เอสเซ้นส์ น้ำตาน้ำแข็ง
กาลเวลาผ่านไปอย่างเงียบงัน ปัญหาในใจพูดไม่ออก ร่างกายว่างเปล่าก็ไร้วิญญาณ คำพูดที่ขัดต่อเจตจำนงของตนนั้นไม่ได้ตั้งใจ การทรยศของเพื่อนเป็นเรื่องไร้ยางอาย สายตาที่เหม่อลอยนั้นไม่ได้ตั้งใจ สายตาอิจฉาไม่มีใครเลย คำถาม: ใครทำให้ฉันใจร้อนขนาดนี้? น้ำตาร้อนไหลออกมาจากมุมตาของฉัน ข้ามใบหน้าที่เด็ดเดี่ยวของฉัน เหลือเพียงน้ำตาที่ไร้ร่องรอย และฉันก็ค่อยๆ เช็ดน้ำตาน้ำแข็งด้วยมือของฉัน ฉันถามตัวเองเบาๆ “มีอะไรเหรอ?” ลมหนาวยังคงพัดพาน้ำตาอันไร้ยางอายของฉันออกไป แต่ความเหงาและการเต้นของหัวใจที่ยุ่งเหยิงของฉันยังคงดื้อรั้น! คำถาม: อะไรทำให้ฉันดื้อรั้นขนาดนี้? เปิดฝ่ามือออก มันเป็นหินกลม ปิดนิ้วของคุณ มันเป็นมือผอมบางคู่ ลืมตา มองคืนที่เหงา หลับตา รู้สึกหัวใจสิ้นหวัง ก้าวไปข้างหน้าและเดินบนถนนที่ทอดยาวและช้าๆ หยุดเท้าของคุณและเพลิดเพลินไปกับแสงแห่งแสง คำถาม: คุณช่วยเงียบหน่อยได้ไหม? ฉันยืนอยู่ที่นั่นมองคุณอย่างเงียบ ๆ ไม่ก้าวไปข้างหน้าหรือถอยกลับ ฉันกำลังลังเลเรื่องอะไรอยู่? ฉันกำลังนั่งคิดถึงคุณอย่างดุเดือดไม่สับสนหรือทิศทาง ฉันคาดหวังอะไรอยู่? ฉันสะอื้นและทำร้ายคุณเบาๆ โดยไม่มีเสียงหรือภาพ ฉันกำลังทำอะไรอยู่? ฉันยิ้มและมองดูคุณอย่างลับๆ ไม่มีอารมณ์หรือเสียเลย ฉันกำลังคิดอะไรอยู่? ฉันดูดเข้าไปแล้วค่อยๆเข้าหาคุณโดยไม่ยอมแพ้หรือลังเล ฉันเชื่อในอะไร? คำถาม: สาวน้อย เธอรักฉันสักครั้งได้ไหม? อัพเดทอารมณ์. . . รอคอยความรู้สึกครั้งต่อไป! ! ! !
ตอบกลับ (13)
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —