บทที่ 3 ปรับแต่งการจับคู่หยก

เซียวเย่รู้ตัวว่าเขายังอยู่ในห้อง ถ้าเขาบินขึ้นมาแบบนี้ ด้วยพลังบําเพ็ญเพียรและร่างกายที่มีอยู่ บ้านหลังเล็ก ๆ ที่สั่นคลอนนี้คงมีรูอยู่แล้วข้างนอก เสี่ยวเย่ใช้แก่นแท้ของตัวเองและเริ่มบินครั้งแรก ด้วยการเพาะปลูกของเขา เขาได้บินไปพันไมล์ในเพียงไม่กี่ลมหายใจเสี่ยวเย่ปรากฏตัว ยืนสูงหลายพันเมตรในความว่างเปล่า ทุกสิ่งบนพื้นดินปรากฏให้เห็นเต็มตา และบรรยากาศแห่งอํานาจแผ่กระจายอย่างไม่สิ้นสุดจากเสี่ยวเย่ในฐานะศูนย์กลางเมื่อคิดถึงประสบการณ์ทั้งหมดตลอดหลายปี เสี่ยวเย่รู้ว่าเขาจะไม่ต้องใช้ชีวิตแบบเดิมอีกต่อไปความรู้สึกสบายใจหลังความยากลําบากทําให้เสี่ยวหรางคํารามอย่างบ้าคลั่ง พลังอันล้นหลามของเขาดึงพลังสวรรค์และโลกในระยะหลายสิบไมล์ให้รวมตัวกันอย่างรวดเร็วสู่เสี่ยวเย่ กระแสพลังชีวิตที่ไหลอย่างรวดเร็วสร้างวังวนสีเทากว้างหลายร้อยเมตรโดยมีศูนย์กลางอยู่ที่เสี่ยวเย่ แรงกดดันทางจิตวิญญาณที่ทรงพลังทําให้อากาศรอบข้างแตกพร่าด้วยเสียงระเบิด และบนพื้นดิน ความผันผวนของพลังจิตอย่างมหาศาลก่อให้เกิดลมแรงแต่เนื่องจากตั้งอยู่ห่างไกล คนธรรมดาจึงไม่สามารถตรวจจับได้การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันในโลกดึงดูดความสนใจของผู้เพาะปลูกบางคน แม้ว่าเส้นทางการเพาะปลูกบนโลกจะเสื่อมถอยไปนานแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะหายไปปรมาจารย์ถ้ําเฉียนอี้แห่งกุ้ยหยวนเซินหนงเจีย: "การเพาะปลูกที่น่าทึ่งเช่นนี้ การใช้การเพาะปลูกของตัวเองทําให้เกิดความผันผวนของพลังชีวิตระหว่างสวรรค์กับโลกอย่างมหาศาล"ด้วยความคิด เขาบินไปยังจุดที่พลังชีวิตมาบรรจบกันตันหยวนจื่อจากที่แห่งหนึ่งในทะเลตะวันออกสัมผัสได้ถึงปรากฏการณ์ประหลาดระหว่างสวรรค์กับโลกและบินตรงไปที่นั่นวิญญาณชั่วร้ายผู้เคารพแห่งสํานักฆ่าเลือด。。。。。。。。。。 เสี่ยวเย่ไม่สนใจแรงกระตุ้นที่หุนหันพลันแล่น ซึ่งดึงดูดความสนใจของผู้ฝึกตนผู้ชอบธรรมและชั่วร้าย และยังคงจมดิ่งสู่ความสุขของการชําระล้างพลังงานบริสุทธิ์จุดดําในตันเทียนของเสี่ยวเย่กําลังดูดซับพลังงานรอบข้างอย่างรวดเร็ว จุดดําเหมือนหลุมดําที่รับทุกคนที่เข้ามา และหลุมดําเล็กๆ นี้กําลังเปลี่ยนแปลงอย่างช้าๆ...ในเวลาเดียวกัน ร่างกายของเสี่ยวเย่ถูกปกคลุมด้วยสายฟ้าทรงพลัง แตกพร่าไม่หยุด เมื่อเขาลืมตาและปิด คลื่นสายฟ้าปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ซึ่งจากระยะไกลดูเหมือนเปลือกไข่ขนาดใหญ่ที่ทําจากสายฟ้าการเติบโตของจุดดําทําให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ พลังสายฟ้าของทรงกลมที่ไม่รู้จักยิ่งแข็งแกร่งขึ้น ในช่วงเวลาหนึ่ง แสงแห่งแรงบันดาลใจแล่นผ่านเสี่ยวเย่และตะโกนว่า "แตก!" อาณาจักรที่สองของคัมภีร์เฉียนคุน 'ขั้นตอนการแยกตัว'ในขณะนั้น จุดดําในร่างกายของเสี่ยวเย่ได้เปลี่ยนเป็นหลุมดําจริงพลังงานชีวิตรอบตัวถูกดูดเข้าไปในนั้นอย่างรวดเร็วยิ่งขึ้น แต่การเปลี่ยนแปลงในหลุมดํานั้นเล็กน้อยจนเสี่ยวเย่แทบจะรับรู้ไม่ได้ด้วยประสาทสัมผัสทางจิตวิญญาณอย่างไรก็ตาม ทรงกลมบนอกของเสี่ยวเย่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง ยังคงส่องแสงสายฟ้าเหมือนเดิมโอกาสที่จะรวมผสานกับสวรรค์และโลกเช่นนี้เป็นสิ่งหายากและมีค่า แต่เสี่ยวเย่กลับพบมันสองครั้งในเวลาเพียงสิบกว่าวัน—มันเป็นโชคดีอย่างเหลือเชื่อจริง ๆต่อมา เสี่ยวเย่ก็รู้ว่าโชคดีครั้งใหญ่ยังมาไม่ถึง เพราะ。。。。。。。。