เมื่อขึ้นรถม้าไปถึงหน้าบ้านของโตโตแล้ว เฉิงเฉิงก็พบว่าบ้านหลังนี้เป็นเพียงบ้านคนธรรมดาจริง ๆ\ เฟอร์นิเจอร์และตัวบ้านทั้งหมดเรียบง่ายมาก แต่กลับจัดเรียงอย่างสะอาดสะอ้าน ทำให้รู้สึกสบายใจ\ เฉิงเฉิงจึงตัดสินใจว่าน่าจะอยู่ที่นี่สักวันสองวันก่อน แล้วค่อยไป เพื่อที่จะได้รู้ว่าโตโตเป็นผู้ชายแบบไหน ส่วนเรื่องพ่อ พ่อคงไม่เป็นอะไรในไม่กี่วันนี้ พ่อก็ยังไม่ได้ถึงขั้นต้องลุกจากเตียงมาต้มยาเอง\ คืนวันแรก โตโตเอาอาหารมาให้เฉิงเฉิงกิน หลังจากนั้นก็เอาน้ำอุ่นสำหรับแช่เท้ามาให้ พร้อมกับเอามือไปสัมผัสน้ำอาบเล็กน้อย แต่ก็ถอยออกมาและแล้วยื่นลิ้นพร้อมรอยยิ้มเขิน ๆ บอกว่า "คุณหนูคะ น้ำนี้ยังร้อนอยู่ คุณรอสักครู่ก่อนแช่เท้าดีกว่าค่ะ เดี๋ยวจะพองได้"\ การที่โตโตยื่นมือไปสัมผัสน้ำร้อนนั้น ทำให้เฉิงเฉิงซึ้งใจจนเกือบน้ำตาจะไหล\ นี่มันเป็นผู้ชายที่มีความรับผิดชอบและเอาใจใส่คนอื่นมากจริง ๆ!\ เฉิงเฉิงได้ตัดสินใจในใจแล้วว่า ชาติชั้นนี้เธอจะไม่แต่งงานกับใครนอกจากผู้ชายคนนี้\ ไม่แปลกที่พี่สาวหลายคนของเธอต้องตัดสินใจอยู่บนโลกมนุษย์ต่อไป เพราะบนโลกนี้ระหว่างอาหารและความรักยังมีเรื่องราวให้ห่วงใยอีกมากมาย\ ใช่ เธอต้องทำให้ผู้ชายคนนี้รักเธอ และทำให้เขายอมรับที่จะกลับไปที่ถ้ำสุนัขจิ้งจอกเพื่อดูแลพ่อด้วย เฉิงเฉิงไม่เหมือนกับพี่สาวอีกเก้าคนที่ใจร้ายทิ้งพ่อไว้โดยไม่สนใจ\ เช้าวันถัดมา โตโตก็เอาน้ำร้อนมาให้เฉิงเฉิงล้างหน้าอีกครั้ง และใส่ใจในรายละเอียดทุกอย่าง ทำให้ใจของเฉิงเฉิงเต็มไปด้วยความสุข\ ในขณะที่เฉิงเฉิงยังเพลิดเพลินกับความสุขนั้นอยู่ เสียงใส ๆ ก็ดังมาจากหน้าห้องว่า "โตโตพี่ ผู้หญิงนี่ใครคะ?"\ "โอ้ เธอ เธอ เธอ…" ใบหน้าของโตโตแดงขึ้นทันที "เธอคือคนที่ผมพาไปเมื่อคืนนี้บนถนนเพราะขาของเธอบาดเจ็บ…"\ "ไม่ได้ค่ะ โตโตพี่ ฉันต่างหากที่เป็นสะใภ้ยังไม่เข้าบ้านของคุณ" ผู้หญิงคนนั้นพูด "คุณเอาผู้หญิงป่าคนนี้กลับมาที่บ้านได้ยังไง มันไม่ดีต่อชื่อเสียงเลย…"\ "ใครคือผู้หญิงป่า! พูดให้สะอาดหน่อยสิ!" เฉิงเฉิงอยากเดินไปตบสักสองสามที แต่ก็คิดว่าตอนนี้ต้องแกล้งทำเป็นขาเจ็บต่อไป ไม่เช่นนั้นก็ไม่มีเหตุผลที่อยู่ที่นี่\ อ๊าย ด๊อด๊อเป็นผู้ชายดีขนาดนี้ ทำไมถึงได้หมั้นแล้วนะ แถมหมั้นกับผู้หญิงที่ชอบหาเรื่องอีกด้วย