ฉันเกิดมาในครอบครัวที่ยากจนมาก ฉันจำได้ว่าตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก ชีวิตของพ่อฉันน่าเบื่อมาก และเขาทำได้แค่นับเงินตลอดทั้งวัน เช่นเดียวกันกับแม่ของฉันที่ต้องเก็บเงินตลอดทั้งวัน ครอบครัวของฉันอาศัยอยู่บนภูเขา ทุกครั้งที่ต้องไปช้อปปิ้งก็ค่อนข้างจะลำบาก ใช้เวลา 5 ชั่วโมงในการขับรถปอร์เช่ และ 4 ชั่วโมงในการขับรถเมอร์เซเดส-เบนซ์ ถึงที่บ้านจะมีเฮลิคอปเตอร์แต่ก็หาที่จอดรถยากซึ่งค่อนข้างไม่สะดวก ฉันไปช้อปปิ้งบ้างเป็นบางครั้ง พ่อแม่ของฉันกลัวว่าฉันจะถูกลักพาตัว จึงมีบอดี้การ์ดมากกว่า 20 คนคอยปกป้องฉัน ทุกคนกลัวที่จะวิ่งหนีเมื่อเห็นฉัน ดังนั้นฉันจึงถูกคนอื่นรังเกียจตั้งแต่ฉันยังเป็นเด็ก
เพราะครอบครัวฉันยากจน ฉันจึงไม่มีเงินซื้อกระดาษชำระตั้งแต่เด็กๆ เลยต้องใช้ธนบัตรไปเข้าห้องน้ำทุกวัน ทำให้ปวดก้น ฉันทำได้แต่ใช้ผลิตภัณฑ์ดูแลผิวที่นำเข้าจากฝรั่งเศสมาถูก้นเพื่อหยุดความเจ็บปวด ฉันไม่มีเงินซื้อผ้าห่มและหมอน ฉันจึงทำได้แค่นอนโดยมีเงินและหาเงินมาคลุมตัว หากไม่มีของเล่น ฉันจะพับเงินเป็นว่าวหรือพับเป็นเครื่องบินกระดาษ
จำได้ว่าตอนเด็กๆ ครั้งหนึ่งเคยอยากเข้าห้องน้ำ เนื่องจากห้องใหญ่เกินไป ฉันจึงฉี่รดกางเกงก่อนที่จะวิ่งออกจากห้อง พ่อจึงเอามอเตอร์ไซค์แกะตัวเล็กๆ ไว้ในห้อง เพื่อจะได้รีบออกจากห้อง 1,000 ตารางเมตร เดินทางผ่านทางเดิน 5 กิโลเมตร และไปถึงห้องน้ำขนาด 800 ตารางเมตร ในเวลาไม่ถึง 10 นาที (ฉันมักจะหลงทางในทางเดิน) พ่อยังขอให้ผู้คนสร้างห้องที่พังเพิ่มอีก 20 ห้อง พื้นที่ 600 ตารางเมตร โดยมีห้องน้ำขนาดเล็กภายใน 250 ตารางเมตร เขาพูดว่า: ถ้าในอนาคตคุณเปียกคุณสามารถเปลี่ยนห้องได้โดยตรง ถ้าห้องไม่พอหรือเล็กไปบอกพ่อแล้วเขาจะขอให้คนสร้างห้องเพิ่ม ชีวิตเรามันลำบากคุณต้องทน! !
พอคิดดูแล้วพ่อก็ใจดีมาก! !
ฉันยังจำครั้งหนึ่งที่บ้านของฉันถูกปล้น เพราะเขาใช้วัตถุระเบิดระเบิดตู้นิรภัยของพ่อฉัน ทำให้เหรียญทองข้างในหลุดออกมา ส่งผลให้โจรถูกทับตาย... ฉันรู้สึกสงสารโจรมาก... โดนเหรียญทองทับจนตายก็เจ็บ! ! เขาไม่โชคดีเหมือนโจรคนก่อนที่ถูกเงินหายใจไม่ออก แม่ของฉันมักจะเตือนฉันว่าชีวิตในครอบครัวของเรานั้นยากมาก และเธอขอให้ฉันเรียนรู้ที่จะอดทนต่อความยากลำบาก ดังนั้นฉันจึงพัฒนาจิตใจที่ขยันขันแข็งมาตั้งแต่เด็ก ความใฝ่ฝันในอนาคตของฉันคือการตามหาสัตว์ประหลาดกินเงิน 200 ตัวเพื่อที่ฉันจะได้กินเงินทั้งหมดในครอบครัว! !
