[ต้นฉบับ]ลืมความทรงจำที่ถูกลืม
แสงแดดเล็ดลอดผ่านซอกนิ้ว ละเอียดกระจายลงบนพื้น ฉันเงยหน้าขึ้น และกางมือออก เส้นลายฝ่ามือที่ซับซ้อนพันกันคลุมฉันไว้ ฉันเข้าใจ ว่าเส้นลายเหล่านี้ชี้ชะตาทุกสิ่งอย่างอย่างลึกลับ อยู่ดี ๆ ฉันก็พบว่า สิ่งที่ผ่านไปไม่ใช่เวลา แต่เป็นตัวฉันเอง ฉันหลับตาลง แล้วก็ยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่เห็นอีกต่อไป คือรอยยิ้มที่คุ้นเคยของคุณ สิ่งที่ไม่ครอบครองอีกต่อไป คือช่วงเวลาที่ไหลราวน้ำ สิ่งที่ไม่เอ่ยถึงอีกต่อไป คือความเศร้าที่เกิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า สิ่งที่อยากลืม คือความทรงจำที่ถูกลืม หากคุณถูกกำหนดให้ฉันลืมไม่ลง ดังนั้น ฉันก็มีเพียงความพยายามที่จะจดจำความทรงจำที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ฉันไม่รู้ว่าควรใช้อะไรบรรยายคุณ แต่ความทรงจำก็ปรากฏเพียงชั่วขณะ ความทรงจำที่ปรากฏนี้ไม่ได้หมายถึงอนาคต และก็ไม่ใช่ปัจจุบัน เพียงแค่เป็นเมื่อวาน คืออดีต เพียงเท่านั้น การไหลผ่านอย่างเงียบ ๆ ของกาลเวลา โดยไม่มีเสียงและสัญญาณใด ๆ ล่วงเลยไปพาเอาทุกสิ่งไปด้วย ฉันอยากให้ตัวเองไม่มีการแสดงออกทางใจต่อทุกสิ่ง แต่ฉันกลับแสดงออกอย่างเด่นชัดมากเกินไป ความฝันในอดีต คุณในอดีต ฉันในอดีต คุณคือความทรงจำ ความทรงจำก็เป็นคุณ เมื่อเทียบกับใจที่ว่างเปล่า ความทรงจำที่ล่องลอยดีกว่าที่จะเลือกลืม ไม่หวังอีกต่อไป ลืมความทรงจำที่ถูกลืม