เดิมทีเสี่ยวเย่ตั้งใจจะรวมร่างด้วยความรู้สึกนี้ต่อไป แต่โลกนี้หายากและหายากเมื่อความหมกมุ่นเกิดขึ้นในใจ เขาก็ไม่สามารถทําได้ ขณะที่เขาคิดเงียบ ๆ เขาก็เริ่มเสียใจ"หือ?"ดูเหมือนพลังชีวิตที่เปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงหลายจุดกําลังเข้ามาอย่างรวดเร็วที่นี่ สงสัยว่าพวกเขาคือใคร? "เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาตอนนี้เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วผ่านเมฆ และมีร่างหลายร่างที่เข้ามาใกล้เขาอย่างรวดเร็วถูกล็อกไว้แล้ว"โอ้ ผู้ฝึกตนขั้นโกลเด้นคอร์หลายคน—ดูเหมือนจะมีผู้เพาะปลูกจริงๆ บนโลก!ดูเหมือนความผันผวนของพลังชีวิตเมื่อเร็วๆ นี้จะดึงดูดความสนใจของพวกเขา ฮ่า ฮ่า!"ในเวลาที่เสี่ยวเย่คิดได้เพียงหนึ่งเดียว กลุ่มนั้นก็ไปถึงหลายลี้ข้างหน้าเขาแล้ว และจากระยะไกลพวกเขาสามารถสังเกตเห็นการมีอยู่ของเขาได้การเพาะปลูกของพวกเขาด้อยกว่าเซียวเย่มาก ตอนนี้เขาเทียบได้กับขั้นวิญญาณเริ่มต้น นอกจากจะเห็นด้วยตาแล้ว ประสาทสัมผัสเทพของพวกเขาก็ไม่สามารถตรวจจับการมีอยู่ของเขาได้เลย เสี่ยวเย่ไม่อยากพบพวกเขาตอนนี้ที่การเพาะปลูกของเขาใกล้เคียงกับขั้นวิญญาณเริ่มต้น เขาตัดสินใจไปโลกเพาะปลูกดาวสุ่ยเยว่ นั่นคือสถานที่ที่เขาปรารถนา—โลกแปลกประหลาดที่ผู้แข็งแกร่งปกครอง และเป็นโลกที่ผู้เพาะปลูกโลกทุกคนปรารถนามีเพียงที่นั่นเท่านั้นที่การเพาะปลูกจะก้าวเข้าใกล้ได้ด้วยแสงวาบ เซียวเย่บินจากไปด้วยความเร็วหลายเท่า ทิ้งไว้เพียงร่องรอยของออร่าที่ยังหลงเหลือเพื่อพิสูจน์ว่ามีใครบางคนเพิ่งมาที่นี่"เพื่อนเต๋าต่านหยวนจื่อ ฉันเห็นถูกไหม? เมื่อกี้มีคนยืนอยู่ที่นี่ และยังมีร่องรอยของการมีอยู่ของเขาอยู่"เฉียนอี้เจินเหรินแห่งถ้ํากุ้ยหยวนถามตันหยวนจื่อ ผู้ที่รู้จักกันมาหลายศตวรรษผู้เพาะปลูกคนอื่น ๆ ไม่ว่าจะชอบธรรมหรือชั่วร้าย ต่างมองไปที่ตันหยวนจื่อ ผู้เพาะปลูกที่ทรงพลังที่สุดที่นี่ ตันหยวนจื่อยิ้มเจ้าเล่ห์ "หวังว่าพวกคุณจะเข้าใจผิดนะ แต่จริง ๆ แล้ว รุ่นพี่คนนั้นเพิ่งปรากฏตัวที่นี่เมื่อกี้นี้พวกเราทุกคนก็เห็นมันเมื่อกี้ไม่ใช่เหรอ?"จากการประเมินการฝึกฝนของรุ่นพี่คนนี้ กลัวว่าจะต้องเป็นระดับต้นของยุ่หยัง (元婴前期) อย่างน้อยที่สุด” จิตวิญญาณชั่วร้ายเอ่ยเย็นชา: “เรื่องไร้สาระ หากคนนั้นถึงระดับยุ่หยังจริง เขาคงผ่านวงลำเลียงไปยังโลกแห่งการฝึกฝนแล้ว ทำไมยังมาอยู่บนโลกที่มีพลังจิตอันขาดแคลนแห่งนี้?” “................” —————————————————— บินไปตลอดทาง หลังจากไม่กี่อึดใจ ก็กลับมาถึงบ้านของตัวเอง มองสองคู่หยกที่วางเรียบอยู่บนพื้น เสียวเย่ตบหัวตัวเองคำโตว่าตัวเองโง่จริงๆ สมบัติแบบนี้กลับปล่อยไว้อยู่บนพื้นเลยไม่ดูแล นึกถึงตอนแรกที่มังกรโบราณให้ตนหลอมสองคู่หยก เสียวเย่จึงตัดสินใจก่อนหลอมพวกมันแล้วจึงออกเดินทางไปยังวงลำเลียงขั้วโลกเหนือ

