ทำไมถึงเว้นวรรคล่ะ? & ทำให้คุณหัวเราะ: ผลลัพธ์ที่น่ากลัวของการเข้าห้องน้ำหญิงผิด

เกิดอะไรขึ้นกับเหตุการณ์ UBB เมื่อกี้?มันเป็นแบบนี้เหรอ?
งั้นฉันจะล้อเล่นแล้วมันจะไม่นับเป็นโพสต์ ฮ่าๆๆวันหนึ่งฉันนัดเจอผู้หญิงเน็ตที่สวนสาธารณะ ตอนนั้นเป็นเช้าตรู่ที่คนน้อยและเวลาใกล้เข้ามา รู้สึกปวดท้องขึ้นมาทันที
สาปแช่งพ่อค้าขายแป้งทอดไร้จรรยาบรรณ ฉันอดทนและรอต่อไป
เจ็บปวด
เจ็บมากจริงๆ
รีบไปห้องน้ําก่อน
หลังจากถูกโจมตีหลายครั้ง ฉันรู้สึกพึงพอใจขึ้นมาทันที แต่ก็หยุดนิ่งเมื่อหยิบกระดาษชําระออกจากกระเป๋า: ฉันไม่ได้เอากระดาษชําระมา
ฉันจะรอจนกว่าจะมีคนเข้ามาขอ
ฉันเลยรอ
ไม่มีใครเข้ามาเลยเป็นเวลายี่สิบนาที
ตอนนั้นเป็นปลายฤดูใบไม้ร่วง และการระบายอากาศในห้องน้ําก็ดีฉันชมมันตอนเข้ามาใหม่ ๆ แต่ตอนนี้รู้สึกเจ็บปวดจากลมที่พัดที่ก้นอย่างลึกซึ้ง
ฉันทนมันมาได้!
หลังจากรอชาวเน็ตสักพัก ยืนจนหมดแรง ฉันรู้สึกสบายใจเวลานั่งยอง ๆ แต่ตอนนี้รู้สึกเจ็บขาชา หนาว และบวมอย่างลึกซึ้ง
ฉันทนมาได้!
วันนี้โรคจมูกอักเสบของฉันดีขึ้นตอนที่ฉันเข้าห้องน้ําและได้กลิ่นเหม็น ฉันดีใจชั่วครู่ที่จมูกกลับมามีสัมผัสได้อีกครั้ง แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกเจ็บปวดจากพิษปอดอย่างรุนแรงอย่างลึกซึ้ง
ฉันทนมันมาได้!
สวนแห่งนี้ปกติมีคนมาเยือนน้อยตอนที่ฉันมาถึงครั้งแรก ฉันภูมิใจมากที่เลือกสถานที่นี้มานัดหมาย แต่ตอนนี้หัวใจฉันรู้สึกหนาววูบวาบ
ทนไม่ไหวอีกต่อไป ฉันกดโทรศัพท์ โทรขอกําลังเสริม และรับสายเรื่องน่าอึดอัดแบบนี้คงบอกเพื่อนตรง ๆ ไม่ได้ใช่ไหม?เราจึงเริ่มคุยกันเรื่องสภาพอากาศ จากนั้นสงครามอิรัก กระบวนการผสมพันธุ์ม้าน้ํา และสิ่งมีชีวิตบนดาวเคราะห์อื่น ๆตอนที่เราคุยกันเรื่องหน้าตาของฉินซื่อหวง ฉันรู้สึกว่าโอกาสมาถึงแล้ว เลยเผยปากเขินๆ แล้วพูดว่า "เอ่อ ฉัน......เสียงเพลงสนุกสนานดังออกมาจากโทรศัพท์ แล้วแบตก็หมดและดับเอง
สุดท้ายฉันก็ตกใจ
เดี๋ยวก่อน!
ฉันรอ
ไม่มีใครเลย
ทันใดนั้น ฉันรู้สึกอยากร้องไห้
โชคดีที่เสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างนอกห้องน้ําในตอนนั้น และฉันรู้สึกมีพลัง ตามสุภาษิตที่ว่า 'ที่ไหนมีทางเดิน ที่นั่นก็มีทางเสมอ' ผู้คนมีความสุขและความเศร้า การพบกันใหม่และการจากลา เมื่อเรือมาถึงสะพาน มันก็......ตรงไปตามธรรมชาติ
ฉันมั่นใจว่าจิตใจของฉันเฉียบคมขึ้นทันที
ทันทีที่คนนั้นเข้ามา ฉันก็รวบรวมพลังภายในอย่างลับๆ แล้วตะโกนด้วยเสียงทุ้มลึกและทรงพลัง: พี่ชาย ขอยืมกระดาษแผ่นหนึ่งหน่อย ฉันลืมเอากระดาษมา
คนคนนั้นตะโกนเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต: ทําไมนี่คือห้องน้ําชาย?
