วิญญาณร้ายเที่ยงคืน 12

“อ้า” พร้อมกันนั้น ในวินาทีที่ไฟฟ้าสาดแสงจ้า จางอีหลั่วกลับเห็นรูปปั้นเทพสงครามคองโกสูงสี่เมตรกลางศาลาวัดดวงตาเด็กะสว่างเป็นแสงขาวฟื้นคืนชีพ และจ้องมองเขาอย่างดุร้าย “แฮ่ก” เสียงหนึ่ง รูปปั้นศิลาแตกนี้ดึงคันธนูออกตรงไปที่จางอีหลั่วที่อยู่หน้าประตู ไม่ทันให้เขาตั้งตัว ก็เกิดเสียงดัง “ซูช” ยิงลูกศิลาองศาสามเมตรออกไปเหมือนสายฟ้า พุ่งตรงไปที่จางอีหลั่วที่หลบไม่ทัน จางอีหลั่วกรีดร้อง เขาปิดตาทันทีและล้มลงบนพื้นหน้าวัด เขาคิดว่าตัวเองตายแน่แล้ว\ หลังจากตกลงไปบนพื้น เขากลับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดจากลูกศิลาแหลม “เฮ้ ลอจื่อ ลุกขึ้นเร็ว!” เสียงคุ้นเคยก้องอยู่ข้างเขา ตามด้วยการเตะที่หลังอย่างแรง มาจากเสียงของลินซู\ เขารีบลืมตาตื่นตกใจ และพยายามรวบรวมสติหันไปทางด้านหลัง จึงพบว่าในเวลาใดไม่รู้ หลี่หลินถือปืนยืนอยู่ข้างหลังเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ\ “เมื่อกี้… เมื่อกี้…” จางอีหลั่วตกใจหันกลับไปมองในวัด ขณะนี้ สิ่งที่ปรากฏให้ตาเห็นคือรูปปั้นเทพสงครามที่ดึงลูกศิลา ตอนนี้กลับสู่สภาพปกติ หน้าไม่เคลื่อนไหวและไม่แสดงสัญญาณชีวิต ลูกศิลาเพียงแขวนอยู่บนคันธนูหิน ไม่ได้ยิงออกมา\ “หรือฉันเห็นภาพลวงตาเมื่อกี้นี่เอง” จางอีหลั่วคิดในใจ ในเวลาเดียวกัน หลี่หลินข้างๆ ได้ช่วยเขาลุกขึ้นช้าๆ “เธอเป็นอะไรไป? ทำไมตื่นตระหนกขนาดนี้?” หลี่หลินถาม\ “ไม่เป็นไร เธอ เธอจับ…จับคนเมื่อกี้ได้หรือเปล่า…”\ “ไม่ได้ หัวหน้าแก่คนนั้นกระโดดเข้ามาที่นี่ ก็หายไปแล้ว! ที่นี่ลึกลับเกินไป!” หลี่หลินพูดไปพร้อมหน้าตาตกใจสุดขีด\ “ฉันเตือนเธอมาตลอดแล้วว่าอย่าตามมา!”เจียงอีหลั่วพูดพลางหันหน้าไปมองหลี่หลิน ไม่รู้ทำไม พอเขาจ้องตากับหลี่หลิน หัวกลับเวียนจนหันไปมาไม่ได้ ใบหน้าของลินชู๊ก็ทันใดนั้นเบลอไป เหลืองซีดและรอบๆ บรรยากาศก็เยือกเย็นขึ้น น่ากลัวไปทั่ว ทันใดนั้นความกลัวประหลาดก็วิ่งเข้าสู่ร่างกายของเขา ความคิดประหลาดและน่ากลัวก็พุ่งขึ้นในใจของเขา ลินชู๊กำลังจะ…\ น่าเสียดายที่เมื่อเขานึกถึงมัน ก็สายเกินไป “ฮ่าฮ่าฮ่า” หลี่หลินที่อยู่ข้างๆเขา ทำเสียงหัวเราะของผู้หญิงที่แปลกและมีเสียงสะท้อน ก่อนที่เขาจะเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น “ปัง” เสียงดังอย่างรุนแรง หลี่หลินกลายเป็นแข็งแรงมหาศาล ตบเพียงแผ่นเดียวก็ทำให้เจียงอีหลั่วลอยขึ้นกลางอากาศ “ดอง” เจียงอีหลั่วถูกตบจนบินไปเกินสิบเมตรกลางอากาศ ตกลงบนพื้นว่างด้านนอกวัด\ “ฮ่าฮ่าฮ่า หนุ่มน้อย! ดูสิว่าฉันคือใคร? ฮ่าฮ่าฮ่า” หลี่หลินส่งเสียงหัวเราะแบบเด็กผู้หญิงที่ฟังแล้วทำให้หูเจียงอีหลั่วอื้อและร่างกายอ่อนแรง ในเวลาเดียวกัน ดวงตาของหลี่หลินก็ฉายประกายสีเขียวสองดวง ดังเสมือนไฟฉาย ยิงออกมาเป็นลำแสงสีเขียวสยองขวัญ ผ่านกลางอากาศ สาดส่องเจียงอีหลั่วเหมือนหลอดไฟเวที\ “ไม่” เจียงอีหลั่วที่ปากมีเลือดไหลจากการถูกตบ พยายามหันหน้าขึ้นและมอง เทพเจ้า! เขาเห็นหลี่หลินเหมือนปีศาจสิงร่าง จ้องเขาอย่างโหดร้าย เท้าของหลี่หลินไม่ขยับ แต่ลื่นจากพื้นมาใกล้เขาอย่างช้าๆ น่ากลัวมาก\ “เจ้า…คืออะไร? ลินชู๊กอยู่ไหน?” เจียงอีหลั่วถามพลางยกปืนเล็งไปที่หลี่หลินซึ่งลื่นมาใกล้เขาประมาณแปดเมตร เขารู้สึกโดยสัญชาตญาณว่านี่ไม่ใช่หลี่หลิน แต่คือปีศาจเหนือธรรมชาติที่น่ากลัว ในเวลาเดียวกัน เจียงอีหลั่วก็ยิงปืนสามนัดไปที่มันโดยสัญชาตญาณ\ ไม่คาดคิดว่า หลังจากถูกยิง หลี่หลินกลับไม่เป็นอะไร พอใจจ้องเจียงอีหลั่วอย่างน่าสยอง