เธอแทบรอไม่ไหวที่จะไปถึงที่นั่นทันที แต่ทุกครั้งที่นึกถึงหน้าพ่อที่แก่ชราป่วยไข้ ฉิงเฉิงก็ใจไม่ดีที่จะทิ้งเขาไป ไหน ๆ พี่สาวทั้งเก้าก็ไปหมดแล้ว ตอนนี้พ่อก็ยังต้องการลูกสาวดูแลอยู่ ถ้าเธอเองก็จากไป วันหนึ่งพ่อหากล้มลงจริง ๆ ใครจะเป็นคนดูแลเขาล่ะ? คิดถึงเรื่องนี้แล้ว ฉิงเฉิงก็ยังไม่ได้ก้าวไปสู่โลกมนุษย์ แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอไม่อยากไป เธออยากไปจริง ๆ อยากไปแม้แต่ในฝัน คืนนี้เธอก็ฝันเรื่องแปลกขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเธอหลับตาอย่างง่วงงุน กลับได้ยินเสียงเบา ๆ เรียกชื่อเธอว่า “ฉิงเฉิง——” “คุณคือใคร?” ฉิงเฉิงรู้สึกว่าเสียงนี้คุ้นเคย แต่เธอก็ยังถามเพิ่ม “ฉิงเฉิง ฉันคือน้องสาวคนที่เก้านะ!” เสียงนั้นพูด เป็นน้องสาวคนสุดท้ายนั่นเองที่กำลังพูดกับเธอ! ฉิงเฉิงถึงได้วางใจ “น้องสาวคนที่เก้า” ฉิงเฉิงดีใจจับมือเธอและพูดว่า “ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนล่ะ พ่อยิ่งปีไป ร่างกายก็ยิ่งไม่ดีขึ้นทุกปี” “เด็กโง่ น้องสาวคนที่เก้าก็อยู่ในโลกมนุษย์สิ” น้องสาวคนที่เก้าบอกกับเธอ “พี่สาวอีกแปดคนของเราก็อยู่ในโลกมนุษย์นะ! เธอก็รีบไปเร็ว ๆ สิ!” “โลกมนุษย์ ไม่ใช่ที่พ่อเตือนเราหลายครั้งว่าอย่าไปหรอกหรือ?” ฉิงเฉิงพูด “พ่อบอกว่าในโลกมนุษย์มีผู้ชายที่หลอกลวงด้วยคำหวาน ถ้าเราเปิดใจรักจริงแล้ว จะดึงตัวออกไม่ได้?” “พ่อพูดมั่ว เพราะเขาเองก็ไม่เคยไปโลกมนุษย์” น้องสาวคนที่เก้าตอบ “น้องสาว น้องสาวคนที่เก้าบอกเธอว่า โลกมนุษย์สวยงามมาก ความรักในโลกมนุษย์สวยงามเป็นพิเศษ ฉันและพี่สาวอีกแปดคนต่างหาความรักแท้ในโลกมนุษย์ และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขสุด ๆ!” “มีความสุขสุด ๆ?” ฉิงเฉิงสงสัยถาม “มากกว่าที่เราอยู่ในถ้ำจิ้งจอกอุ่นในฤดูหนาวเย็นในฤดูร้อนหรือ?” “เอ๊าน้องสาว ฟังคำพูดของเธอเหมือนคนบ้านนอกไร้เดียงสาเลย” น้องสาวคนที่เก้าล้อเลียนพูด “ในถ้ำจิ้งจอกของเรา มีอะไรที่ทำให้มีความสุขได้บ้างล่ะ ไม่มีอะไรจะกิน อากาศก็สกปรก ต้องฟังพ่อพูดจ้ำจี้ทุกวัน น่าเบื่อสุด ๆ!” “ถ้าอย่างนั้น ผู้ชายในโลกมนุษย์ก็ไม่ใช่พวกหลอกลวงใช่ไหม?” ฉิงเฉิงยังไม่อยากเชื่อคำตอบเอาเสียเลย“อาจจะมีพวกหลอกลวงก็ได้นะ” จิวเจี๋ยตอบ “แต่บางครั้งฟังคำหวานของผู้ชายก็สนุกดีนะ ถึงแม้เธอจะรู้ว่าบางคำเป็นเรื่องโกหก แต่ฟังแล้วก็ยังรู้สึกสบายใจจริงๆ นะ น้องสาว ถ้าเธอได้ลงมาสู่โลกมนุษย์ด้วยตัวเอง เธอจะเข้าใจความรู้สึกแบบนี้เอง”
“โอ้ จริงเหรอ?” ฉิงเฉิงดูเหมือนไม่ค่อยเชื่อ “明明รู้ว่าเป็นเรื่องโกหก แต่ก็ยังรู้สึกดีได้เหรอ? ฉันจำได้ว่าเมื่อเด็ก ๆ พ่อเคยสัญญาจะซื้อรองเท้าปักให้ฉัน แต่สุดท้ายเขาไม่ได้ทำตามสัญญา ตอนนั้นฉันเกลียดพ่อมากที่พูดโกหก จิวเจี๋ย เธอคงไม่เข้าใจผิดใช่ไหม?”
“น้องสาวโง่” จิวเจี๋ยกล่าวอีกครั้ง “เพราะพ่อกับผู้ชายในโลกมนุษย์ไม่เหมือนกัน”
“แตกต่างยังไงเหรอ” ฉิงเฉิงถามอีก “พวกเขาไม่ใช่ผู้ชายเหมือนกันเหรอ? พวกเรานั่งถ่าย แต่พวกเขายืนถ่าย?”
“น้องสาว นี่เธอโง่น่ารักจริง ๆ” จิวเจี๋ยยิ้มปกปิดปาก “ความรู้สึกของพวกเราต่อพ่อนั้นเป็นเพียงความรักแบบพ่อแม่ลูก ไม่ใช่ความรักระหว่างชายหญิง ส่วนต่อผู้ชายในโลกมนุษย์คือความรักจริง ๆ อ่ะ เอาแค่ฉันพูดแบบนี้ เธอก็จะไม่เข้าใจจริง ๆ ตลอดชีวิตหรอกนะ ฉันว่า เธอต้องลงไปดูโลกมนุษย์ด้วยตัวเองถึงจะเข้าใจจริง ๆ”
……
หลังจากตื่นขึ้นมา ฉิงเฉิงก็ยังรู้สึกใจสั่นอยู่พักใหญ่
