สักพักหนึ่ง ขณะที่ชามน้ําหวานค่อย ๆ เข้าปาก เจียงอี้ลั่วค่อย ๆ ลืมตาขึ้นและเห็นชาวนาผู้ใจดีหลายคนในสายตาของเขา"เป็นอะไรไหม?"ลุงคนหนึ่งถามเขาจากด้านบนตอนนั้นเองเขาถึงได้รู้ว่าท้องฟ้ากลายเป็นเมฆสีฟ้าขาว—ชัดเจนว่าเป็นกลางวันอากาศสดชื่นที่เป็นเอกลักษณ์ของป่าพัดเข้ามา ทําให้เขารู้สึกสดชื่นและมีชีวิตชีวา"มีสัตว์ประหลาดอยู่ที่นี่!"เจียงอี้ลั่วพึมพํากับตัวเอง แล้วลุกขึ้นยืน "มีสัตว์ประหลาดอยู่ในวัดนี้!""สัตว์ประหลาดอะไร?"ที่นี่ไม่มีวัดเหรอ?ชาวบ้านรอบ ๆ ดูเหมือนน้ําจะไหลออกมา เจียงอี้ลั่วหันไปมองวัดที่พังทลายเมื่อคืนและตกใจโอ้พระเจ้า!สถานที่ที่ซากวัดเมื่อคืนกลายเป็นสุสานสีขาวกว้างใหญ่ พระเจ้า วัดนี้อาจถูกร่ายโดยวิญญาณหมาป่าอายุพันปีหรือ?"แปลกจัง รูปปั้นเต๋าหินที่เราวางไว้บนยอดเขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? โอ้พระเจ้า มีรูใหญ่ในหีบเหรอ?"ชาวบ้านคนหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตรพึมพํากับตัวเองในหญ้าทางทิศตะวันออก
เจียงอี้ลั่วรีบเดินไปหาพร้อมความช่วยเหลือของชาวบ้าน ตามสายตาของชาวบ้าน เขารู้สึกตกใจ สิ่งที่เขาเห็นคือรูปปั้นเต๋าสีเทานอนอยู่บนหญ้า ดูเหมือนเต๋าผู้ชราชุดสีเทาที่ช่วยเขาเมื่อคืน ถือดาบหินเล่มเดียวกับเมื่อคืน แต่แปลกที่หน้าอกของรูปปั้นถูกเผาเป็นหลุมดํา พระเจ้า เต๋าผู้สวมชุดสีเทาที่ช่วยเขาเมื่อคืนอาจเป็นรูปปั้นขนาดเท่ามนุษย์จริงหรือ?แต่สําหรับสัตว์ประหลาดหมาป่า-แมลงยักษ์นั้น ไม่มีร่องรอยแม้แต่น้อยเจียงอี้ลั่วเข้าใจว่าเขาต้องปราบมันได้หมดเมื่อคืนนี้ บางทีร่างกายของเขาอาจถูกระเบิดจนกลายเป็นเถ้าถ่านอย่างไรก็ตาม จะไม่มีปีศาจเหลืออยู่ที่นี่เพื่อทําร้ายผู้คนอีก แต่ร่างของหลี่หลินก็หายไปด้วยความช่วยเหลือจากชาวบ้าน เจียงอี้ลั่วเดินช้า ๆ ไปยังโรงพยาบาลใกล้ ๆเขารู้ว่าไม่มีใครเชื่อเรื่องของเขา แต่เขาจะเก็บไว้ในใจ
