“ไม่ดี!” จางอี้ลั่วร้องตะโกนออกมาอย่างสุดเสียง และโดยสัญชาตญาณใช้มือบิดพวงมาลัยอย่างรีบร้อน แต่ก็ช้าเกินไป แม้แต่หลี่หลินก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนว่า “แย่แล้ว!” พูดได้ไม่ทันไร รถตู้สีดำคันนั้นพุ่งเข้าชนด้านหน้ารถของทั้งสองทันที พร้อมกับที่พวกเขาเห็น โอ้พระเจ้า! กระจกหน้าของรถตู้สีดำคันนั้นมืดสนิท มองไม่เห็นแสงไฟของใครทั้งนั้น อากาศน่ากลัวรุนแรงกำลังพุ่งตรงมาจากรถดำประหลาดคันนี้เข้าหาพวกเขา พวกเขาไม่เคยเห็นรถแปลกแบบนี้มาก่อน\ “ฟู่ว” ในชั่วขณะหนึ่งที่ทั้งสองคิดว่ารถต้องชนแน่ รถสีดำคันนั้นกลับหมุนพวงมาลัยอย่างไม่น่าเชื่อ เร็วเหมือนสายฟ้าในชั่วพริบตา พุ่งผ่านข้างรถตู้สีขาวของหลี่และจางอย่างหวุดหวิด อันตรายมาก ใกล้จนเหลือเพียงไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตร ก็จะเกิดอุบัติเหตุ รถสองคันหลี่หลิน แม้เป็นตำรวจมือเก๋าหลายปี ก็อดไม่ได้ที่จะหลับตาไปด้วยความกลัว เกือบพร้อมกัน รถตู้สีดำปริศนาทั้งคันได้พุ่งผ่านรถของพวกเขาอย่างรวดเร็ว พุ่งตรงเข้ากลางม่านหมอกสีขาวหลังรถเหมือนสายฟ้า\ “ปุ๊บ” พร้อมกันนั้น ในชั่วขณะที่รถสองคันผ่านพ้นไป ไฟส่องสว่างสีส้มในรถของหลี่หลินกลับดับไปอย่างไม่น่าเชื่อ ภายในรถมืดสนิท ชั่วขณะนั้นในสายตาของทั้งสองเหมือนเวลาผ่านไปเป็นชั่วโมง\ เกือบพร้อมกัน จางอี้ลั่วโดยไม่รู้ตัวก็หันไปมองกระจกข้างอย่างสัญชาตญาณ โอ้พระเจ้า ไม่ดูคงไม่เป็นไร แต่พอดู ขนลุกชูชันทั้งตัว ร่างแข็งทื่อ เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง พระเจ้า เขาเห็นบนกระจก รถตู้สีดำที่พุ่งเข้าหารถด้านหลังเขา กลับไม่ใช่รถ แต่เป็นผีหญิงในชุดขาวยาว ผมสีขาวปลิวไปในอากาศ บินตรงเข้าไปในหมอกขาวหลังรถ ก่อนที่เขาจะตั้งตัวได้ ร่างผีในชุดขาวบินไปเข้าสู่ทะเลหมอกหลังรถ หายไปอย่างไร้ร่องรอย\ “ผี! ผี! ผี!” จางอี้ลั่วตกใจกรีดร้อง ออกแรงเหยียบเบรกโดยไม่รู้ตัว หยุดรถอย่างรวดเร็วริมถนนในคืนที่เต็มไปด้วยหมอก\ “แกบ้าไปแล้วเหรอ!” หลี่หลินโกรธตวาด เพราะการเบรกกะทันหันเกือบชนเข้ากับกระจกหน้าเขา เขาเพิ่งจะไม่ได้เห็นภาพน่ากลัวที่จางอี้ลั่วเห็น และเขาก็รู้สึกถึงความแปลกประหลาด รถของเราทำไมไฟถึงดับเองแบบนี้“เมื่อกี้…เมื่อกี้…” เจียงอี้ลั่วตกใจจนพูดได้แค่สองคำนี้ซ้ำ ๆ และชี้ไปที่กระจกมองหลังข้าง ๆ ตนด้วยความหวาดกลัวพร้อมกรีดร้อง
“ใจเย็นหน่อย ลั่วจื่อ!” หลี่หลินเห็นเจียงอี้ลั่วตื่นตกใจมาก จึงรีบตบไหล่เขาและพูดด้วยเสียงใจเย็น
“คันนั้น คันนั้น…” เจียงอี้ลั่วกรีดร้องด้วยเสียงตื่นตระหนก ในตู้รถที่ดับไฟมืดสนิท หลี่หลินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหัวใจเต้นแรงและหวาดกลัวอยู่ลึก ๆ บรรยากาศแห่งความกลัวได้เข้ามาใกล้เขาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง เขารู้ว่าเจียงอี้ลั่วเพิ่งเห็นของน่ากลัวอะไรบางอย่าง และมันต้องเกี่ยวข้องกับรถตู้สีดำคันนั้นแน่
“มึงบ้าอะไร รถตู้แค่นั้นเอง น่ากลัวตรงไหน แกไม่เคยเห็นรถตู้บ้างรึไง?” ในความมืด หลี่หลินรีบใช้มือกดไหล่เจียงอี้ลั่วที่กรีดร้อง และพูดด้วยเสียงเข้ม
“รถ รถ…” เจียงอี้ลั่วหอบหายใจอยู่หลายนาทีถึงจะสงบลง แม้จะอยู่ในความมืด หลี่หลินยังเห็นสีหน้าที่ตึงและหวาดกลัวของเขา เขาชี้ไปที่กระจกมองหลังนอกรถด้วยความประหม่า “รถ รถ เมื่อกี้ผมเห็นรถตู้สีดำในกระจกไม่ใช่รถ ไม่ใช่รถ…ไม่ใช่รถ…เป็น เป็นเป็น…” เขาตกใจจนพูดไม่ถูก
“เป็นอะไร รึว่าเป็นยานอวกาศ เหรอ เพื่อน?” หลี่หลินอดหัวเราะไม่ได้ เขาคิดว่าเจียงอี้ลั่วเห็นสัตว์ประหลาด แต่แท้จริงเป็นแค่รถคันนั้นเองที่ทำให้เขากลัว เขาทนไม่ไหวกับอารมณ์ของตัวเอง
“ไม่ ไม่” มือของเจียงอี้ลั่วชี้ตรงไปที่กระจกมองหลัง ในความมืดส่งเสียงน่ากลัว “เมื่อกี้…เมื่อกี้ ผม…ผมเห็นรถตู้สีดำคันนั้นในกระจกเป็น…เป็น ผีสาวใส่ชุดขาวบินอยู่กลางอากาศ ผีสาวคนหนึ่ง”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ลั่วจื่อ มึงต้องมองผิดแน่ ๆ อาจเป็นแค่อาการหลอน”
