(สวัสดี) (หากมีข้อความที่อ่านไม่ชัดเจนปรากฏขึ้น กรุณาคลิก "ดูทั้งหมด" เพื่อเรียกดูข้อความหลักตามปกติ) กลับไปยังสารบัญ ========================= ไม่ไกลจากเมืองทงเทียน เย่หยุนดึงปีกเฟิงหยวนกลับและลงจอดเขาก้าวอย่างรุนแรง วิ่งไปยังประตูเมืองข้างหลังเขา ร่างผอมอีกคนหนึ่งลงมาหลานเอ๋อร์ทําหน้าบึ้ง รู้สึกโกรธเล็กน้อยที่เย่หยุนหนีไปแต่เธอจะไม่มีวันปล่อยให้เย่หยุน นักเล่นแร่แปรธาตุชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 หนีไปได้เธอเรียกเฟิงหยวนด้วยแรงทั้งหมดที่มี ร่างของเธอกลายเป็นภาพเบลอพร่ามัวขณะที่เธอพุ่งตรงไปหาเย่หยุน"พี่เย่ เจ้าห้ามวิ่ง!"เมื่อเห็นประตูเมืองผ่านไป เย่หยุนแทบไม่มีเวลาหายใจก่อนจะรู้สึกถึงความนุ่มนวลที่หลัง เมื่อมือนุ่มไร้กระดูกคู่หนึ่งโอบรัดเอวเขาแน่นทันใดนั้น เย่หยุนรู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าไหลผ่านหนังศีรษะ ลามไปทั่วร่างกาย แม้แต่เท้าก็อ่อนแรง เขาถอนหายใจในใจ "โลกแบบนี้มันอะไรกัน?เด็กคนนี้เปิดกว้างเกินไปและ......เกินไปติดฉันเกินไป!""หลานเอ๋อร์ ช่วยเอามือออกก่อนเถอะ"เย่หยุนพูดด้วยความกังวล ไม่รู้จะวางมือเล็กๆ ไว้ที่ไหน"เจ้าตัวน้อย รีบ......!"ก่อนที่ฟิงจะพูดจบ เย่หยุนก็ถอดแหวนเก็บของออกโดยอัตโนมัติและยัดมันเข้าอกชายแก่คนนั้นมาทําร้ายฉันอีกแล้วเย่หยุนคิดในใจ"ตราบใดที่เธอสัญญาว่าจะไม่หนีอีก ฉันจะปล่อยฉันไม่งั้นฉันจะกล่าวหาว่าเธอล่วงละเมิดฉัน!"หลานเอ๋อร์พูดอย่างมีอํานาจ มือเล็กๆ ของเธอไม่แสดงเจตนาจะปล่อยเย่หยุน "เอาล่ะ เอาล่ะ ฉันจะไม่วิ่งอีกแล้วนะ โอเคไหม?ปล่อยมือเร็วๆ ไม่งั้นฉันจะล้ม"เย่หยุนพูดอย่างไร้ทางสู้ตอนนั้นหลานเอ๋อร์จึงปล่อยเย่หยุน มองเขาด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะเย่หยุนถอยหลังสองก้าว มองหลานเอ๋อร์แล้วถามว่า "ทําไมถึงตามฉันมา?"หลานเอ๋อร์มองเย่หยุนอย่างเฉียบคมแล้วพูดว่า "เธอยังไม่ได้ขอโทษเลย!แน่นอน ฉันตามเธอเพื่อเอาผลประโยชน์คืน"เย่หยุนรีบเรียกขวดหยกที่มีเม็ดยาจักรพรรดิแห่งลมจากแหวนเก็บของเขาและส่งให้หลานเอ๋อร์ พร้อมพูดว่า "ขอโทษนะเอาล่ะ ตอนนี้ที่เธอขอโทษซ้ําแล้วซ้ําเล่า เธอไม่ต้องตามฉันอีกใช่ไหม?" ลาก่อน"หลังจากพูดจบ เขาหันหลังจะหนี แต่ "ล่วงละเมิด!"” ข้างหลัง เสียงร้องแหลมของหลานเอ๋อร์ดังขึ้น ไม่พูดมาก ทำให้เหมือนกับเสียงเวลาถูกล่วงละเมิดจริง ๆ เหยียนยุนหัวเต็มไปด้วยเส้นสีดำ ท่ามกลางสายตาประหลาดใจและนัยต่าง ๆ ของคนรอบข้าง เขาหันตัวไปคว้าหลานเอ๋อร์แล้ววิ่ง ผ่านตลาดหลายแห่งจนหยุดลง
“คุณจะทำอะไรแน่?” เหยียนยุนพูดด้วยความสิ้นหวังอย่างยิ่ง
หลานเอ๋อร์กระพริบตาคู่นั้นซึ่งอันตรายและเย้ายวน ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณไปกับฉันที่แห่งหนึ่ง”
เหยียนยุนสงสัยถามว่า “ไปที่ไหน?”
