พูดเรื่องผี>ผู้หญิงที่ชั้นดาดฟ้า

(สวัสดี)========================= ผู้หญิงคนแรกบนดาดฟ้า นี่คือเรื่องจริงนะ เกิดขึ้นกับรุ่นน้องในภาควิชา รุ่นน้องของภาควิชา มีวันหนึ่งไปเที่ยวที่มหาวิทยาลัยวัฒนธรรมกับเพื่อนสมัยมัธยม ผ่านตึกหนึ่ง มีเพื่อนคนหนึ่งพูดว่า: "ตึกนี้ทุกปีก็มีคนกระโดดตึกฆ่าตัวตายอยู่แล้ว!" ก่อนหน้านี้เคยเกิดเรื่องประหลาดขึ้น มีสาวๆ ห้าหกคนไปปิ้งย่างที่ตึกนี้ แล้วพบว่าเด็กน้ำจิ้มไม่พอ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งอาสาพูดว่า: "ฉันไปซื้อเอง!" จากนั้นทุกคนก็บอกว่าจะไปด้วยไหม? เธอพูดว่า: "ไม่ต้องหรอก! ฉันกลับมาเร็วๆ นะ!" แล้วคนอื่นรอกันนานมากแต่เธอก็ไม่กลับ... จึงไปหา... ปรากฏว่าเธอลงมือฆ่าตัวตายแล้ว!!!!! รุ่นน้องเดินคุยกับเพื่อนแล้วกลับรู้สึกขนลุก... ทันใดนั้น!!! โทรศัพท์ดัง!!!! ทุกคนตกใจหมด รุ่นน้องเปิดโทรศัพท์... ปรากฏว่าเป็นพี่ชายของรุ่นน้องโทรมา เพราะข้างๆ มีเสียงคุย เลยต้องเดินไปอีกมุมเพื่อรับสาย... ทันใดนั้น พี่ชายถามเธอว่า: "ทำไมข้างๆ คุณมีเสียงร้องไห้?"!!!!! รุ่นน้องขึ้นขนลุกทันที... เลยพูดอย่างรีบเร่งแล้ววางสายไป เพราะกลัวทุกคนตกใจ รุ่นน้องเลยทำเป็นไม่เป็นอะไรแล้วคุยกับทุกคนต่อไป... พอทุกคนกลับไปแล้ว เพื่อนสมัยมัธยมของเขาถามเพื่อนมหาวิทยาลัยวัฒนธรรมคนนั้นว่า: "คุณรู้จักผู้หญิงที่กระโดดตึกไหม?" "ไม่รู้จัก... เป็นอะไรรึเปล่า..." "ไม่มีอะไรหรอก... เพิ่งเมื่อกี้ตอนเราผ่านตึกนั้น มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่บนดาดฟ้าและมองเราตลอด..." อีกเรื่องหนึ่ง...《ห้องน้ำ》 ชั้นที่เราทำงานอยู่นอกจากบริษัทของเราแล้วยังมีบริษัทอื่นๆ อยู่ด้วย เป็นแผนกเล็กๆ หลายแผนก แต่ละชั้นมีห้องน้ำเพียงห้องเดียว อยู่ที่ปลายทางเดิน ห้องน้ำมีทางเข้าเพียงสองทาง ด้านหน้าเป็นอ่างล้างมือ หน้าประตูมีกระจก ปกติเรางานยุ่ง เมื่อไปห้องน้ำแทบจะวิ่งไปทุกครั้ง วันนั้นก็เช่นกัน ฉันรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ มีประตูบานหนึ่งเปิดแง้มอยู่ ฉันเห็นว่ามีคนอยู่ข้างในคนนั้นฉันไม่รู้จัก จึงเลือกบานข้างๆ รอจนออกมา อ่างล้างมือก็มีสาวผมยาวจากบริษัทข้างๆ กำลังล้างมืออยู่ นั่นเป็นสาวจากบริษัทข้างๆ เราเจอตามทางเดินหลายครั้ง แม้ไม่เคยทักทาย แต่ก็เรียกได้ว่าเป็นคนรู้จักครึ่งนึง