ตอนนั้นสาวที่เราเจอด้วยกัน
เวลาผ่านไปไวเหมือนลมกระโชกแรง เวลาบินไป เราทุกคนต่างอยู่แยกกัน เราอยู่ในโลกที่แตกต่างกันและมีความฝันที่แตกต่างกัน คุณยังคงสวยงาม แต่ฉันชอบความทรงจำ มันเป็นเรื่องจริงและเป็นภาพลวงตามาก ครั้งหนึ่งเคยสุขใจจะลืมได้อย่างไร เมื่อฉันผ่านประตู ฉันมองคุณจากหน้าต่าง ฉันดูคุณคุยกัน ดูคุณนอน ดูคุณไปเรียน ฉันเฝ้าดูคุณยุ่ง และฉันเห็นที่มาของการหายไปของคุณ ฉันชอบมองเธอไม่ว่าจะไกลหรือใกล้ ฉันชอบมองคุณเงียบ ๆ คนเดียว ชอบอ่านชื่อเธอ ชอบลิ้มชื่อ ชอบให้คนรอบข้างรู้จัก ชอบจดจำเธอคนเดียว ชอบรักแบบนี้ ที่ฟ้ากว้างไกล ลมกำลังพลิกวัชพืช และเมฆก็นำเสนอสิ่งที่ไม่รู้จัก เบื้องหลังลมคือลม และเหนือเมฆคือเมฆ ฉันยืนอยู่ที่จุดกำเนิด และความทรงจำทั้งหมดก็ระเบิดออกมาอย่างสมจริง และการสะท้อนกลับนั้นไม่จริงเลย ลมกระโชกแรงบอกเล่าเรื่องราวได้กี่เรื่อง ความลับที่เมฆซ่อนไว้ได้กี่เรื่อง ความทรงจำเป็นเพียงความคิด ไม่อาจสะท้อนความเป็นจริงได้ การแสดงออกที่มีความสุขของคุณทำให้ฉันอยากจะร้องไห้ ใครจะจำคุณได้อีก? มีใครอีกบ้างที่จะจดจำคุณ? คนที่ถูกเรียกคืนยังจำได้หรือเปล่า? รูปร่างที่โดดเดี่ยวของคุณทำให้ฉันอยากจะร้องไห้ เก็บรักษาความทรงจำไว้เป็นความเชื่อ ฉันเชื่อว่าความทรงจำจะเป็นอมตะเหมือนหินเรืองแสง