หลานเอ๋อร์ยิ้มอย่างลึกลับ มองไปรอบ ๆ ตลาดที่ค่อนข้างแออัด แล้วพูดว่า “ตอนนี้ยังบอกไม่ได้”
เหยียนยุนตาเข้มมองหลานเอ๋อร์ พูดอย่างจริงจังว่า “ไม่ว่าจะไปที่ไหน ผมต้องไปที่ของผมก่อน แล้วถึงค่อยไปที่คุณจะไป”
หลานเอ๋อร์ไม่ยอม ตาของเธอกระจายเย้ายวนเล็กน้อย “ไม่ได้ ต้องไปที่ของฉันก่อน ไม่อย่างนั้นฉันจะตะโกนว่าถูกล่วงละเมิด”
เหยียนยุนมองรอบ ๆ ในที่สุดสายตามาตกหล่นบนใบหน้าหลานเอ๋อร์ แสร้งยิ้มร้าย ๆ พูดอย่างไม่แยแสว่า “ได้สิ ผมไม่รังเกียจที่จะละเมิด ล่วงละเมิด และทำให้คุณอับอาย ฮ่าฮ่า…”
คำพูดนี้ทำให้หลานเอ๋อร์ตกใจเล็กน้อย จริง ๆ เธอไม่อยากให้ใครล่วงละเมิดเธอ…
“คุณ…” หลานเอ๋อร์อยากพูดแต่หยุด กลัวก็อยากหันหนีไป แต่พอคิดถึงหลงฮ่าวผู้ชั่วร้าย เพื่อให้ลัทธิของตัวเองแข็งแกร่งไม่ถูกกลั่นแกล้ง เธอต้องอดทน ต้องได้ครอบครองหมอยาอันดับสี่นี้!
“ก็ดี ตามใจคุณแล้วกัน” หลานเอ๋อร์พูดอย่างไม่เต็มใจ มองเหยียนยุนด้วยสายตาแปลก ๆ “แต่หลังจากคุณไปที่ของคุณแล้วต้องมากับฉันนะ”
เหยียนยุนยิ้ม สูดลมหายใจยาวพูดว่า “ไปกันเถอะ ลูกน้องตัวเล็ก”
พูดจบก้าวยาวออกไป พุ่งตรงไปยังวังสรรเสริญดาว
หลานเอ๋อร์โกรธจมูกฟอดเดียว มองเหยียนยุนอย่างเดือดดาลตาโต พูดว่า “เสี่ยวเหยียน ช้า ๆ หน่อย!”
:-)
วังสรรเสริญดาว เหยียนยุนและหลานเอ๋อร์ปรากฏตัวหน้าประตูหยวนของวัง
ทหารเฝ้าหน้าประตูหยวนหลายคน เมื่อเห็นเหยียนยุน หนึ่งในทหารที่จำเขาได้ก็นำพาอย่างดีใจสุดขีด มาพร้อมกับความตื่นเต้นเหมือนได้เศษฟางช่วยชีวิต พูดว่า “อาจารย์เยี่ยน คุณกลับมาแล้ว!”
“เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้น?” เหยียนยุนรู้สึกถึงบรรยากาศว่างเปล่าภายในวังสรรเสริญดาว จับใจได้ว่ามีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น
“ช่วงที่ท่านปิดตัวสามเดือนนี้ วังสรรเสริญดาวของเราก็ยังสงบดี”แต่ห้าวันก่อน บ้านมังกรของพวกเขาบุกมาด้วยกำลังทั้งหมด ก็เพื่อให้เจ้าอาวาสส่งตัวท่าน มิฉะนั้นจะทำให้วังหนึ่งแห่งของดาวหายไปตลอด เจ้าอาวาสไม่ได้อยู่ในวัง มีเพียงรองเจ้าอาวาสวัตถุเพียงคนเดียว เขาไม่ยอม จึงต่อสู้กับพวกเขา แต่สู้ไม่ได้ เพราะเจ้าของบ้านของเขามีพลังระดับสูงสุดของจักรพรรดิพายุ และผู้เฒ่าของพวกเขาก็ได้เลื่อนขั้นสู่จักรพรรดิพายุด้วย! ในที่สุด พวกเขาจับรองเจ้าอาวาสวัตถุและเจ้าหญิงไป และสั่งให้เราถ่ายทอดข้อความไปถึงเจ้าอาวาสว่า หากไม่ส่งตัวท่านภายในหนึ่งสัปดาห์ จะฆ่ารองเจ้าอาวาสและเจ้าหญิง” หนึ่งในยามที่ค่อนข้างเข้าใจเรื่องราวกล่าว “อาจารย์ รีบไปช่วยพวกเขาเถอะ! เจ้าอาวาสไม่อยู่ เราต้องพึ่งพาท่านทั้งหมด” ยามคนอื่นยืนเคารพอยู่ข้าง ๆ วันนี้พวกเขามีโอกาสได้เห็นอาจารย์เย่ผู้ที่แม้แต่รองเจ้าอาวาสก็เคารพ ใจของพวกเขาจึงตึงเครียดไม่น้อย แต่ใครจะคิดว่า อาจารย์เย่นั้น ยังเป็นคนหนุ่มมาก! “ฉันรู้แล้ว พวกบ้านมังกรอยู่ที่ไหน?” เย่หยุน แม้ไม่อยากยุ่งเรื่องอื่น แต่เพื่อบุญคุณหนึ่ง เขาต้องทำ! “ตอนนี้พวกเขากำลังส่งเสียงโวยวายในหอสวรรค์ดาว” ยามกล่าว “หอสวรรค์ดาวอยู่ที่ไหน?” เย่หยุนถาม ยามตอบด้วยความเคารพว่า “อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองนิรันดร์ ห่างออกไปหนึ่งลี้ เมืองดาว” เย่หยุนพยักหน้า แล้วพูดกับหล่านที่อยู่ข้างหลังว่า “หล่าน ไปกัน” หล่านหน้าเบะ ปฏิเสธไม่เต็มใจ แต่ก็เดินตามไป กลับไปที่สารบัญ ========================= (ขวา) บทนี้จบ (ซ้าย)========================= บทถัดไป: บทที่ 39 เอาเปรียบเธอ