เธอล้างมือเสร็จ เปิดประตูบานข้างๆ เดินเข้าไป เอ๊ะ? บานนั้นมีคนอยู่เหรอ! หรือว่าที่เห็นอยู่ข้างในเมื่อกี้คือ... ฉันไม่ได้คิดมาก รีบเดินออกไป หลังจากนั้นไม่นาน อีกครั้งที่ห้องน้ำ ฉันพบผู้หญิงคนนั้นเป็นครั้งที่สอง นั่นเป็นผู้หญิงอายุมาก สวมเสื้อโค้ทผ้าฝ้ายสีดำ ใบหน้าซีดเหลือง ใบหน้าเต็มไปด้วยบวม เป็นครั้งแรกที่ฉันเข้าไปเห็น เธอยังคงนั่งยองอยู่ในห้องที่ติดหน้าต่าง มองฉันแล้วแสดงสีหน้าประหลาด “อ้า!” ฉันร้องตะโกน รีบวิ่งออกไป ชนกับสาวข้างๆ พอดี “คุณเป็นอะไร?” เธอถาม “มี...มีผี!” ฉันหายใจแทบไม่ทัน นี่มันจริงเหรอ! เธอก็ตกใจจนหน้าซีด คลายไปนั่งในห้องติดหน้าต่าง ฉันบอกเธอด้วยความตึงเครียด ฉันไม่ใส่ใจกับคำบ่นของใครอีกแล้ว ไม่ไปห้องนั้นอีกแล้ว ฉันยอมลงไปหาห้องน้ำสาธารณะข้างล่าง แต่อย่างไรก็ตาม ฉันก็เจอเธอเป็นครั้งที่สาม! ไม่ใช่ที่ห้องน้ำ แต่ที่ทางเดิน เธอเดินสะดุดท่ามกลางฝูงคน ไม่มีใครสังเกตเห็น ฉันไม่สนใจมารยาท ตะโกนวิ่งเข้าไปในออฟฟิศ เกิดอะไรขึ้น? ผู้จัดการเหมือนเสือคว้าฉันออกไปที่ทางเดิน นั่นหรือ? เธอยังอยู่ตรงนั้นเหรอ? ช่างกล้าจริงๆ หรือว่ามีแค่ฉันที่เห็นเธอ? เธอ... ฉันชี้ไปที่เสื้อโค้ทสีดำของเธอ... เธอ? เธอ? เธอเป็นคนทำความสะอาดของตึกนี้! ช่วงนี้ตึกกำหนดให้ทำความสะอาดไม่ใช่แค่ตอนกลางคืน แต่เช้าก็ต้องกวาดทางเดินด้วย ดังนั้นคุณไม่เคยเห็นเธอ ฉันว่าคุณเพี้ยนแล้ว! ผู้จัดการโมโหปล่อยฉันไป รีบเดินกลับไป ฉันมึนงง!ปรากฏว่าเป็นแค่เรื่องตกใจเล่น ทำให้ฉันต้องวิ่งไปหลายถนนทุกวัน! สุดท้ายก็สามารถเข้าไปในห้องน้ำได้อย่างสบายใจ คลายแค้นแล้ว เพิ่งเข้าไป เจอกับสาวข้างห้องคนนั้นอีก เธอยิ้มให้ฉัน แล้วก็ออกไป ประตูห้องน้ำตรงข้ามกับกระจกพอดี ตอนออกมาก็จัดเสื้อผ้าอยู่ดีๆ ก็คิดถึงความเข้าใจผิดที่น่าขัน จึงอยากจะบอกเธอสักหน่อย เลยหันไปเรียกเธอ พระเจ้า! ฉันเห็นอะไรเนี่ย? ในกระจกบานใหญ่ ฉันเห็นแค่ตัวเอง แต่พอหันไปมองเธอ เธอกลับไม่อยู่ในกระจกเลย! ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว แท้จริงมันเป็นความเข้าใจผิด! คนทำความสะอาดวันนั้นนั่งอยู่ในห้องนั้นจริงๆ ส่วนสาวคนนั้นที่สามารถเข้าไปได้ ก็เพราะเธอ เธอคือผีตัวจริง! ปล. อย่าเชื่อใครที่เป็นคนแปลกหน้า แม้แต่คนที่คุณเห็นบ่อยๆ ก็อาจจะเป็น...