จากนั้นเขาก้มศีรษะและเดินกลับเหมือนกําลังสวดมนต์ว่า: ขอโทษ ขอโทษ ฉันไปผิดทาง ฉันเลือกผิดทาง\ ที่แท้เป็นผู้หญิงเดินผิดประตู!\ ผู้ชายคนหนึ่งในสถานการณ์ที่อ่อนแอที่สุดกลับถูกผู้หญิงคนหนึ่งเห็น!\ ทั้งโกรธทั้งอับอาย\ แต่หลังจากสิบวินาทีฉันถึงรู้ว่าฉันคิดผิด\ ฉันไม่ควรโกรธเลย\ สิบวินาทีต่อมาผู้หญิงคนนั้นเริ่มตะโกนข้างนอกอีก: ฉันไม่ได้เดินผิดนี่ ทำไมในห้องน้ำผู้หญิงมีผู้ชายอยู่ข้างใน?!\ แดง สีแดงไหลซึมบนใบหน้าของฉัน น้ำตาเต็มตา\ ฉากที่น่ายิ่งใหญ่นี้ คุณแค่ลองจินตนาการก็พอ\ ในขณะนี้สติที่เหลืออยู่ในใจบอกฉัน: โอกาสจะผ่านไปเร็วมาก ถ้าไม่คว้า ความเจ็บปวดทางร่างกายที่มหาศาลก็จะยังคงต่อไป\ ฉันเสียดสีกับคอพูด: คุณหนู โยนกระดาษเข้ามาหน่อย ขอบคุณ! เมื่อความเจ็บปวดทางใจใหญ่ผ่านไป คุณจะพบว่าความไร้ยางอายก็เป็นความปลดปล่อยอีกแบบหนึ่ง 一会ต่อมา หนังสือพิมพ์ที่ซื้อมาใหม่ถูกโยนเข้ามาอย่างเบาๆ ฉันจับหนังสือพิมพ์แน่น ถือแน่นมาก ๆ แล้วขยี้มันอย่างแรง พร้อมสาปแช่งฝ่ายบรรณาธิการของหนังสือพิมพ์นี้ด้วยคำหยาบที่สุดในใจ! หนังสือพิมพ์นี้ปกติเป็นกระดาษธรรมดา วันนี้เป็นวันครบรอบยี่สิบปีการออกหนังสือพิมพ์ ทุกหน้ากระดาษเป็นกระดาษเคลือบทองขนาด 16 หน้า! สวมกางเกงแล้วก็ตบไหล่ปลอบใจตัวเองอย่างอ่อนโยน: ดีที่วันนี้คนไม่เยอะ ความอับอายก็มีแค่ผู้หญิงคนเดียวที่รู้ และยังเป็นคนที่ไม่รู้จักอีก! โชคดีในความโชคร้าย เมื่อออกจากห้องน้ำก็พบว่าข้างนอกมีฝูงแม่บ้านออกกำลังกายเต็มไปหมด ด้านหน้าฝูงมีสาวน้อยกำลังอธิบายอย่างรอบคอบ: คุณแม่ทั้งหลาย รอสักครู่ก่อนนะ ข้างในมีคุณผู้ชายเดินผิด ไม่ได้นำกระดาษมา รอสักครู่ เดี๋ยวก็เรียบร้อย… พอดีฉันเดินออกมาอย่างใจเย็น เมื่อทุกสายตาจับจ้องมาที่ฉัน ฉันกลับรู้สึกเหมือนถูกธนูนับพันยิงทะลุหัวใจ ฉันกลืนเสียงสะอื้นพูดกับสาวน้อยคนนี้: ขอบคุณ ขอบคุณมาก … สาวน้อยคนนั้นโบกมืออย่างใจใหญ่: ไม่เป็นไร เรื่องเล็กมาก ก่อนจากไป สาวน้อยตะโกนเรียกฉัน! คุณไม่ใช่ เสี่ยวหมิง ใช่ไหม? การแต่งตัวของคุณเหมือนที่เพื่อนออนไลน์ของฉันบรรยายเลย~ ฉัน : ………………………………