เสียงเครื่องยนต์คำรามดังบนถนนในยามค่ำคืน รถตู้สีขาวกำลังเร่งความเร็วบนถนนในป่าภูเขา
“ลุงหลิน นี่ก็คืนที่สามแล้วนะ เรายังไม่มีเบาะแสอะไรเลย” จางอีหลั่วที่กำลังจับพวงมาลัยขับรถพูดอย่างหงุดหงิดกับหลี่หลิน “ไอเดียผีของคุณไม่เวิร์กแล้วล่ะ บางทีฆาตกรอาจหลบตัวไปแล้ว” ข้าง ๆ เขา หลี่หลินซึ่งใส่ชุดพลเรือนนั่งอยู่ข้าง ๆ เขาก็เช่นกัน
ความจริงไอเดียของหลี่หลินคือให้จางอีหลั่วแต่งตัวเป็นพลเรือนขับรถคันธรรมดาผ่านถนนในป่าภูเขาที่เคยเกิดเหตุ เพื่อดักรอฆาตกรและจับฆาตกรบนถนนนี้ แต่สองคืนก่อนก็ไม่ได้อะไร ไม่พบเป้าหมายใด ๆ
“การทำงานต้องมีความอดทน เด็กหนุ่ม!” หลี่หลินยิ้ม เขาดูมั่นใจเต็มที่
“ถ้าเกิดฆาตกรสังเกตเราได้ล่ะ เรามาอยู่ตรงนี้ทุกวันนะ” จางอีหลั่วถามขณะขับรถ
“ไม่หรอก เราขับรถคนละคันและใส่ชุดต่างกันทุกวัน เชื่อฉันเถอะ เด็กหนุ่ม ฉันรับประกันว่าฆาตกรต้องโผล่ออกมาเอง” หลี่หลินพูดพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง เขาสังเกตว่า ป่าภูเขาสองข้างถนนถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว ภายใต้ไฟหน้ารถและไฟถนนดูเป็นสีแดงหม่น ๆ แปลกมาก และภูเขาที่สลับซับซ้อนรอบตัวในความมืดดูเหมือนสัตว์ประหลาดยักษ์ที่กำลังหลับ ราวกับกำลังจับจ้องพวกเขา ทำให้เขารู้สึกกลัวอย่างประหลาด
“แปลกจัง ลุงหลิน” จางอีหลั่วมองไปข้างหน้าอย่างสงสัย ถนนยาวที่ค่อย ๆ ถอยหลังเงียบสนิท ตั้งแต่เข้ามาถึงถนนในป่าภูเขาที่เกิดเหตุ ก็ไม่เห็นรถวิ่งสวนมาเหมือนสองวันก่อนที่มีรถเยอะมาก “วันนี้รถน้อยจัง แปลกจริง ๆ”
“ยิ่งดีใหญ่ บางทีฆาตกรข้างทางคนนี้อาจชอบออกมากลางบรรยากาศแบบนี้” หลี่หลินพูดอย่างใจเย็น แต่เขาเองก็ไม่รู้ทำไม ยามค่ำคืนนั้นเขาก็รู้สึกแปลก ๆ อย่างประหลาด“ลินอาอา คืนสองสามนี้แปลกมากเลย ฉันขับรถเข้ามาในช่วงถนนนี้ ไม่รู้ทำไมถึงมีความรู้สึกแปลก ๆ รู้สึกเหมือนมีใครกำลังจ้องมาที่เรา แล้วก็เหมือนมีรถตามหลังเราตลอดเลย ฉันต้องคอยมองกระจกหลัง แต่ก็ไม่เห็นมีรถตามมาจริง ๆ แปลกจริง ๆ ลินอาอา สองสามวันนี้ฉันยังฝันร้ายตลอดเลย มีลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง ฉันยังทาบเลือดสุนัขดำและน้ำยันต์ในกระสุนลำดับที่สองของฉัน เผื่อไว้ด้วยนะ!” เจียงอีลั่วพูดไปพลางก็เห็นหมอกหนา ๆ ลอยจากภูเขาสองข้างทางทางโค้งด้านหน้ามาเคลื่อนลงบนถนน เขาอดไม่ได้ที่จะเหยียบเบรกลดความเร็ว ให้รถเคลื่อนตัวช้า ๆ เข้าไปในถนนที่เต็มไปด้วยหมอกหนาแบบนี้
“นี่มันแค่ความรู้สึกทางจิตใจของแกเอง แสดงว่าใจแกแย่มาก ๆ แกยังอ่อนเกินไป เรียนฉันซะ เปลี่ยนความกดดันให้เป็นพลัง ไม่ได้โม้เลย ฉันยิ่งมีความกดดันมาก งานที่ทำก็ยิ่งเก่ง แกขี้กลัวเกินไป ลั่วจื่อ! โลกนี้ไหนมีผีมีวิญญาณ แกกลัวตายเกินไป ฮ่าฮ่าฮ่า...” หลี่หลินหัวเราะออกมาอย่างไม่เชื่อ
เมื่อรถเข้าไปในถนนโค้งที่ถูกหุ้มด้วยหมอกหนา สองข้างทางภูเขาและถนนข้างหน้าในทันใดก็พร่ามัวไม่ชัดเจน ทุกสิ่งทุกอย่างในหมอกดูไม่ชัดเจน หมอกราวกับเป็นทะเลอันกว้างใหญ่กลืนรถและผู้คนเข้าไปในโลกสีขาวคลุมเครือ
“ทำไมหมอกเยอะขนาดนี้” หลี่หลินขมวดคิ้ว
“หมอกคืนนี้หนามากจริง ๆ!” เจียงอีลั่วก็ออกปากบ่น
“ตึกตึกตึก” เสียงรถขับผ่านออกมาจากหมอกขาวข้างหน้า ไม่รู้ทำไม เสียงรถนั้นฟังแล้วทำให้หลี่หลินและเจียงอีลั่วรู้สึกมึนหัวอย่างบอกไม่ถูก และไม่สบายตัวมาก
ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะตั้งตัว รถตู้สีดำคันหนึ่งก็กระชากออกมาจากหมอกขาวตรงข้ามอย่างรวดเร็ว ชนเข้ามาที่รถของทั้งสอง