หลังจากบทเรียนที่ผ่านมา เสียวเย่สร้างมือท่าหลายท่าก่อนจะหลอมหยก พร้อมทั้งวางข้อจำกัดทั่วทั้งห้อง แม้แต่ผู้ที่มีพลังระดับท้ายยุ่หยังก็ต้องใช้เวลานานในการทำลาย ทุกอย่างเตรียมพร้อม เลือด精หนึ่งเส้นดันออกจากร่าง แยกเป็นสองส่วนหยดลงบนหยก ‘ซู่ซู่' หยกเริ่มดูดซับเลือด สีของมันเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว เสียวเย่ทำท่ามือ คู่กับลวดลายคลื่นสีเขียวที่ค่อยๆ กระจายไปบนหยก

ท่ามือยิ่งทำยิ่งเร็ว หกท่า, สิบสองท่า, ยี่สิบสี่ท่า... เมื่อถึงสี่สิบแปดท่า พลังจิตของเสียวเย่เริ่มเหนื่อย ร่างกายเริ่มแสดงอาการขาดพลังหย่งหยาง (元气枯竭) หยดเหงื่อไหลจากหน้าผาก แต่ถูกพลังหย่งหยางที่หมุนเวียนอย่างรวดเร็วระเหยได้ทัน พลังหย่งหยางภายในเสียวเย่ใกล้หมด แต่หยกทั้งสองยังหลอมได้เพียงครึ่งใหญ่

เสียวเย่เริ่มเสียใจที่คึกคะนอง มังกรโบราณยังบอกว่าสิ่งนี้ดีมาก พอคิดก็ไม่ง่ายที่จะหลอม ด้วยระดับพลังเพียงระดับต้นของยุ่หยังแต่กลับประมาทจริงๆ แต่เสียวเย่ไม่กล้าหยุด หากหยุดตอนนี้ ความพยายามทั้งหมดจะสูญเปล่า และอาจถูกผลย้อนของสมบัติวิเศษ สิ่งที่ทรงพลังเช่นนี้กลัวว่าถึงตอนนั้นจิตวิญญาณทั้งอันจะถูกกลืนหาย

หยกค่อยๆ ถูกหลอม เหลือเพียงขั้นสุดท้าย แต่เสียวเย่ไม่มีพลังเหลืออีกต่อไป รู้สึกได้ว่าจิตวิญญาณใกล้ถูกย้อนพลังแล้ว