[ต้นฉบับ] ผู้ศรัทธา—ชนเผ่าเร่ร่อนอมตะ บทที่ (1)

"ตื่นได้แล้วลูกๆ ของฉัน" โมติซีโบกไม้เท้าบนมือ ควันสีเขียวปกคลุมดินแดนมรณะสีเทา แสงสีขาวสะท้อนในอากาศสีเทา ค่อยๆ แสงสีขาวเริ่มเคลื่อนไหว อากาศกระจายตัว โครงกระดูกหลายตัวค่อย ๆ ปีนขึ้นไปโดยจับกระดูกเดือยไว้ข้างๆ ยืนขึ้นด้วยการสนับสนุน รัดคอแมงมุมที่คลานอยู่บนร่างของเขา และมองดูโมติซีด้วยธนู “ท่านอาจารย์ ท่านสั่งอะไรมาบ้าง?” “ฉันต้องการให้แน่ใจว่าถนนโล่ง ดูเหมือนว่าคนเหล่านั้นในจักรวรรดิกำลังวางแผนที่จะชุบชีวิตบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ ยืมสิ่งของของพวกเขา” "มานี่สิ" ดวงตาสีเขียวของโมติซียังคงกระพริบอยู่ โครงกระดูกเข้าใจถึงความสำคัญของสิ่งเหล่านี้และรีบออกเดินทางไปตามถนน “รวบรวมกองทัพ!” อัศวินบินโบกดาบในมือและคว้าเชือกของม้า “ปกป้องสถานที่แห่งนี้ แผนนี้ไม่อนุญาตให้ล้มเหลว!” ฉันจะฆ่าคุณที่ฝ่าฝืนคำสั่ง!" "ท่านครับ แผนนี้จะสำเร็จได้จริงหรือ" ยามที่อยู่ข้างๆ พูด uif Vuifst Cmppe.andUblf uif dfsfnpoz jo uif Fmwft mboe มันเป็นภาษาโบราณจึงแปลไม่ได้ แต่ไม่น่าจะมีความหมาย แต่ยังไงก็ต้องลองทำไม่สำเร็จ เริ่มพิธีหลังจากวันนี้เป็นต้นไป" อัศวินบินตะโกนบอกทุกคน "ตั้งค่ายที่นี่ ทุกคนพักผ่อน!"
"พักผ่อนเหรอ ฉันคิดว่าคุณจะพักผ่อนได้ตลอดไป"

ในตอนกลางคืน แสงสุดท้ายในเต็นท์ก็ดับลง และไม่นานก็มีร่างสองสามตัวหลุดเข้าไปในเต็นท์ หลังจากกรีดร้องไม่กี่ครั้ง ร่างนั้นก็หลุดออกมาอีกครั้ง "ดูเหมือนว่าแผนนี้จะประสบความสำเร็จ ทุกคนทำเสร็จแล้ว เอาน่า..." "บูม" ก่อนที่โครงกระดูกจะพูดอะไร สายฟ้าฟาดลงมาก็พังทลายลง “มันคือเวทมนตร์สายฟ้าของจักรวรรดิ” ! ออกไปเร็ว!” โครงกระดูกเพิกเฉยต่ออาวุธที่อยู่รอบตัวพวกเขาแล้วหนีไป “คุณอยากหนีเหรอ? ไม่มีทาง!" อัศวินบินพุ่งเข้ามาและจับโครงกระดูกด้านหลังไว้ แล้วฟันเขาออกเป็นสองส่วนด้วยดาบ และโครงกระดูกอื่นๆ ก็หนีเข้าไปในป่าแห่งความตาย อัศวินบินรู้ว่ามันเป็นดินแดนอมตะ ดังนั้นเขาจึงไม่ไล่ตามมัน เมื่อเห็นศพของสหายของเขาในค่าย อัศวินบินก็ยกดาบขึ้น "ในนามของอัลลอฮ์ ฉันจะจงรักภักดีต่อจักรวรรดิตลอดไปและเสียสละชีวิตของฉันเพื่อสิ่งนี้ แม้ว่าฉันจะเป็นเพียงคนเดียวที่เหลือ ฉันก็จะปกป้องสถานที่แห่งนี้!" วันรุ่งขึ้น กองทหารสำรองก็มาถึง และหลังจากงานศพธรรมดา ๆ พิธีก็เริ่มขึ้น... ไม่กี่วันต่อมา โครงกระดูกที่พ่ายแพ้ก็กลับไปตรวจสอบเพื่อดูว่าเขาสามารถหาเบาะแสที่เป็นประโยชน์ใด ๆ ได้หรือไม่ สำหรับการไม่ปล่อย Mortisi ลง เขาเห็นแท่นบูชาที่เต็มไปด้วยฝุ่นและกองทัพจักรวรรดินอนราบอยู่ อัศวินบินที่อยู่ข้างๆ เขาถือม้วนหนังสือไว้แน่นในมือของเขา "ดูเหมือนว่าจะเป็นสิ่งนี้ แต่ทำไมพวกเขาถึงทำแบบนั้น" ล้มเหลวเหรอ?”
"นำกลับไปให้เจ้าของดู" โครงกระดูกอีกอันหนึ่งกล่าวว่า

ไม่กี่วันต่อมาก็เห็นม้วนหนังสืออยู่ในมือของมอร์ติซี มอร์ติซีเปิดม้วนหนังสืออย่างมีความสุขด้วยสีหน้าซับซ้อนบนใบหน้าของเขาซึ่งเป็นความกังวลอย่างสุดซึ้งนอกเหนือจากความสุข