เก้าหางจิ้งจอก 4

“หมอ หมอ” ชายหนุ่มคนนั้นตะโกนเสียงดังจนแทบฉีกคอออก “ขอให้คุณตรวจชีพจรให้แม่ผมเร็วๆ เถอะ วันนี้กลางวันไม่รู้ว่าแม่ผมเผลอกินอะไรเข้าไป ตอนนี้เธอหมดสติไปแล้ว ผมขอร้องคุณต้องช่วยรักษาเธอให้หาย…”\ เมื่อได้ยินประโยคนั้น หัวใจของเฉิงเฉิงก็เจ็บปวด เพราะในหัวเธอก็คิดถึงภาพพ่อที่เจ็บป่วยหนักเช่นกัน\ และเมื่อเธอมองไปที่ชายหนุ่มอีกครั้ง เธอก็พบว่านอกจากเขาจะเป็นลูกที่กตัญญูแล้ว รูปร่างหน้าตาก็หล่อเหลาจนชวนมอง แถมยังมีท่าทีสุภาพ เรียบร้อย เฉิงเฉิงจึงเชื่อว่าเขาน่าจะเป็นคนมีการศึกษา\ เฉิงเฉิงพบว่าหน้าเธอร้อนผะผ่าว ซึ่งก่อนหน้านี้เธอไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อน\ ถ้าผู้ชายคนนี้คือ ‘คนหลอกลวง' ที่พ่อพูดถึง เธอก็ยอมถูกเขาหลอกสักครั้งก็คุ้ม! ไม่ ถูกเขาหลอกทั้งชีวิตก็ยังคุ้ม!\ หลังออกจากร้านยา เฉิงเฉิงได้วางแผนในใจ\ เธอตัดสินใจรีบกลับบ้านต้มยาให้พ่อดื่มเป็นชาม จากนั้นค่อยกลับไปที่ร้านยานั้น เธอยังรู้สึกว่าครั้งแรกที่เจอชายหนุ่มคนนี้ดีอยู่ แต่เธอยังอยากทดสอบเขาต่อไป แม่ของเขาน่าจะไม่หายป่วยเร็วขนาดนั้น เวลาของเธอก็น่าจะพอ\ หลังต้มยาเสร็จและให้พ่อดื่มหมด เฉิงเฉิงก็รีบตรงไปที่ร้านยาที่อยู่เชิงเขาโดยไม่หยุดพัก\ ตอนนั้นเอง ชายหนุ่มพอดีเพิ่งเดินออกมาจากหน้าร้านยาและยังแบกแม่อยู่บนหลัง\ ขณะที่ท้องฟ้าเริ่มมืดเฉิงเฉิงตัดสินใจเริ่มใช้แผนเล็กๆ ของเธอ\ เธอต้องการทดสอบว่าชายหนุ่มคนนั้นเป็นคนมีเมตตาเท่ากับรักและห่วงใยทุกคน หรือเพียงรักเฉพาะคนที่มีสายเลือดเดียวกัน\ เฉิงเฉิงนำฝุ่นมาเช็ดหน้าของเธอให้ดูสกปรก ทำให้หน้าเธอดูไม่สวย\ จากนั้น เธอแกล้งทำตัวเป็นคนบาดเจ็บ นอนอยู่บนเส้นทางที่ชายหนุ่มต้องผ่านกลับบ้าน\ “โอ๊ย โอ๊ย ใครมาช่วยฉันที ขาข้อเจ็บมาก…” เฉิงเฉิงคร่ำครวญเพื่อดึงดูดความสนใจจากชายหนุ่ม\ เฉิงเฉิงคิดในใจว่าถ้าชายหนุ่มหยุดเพื่อช่วยเธอ ต่อไปเธอจะเป็นผู้หญิงของเขาแน่นอนและเธอจะไม่สำนึกผิด\ “คุณผู้หญิง เป็นอะไรไปครับ?” ชายหนุ่มได้ยินเสียงคร่ำครวญของเธอจริงๆ และได้วางแม่ของเขาไว้พิงกับต้นไม้ใหญ่ จากนั้นจึงเดินเข้ามาหาเฉิงเฉิง\ “ฉัน ฉัน ขาของฉัน……” ฉิงเฉิงตะโกนออกมาอย่างเกินจริงตั้งใจทำให้ดูรุนแรง, “ขาของฉัน รู้สึกเหมือนจะหัก เดินไม่ได้แล้ว…….”\ “คุณผู้หญิง จริงจังขนาดนั้นเลยหรือครับ? ผมต้องพาคุณไปหาหมอทันที!” เด็กหนุ่มคนนั้นก้มลงทันทีเพื่อดูว่าฉิงเฉิงบาดเจ็บหนักขนาดไหน แต่ก็คิดว่าเรื่องชายหญิงมีขอบเขต จึงรีบถอนมือกลับทันที\ “ไม่จำเป็นต้องไปหาหมอหรอก,” ฉิงเฉิงแกล้งทำท่าทางเหมือนจริงจัง, “แค่หาสถานที่พักผ่อนสักหน่อยก็พอ แต่ฉันไม่ใช่คนที่นี่ และในละแวกนี้ก็ไม่มีญาติสนิทเลย คุณว่าฉันควรทำยังไงดี?”\ “ถ้าอย่างนั้นล่ะครับ คุณผู้หญิง,” เด็กหนุ่มคนนั้นใจดีจริง ๆ, “เนื่องจากคุณไม่มีญาติอยู่ที่นี่ จะให้ผมพาคุณไปพักที่บ้านก่อนได้ไหม? บ้านผมก็ไม่ไกลจากที่นี่”\ เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจของฉิงเฉิงรู้สึกซาบซึ้งอย่างที่สุด\ เด็กหนุ่มอยากพาเธอกลับบ้าน คงไม่ใช่เพราะอยากได้อะไรจากเธอ เพราะตอนนี้หน้าของเธอก็ไม่ได้สวยโดดเด่นอะไรนัก\ “แต่ว่า โดโด,” แม่ของเด็กหนุ่มพูดต่อ, “ตอนนี้เจ้ากำลังอุ้มแม่อยู่ จะเอาเธอกลับบ้านยังไงล่ะ? แม้ว่าเจ้าจะอุ้มแม่กลับบ้านก่อน ก็ไม่สามารถอุ้มเธอกลับบ้านได้หรอก เธอเป็นผู้หญิงนะ…….”\ “ใช่ครับ คุณผู้หญิง นี่ล่ะครับทำยังไงดี,” เด็กหนุ่มชื่อโดโดก็ดูอึดอัด, “เอาเถอะ ผมพาไปหาหมอดีกว่า”\ “นายไปเช่ารถม้าที่ตลาดก็จบสิ!” ฉิงเฉิงยังคงทดสอบเขา\ “โอ้ ก็จริงด้วย ทำไมฉันถึงโง่แบบนี้นะ!” โดโดเกาหัวตัวเองพูด, “แม่ นอนพักตรงนี้สักครู่ ผมจะไปเรียกรถม้าเดี๋ยวนี้”\ ไม่ช้า โดโดก็เรียกรถม้ามาให้ ฉิงเฉิงจึงเข้าใจในที่สุดว่า โดโดเป็นผู้ชายที่ดี เพราะสำหรับคนธรรมดา การเช่ารถม้าไม่ใช่เรื่องถูกเลย