บทกวีที่น่าเกรงขามที่สุดที่ฉันเคยเห็น
(center)\ชีวิตทั้งชีวิตก้าวหน้าและถอยหลังเหมือนลมพายุ,\เพียงเหลือบตามองคนเก่งทั้งโลกก็ว่างเปล่า;\ยืนอยู่เพียงลำพังต่อหน้าสวรรค์ถือดาบเย็นเฉียบ,\ทำไมต้องให้ชีวิตฉันอับอายต่อวีรบุรุษ?\เกิดมาพร้อมเป็นหนึ่งในหมู่มนุษย์,\มีเพียงฉันเท่านั้นที่อายุยืนเท่ากับสวรรค์;\สองขาเตะล้มคลื่นโลก,\ไหล่หนึ่งแบกรับทุกความเศร้าโศกทั้งอดีตและปัจจุบัน. ไม่ถามยอดเขาว่าทำไม, เหลียวมองฟากฟ้าไม่ใช่สูง.\(left)
ตอบกลับ (9)
ฮะ ฮะ~ คมคายทั่วผืนฟ้าเหินไปมา แสงเฉิดฉายประหนึ่งรุ้งทะลุหมู่ดาว ทั้งชีวิตเสียใจร่ำไห้กับดาบในแขน ทุ่งโล่งห่มแสงฤดูใบไม้ร่วงกี่คราว! ——————— เขียนโดย ตู้กู่ชิวไป๋
อันนี้อย่างไร ท้องฟ้าเปิดกว้างและสดใสหลายพันลี้ ข้ามแม่น้ำและทะเลตามใจฉัน ดึงภูเขาและแม่น้ำให้ตกใจเปลี่ยนแปลง ฟ้าร้องฟ้าผ่าเทพและวิญญาณหลังฮู้ยิงดวงอาทิตย์ นววาค่อยๆ ซ่อมฟ้า หกขุมกรรมเวียนว่ายอยู่พักหนึ่ง ทำให้ท้องฟ้าตกใจและร้องไห้วิญญาณและเทพ ทรัพย์สินไม่สามารถกลับมาได้สำหรับผู้มีใจ โลกพังทะลุแผ่นดินสั่นไหว ภูเขาและแม่น้ำทั้งหมดอยู่ในอิสระ
ภูเขานอกภูเขา ตึกนอกตึก เธอไม่รักฉันฉันก็เศร้าใจ สตรีงามในโลกมีอยู่ทุกที่ แต่ก็ไม่มีความอ่อนโยนของเธอ เก้าทวีปและแผ่นดินทั้งหลายในโลกเต็มไปด้วยหิมะ ถือดาบลุยฝ่าหมู่แม่น้ำและภูเขาเพื่อสตรีงาม ต้นฉบับ!!!
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —