่า สามีตัวอย่างมาอีกแล้วเหรอ? เธอแค่ยิ้มและจับมือเขาขึ้นจักรยานไปเรียน บางคน ไม่ใช่ของคุณ สุดท้ายก็จะจากไป เมื่อเขาสังเกตว่าเธอเริ่มเย็นชากับเขา เขารู้ว่าอาจจะเสียเธอไป จนวันหนึ่ง ขณะที่เขารอเธอที่หน้าตึกเรียน เขาเห็นเธอกำลังจูบกับผู้ชายอีกคน เขาจึงหันหลังเดินออกไป เขาบอกว่า เราเลิกกันเถอะ... ฉันเหนื่อยแล้ว เธอตอบว่า ได้ เขาก็กลับไปอยู่ที่โรงเรียนของตัวเอง ไม่เหมือนคู่รักทั่วไปที่เลิกกันแล้วกลายเป็นเพื่อนไม่ได้ เขากับเธอยังคงพูดคุยทุกเรื่อง บางทีพวกเขาอาจไม่เคยเป็นแฟนกันจริงๆ แม้แต่การจูบก็ไม่เคย เป็นเพื่อนสนิทของเธอแทน และแชร์เรื่องของเธอและเขา วันหนึ่ง เธอพูดอย่างใจเย็นกับเขาว่า ฉันท้อง เขาไม่เอา ฉันขอเงินพ่อไม่ได้ เขาจ่ายเงินจากบัตร 2,000 หยวน พร้อมบอกว่า ฉันจะไปทำแท้งด้วยเธอ พอออกจากโรงพยาบาล เธอหน้าซีด นั่งพิงหลังเขา ลมหนาวตัดหน้าเหมือนมีด เขายังคิดถึงสายตาดูถูกของแพทย์และกระซิบกระซาบของพยาบาลเมื่อสักครู่ว่า “ผู้ชายคนนี้คืออะไร ของตัวเองสนุกแล้วไม่สนใจความรู้สึกแฟน แค่นั้นสิบกว่าหยวน เหรอ? ออกไปโดนรถชนตายดีกว่า!” ลมยิ่งแรงขึ้น เธอยิ่งกอดเขาแน่นขึ้น เขาก็เช่าห้องอีกห้อง เขาซื้อซุปไก่ให้เธอทุกวัน บังคับให้เธออยู่ในห้องเช่าเพื่อที่จะดูแลเธอทุกวัน สัปดาห์ถัดมา เธอสุขภาพดีขึ้น พวกเขาไปดื่มเหล้าอีกครั้ง เมาเละ เขาเมาเสียที ยิ้มและจูบหน้าผากเธอ บอกว่า ฉันรักเธอ มาห้าปี คืนวันนั้นเราทำรักกัน วันรุ่งขึ้นตื่นขึ้นมา เขาพบว่าเธอนั่งบนเตียงสูบบุหรี่ เขารีบไปซื้อยาคุม เธอบอกว่า ไม่เป็นไร อยู่ในช่วงปลอดภัย พวกเขาคบกันอีกครั้ง เขายังคงใส่ใจดูแลเธอเหมือนเดิม ส่วนเธอก็เข้าไปอยู่ในห้องเช่าของเขาปีสามกำลังจะจบแล้ว เธอยังมีเวลาอีกหนึ่งปี ส่วนเขาเรียนจบไปแล้ว พวกเขาเฝ้าฝันถึงอนาคต ทุกอย่างดูสวยงาม เขาพูดว่า ฉันต้องไปทำงานหาเงินเยอะ ๆ เพื่อเลี้ยงเธอ เธอพูดว่า ขอแค่คุณอยู่ข้าง ๆ ฉันก็พอ เขากลับไปยังใจกลางเมือง เริ่มทำงานจากพนักงานเล็ก ๆ ในบริษัทเอกชน ส่วนเธอยังคงเรียนหนังสือ ทุกวันทั้งสองคนคุยโทรศัพท์กันเฉพาะตอนกลางคืน ครั้งละสองชั่วโมง ไม่ว่าจะเหนื่อยเพียงใด เขาก็ยังพยายามปลอบให้เธอหลับ แต่โอกาสที่พวกเขาจะได้เจอกันน้อยลง เริ่มจากสัปดาห์ละครั้ง จนเหลือครึ่งปีครั้งหนึ่ง ทุกอย่างจะดี เขาได้รับความชื่นชอบจากหัวหน้างาน เงินเดือนสูงขึ้นเรื่อย ๆ เขาอยากเมื่อเธอเรียนจบ พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป เขาสามารถเลี้ยงเธอได้ บางทีระยะทางทำให้ความรักจางลง เขารู้สึกเหมือนเห็นสถานการณ์เดิม ๆ เธอเริ่มเย็นชา เขารู้สึกว่าเธอแปลกหน้ามากขึ้น ในวันเกิดของเธอ คืนวันนั้นเขาถือช่อดอกกุหลาบมาที่ชั้นล่างหอพักของเธอ เพื่อนร่วมห้องบอกเขาเบา ๆ ว่าเธอยังไม่กลับ หลังจากถามหลายครั้ง เขาจึงรู้ว่า เธอมีแฟนใหม่ที่โรงเรียนอื่น และคืนนี้พวกเขาไปเข้าห้องกัน วันรุ่งขึ้นเขาพูดว่า เราเลิกกันเถอะ เธอพูดว่า ไม่ ฉันรักคุณ เขาจากไป เธอไม่ได้ร้องไห้ หลังจากผ่านไปไม่กี่เดือน เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้ช่วยหัวหน้า ใช้เงินจากพ่อแม่และเก็บเองซื้อบ้านในเมือง เธอเรียนจบมหาวิทยาลัย และเลิกกับแฟนอีกครั้ง เธอมาหาเขา ร้องไห้พูดว่า เขาดีกับฉัน แต่ฉันรักคุณ ฉันรู้ว่าฉันผิด แต่คุณอย่าทิ้งฉัน เขาไม่แสดงสีหน้า ทั้งสองคนดื่มในบาร์นานมาก แต่ก็ไม่ได้เมา เขาไม่ได้พาเธอไปบ้าน เพียงแต่เข้าห้องข้างนอก เธอถอดเสื้อพูดว่า ฉันผิด เราเริ่มใหม่ได้ไหม คุณเคยบอกว่าจะรักฉันตลอดชีวิต เขาถอดสูทของตัวเองคลุมให้เธอ ยิ้มบาง ๆ พูดว่า ฉันรักคุณ ทุกอย่างที่ฉันทำฉันเต็มใจ แม้ในสายตาคนอื่นฉันเหมือนหมาต่ำต้อย แต่ฉันไม่คิดอย่างนั้น ฉันคิดว่ามันคุ้มค่า เพราะฉันรักคุณ คุณจากไปหลายครั้งแล้ว ที่นี่ (ชี้ไปที่ใจ) ถูกคุณกวาดออกจนหมด ถูกบดขยี้ ขอโทษนะ ฉันไม่รักคุณแล้ว ในอนาคตก็จะไม่รักอีก พูดจบ เขาหันหลังเดินออกไป ไม่หันกลับมาอีก