แบบนี้มันน่าสลดจริง ๆ\ งั้นฉันยังมีโอกาสไหม? พูดตามตรง ตอนนั้นจิงเฉิงรู้สึกอยากยอมแพ้เหมือนกัน เพราะเมื่อผู้ชายและผู้หญิงในโลกนี้หมั้นกันแล้ว มันก็มีผลทางกฎหมายทันที\ แต่จิงเฉิงยังไม่ยอมรับความจริงใจเธอคิดว่า แค่ด๊อด๊อไม่แต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น เธอก็ยังมีโอกาสอยู่ ไม่ควรยอมแพ้ง่าย ๆ ไม่อย่างนั้นจะเสียใจตัวเองมากเกินไป\ “อ้ายยะ ยะ คุณยังกล้ามาตำหนิฉันอีกเหรอ?” สาวคนนั้นตอบกลับโดยไม่ยอมแพ้,“ด๊อด๊อคะ คุณได้ยินไหม ผู้หญิงป่าคนนี้กล้าตำหนิฉัน คุณทำไมไม่สนใจเลยละ...”\ “พอเถอะ หยูเอ่อร์,” ด๊อด๊อดึงเธอกลับมาพูด,“นิสัยหยาบคายเกิดขึ้นจากตัวคุณเอง คนอื่นเพียงแค่ป้องกันตัวเองเท่านั้น คุณก็อย่าทำให้เขาลำบากเลย”\ “โอเค ด๊อด๊อคะ,” สาวที่ชื่อหยูเอ่อร์ร้องไห้ทันที,“เรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก คุณตอนนี้กลับหันหน้ามาโกรธฉันเพราะผู้หญิงคนนั้น ฉัน ฉัน ฉัน…”\ พอพูดจบ หยูเอ่อร์เดินไปชี้หน้าจิงเฉิงพร้อมกับด่าด้วยนิ้วของเธอว่า “ผู้หญิงชั่ว! ฉันบอกเลยนะ ด๊อด๊อเป็นของฉันเธออย่าฝันแล้วกันอย่ามาขโมยเขา!”\ จิงเฉิงตัดสินใจไม่เถียงกับเธออีกต่อไป เธออยากเอาความอ่อนโยนชนะความแข็งแกร่ง เธอจะใช้ความอ่อนโยนของเธอพิชิตด๊อด๊อ\ ดังนั้น เมื่อหยูเอ่อร์ชี้หน้าด่าจิงเฉิง เธอก็เงียบไม่ตอบ\ “เป็นไง รู้สึกด้อยค่ามั้ย?” หยูเอ่อร์ยิ่งได้ใจขึ้นเรื่อยๆ,“คุณก็ไม่คิดบ้างเหรอว่าฉันสวยเหมือนดอกไม้ แต่คุณเป็นคางคกแล้วคุณจะสู้ฉันได้ยังไง!”\ “พอเถอะ พอเถอะ,” ด๊อด๊อดึงหยูเอ่อร์อีกครั้ง,“พูดให้น้อยลงบ้างเถอะ”\ “ด๊อด๊อคะ ทำไมคุณถึงอยู่ข้างเธอทุกทีล่ะ!” หยูเอ่อร์ชี้วางมือบนเอว ทำท่าทางเหมือนกาน้ำชาน่ารัก “ฉันพูดผิดเหรอ หรือว่าเธอไม่ใช่คนหน้าตาน่าเกลียดล่ะ?”\ ฉันหน้าตาน่าเกลียดเหรอ? จิงเฉิงขำในใจ ฉันว่าเธอคงอยู่ในชนบทมานาน ไม่เคยเห็นสาวสวยตัวจริงใช่ไหม\ แต่จิงเฉิงไม่ได้ตอบเธอ เพียงแค่ใช้ผ้าขนหนูในอ่างเช็ดโคลนออกจากหน้าอย่างเงียบ ๆ แล้วเผยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ของตัวเอง\ “เป็นไง ฉันหน้าตาไม่สวยเหรอ?” หยูเอ่อร์จงใจเข้ามาใกล้ถามหยู่เอ๋อร์กลัวจนถอยหลังไปหลายก้าว แล้ววิ่งไปที่ประตู "เธอ เธอ เธอเป็นวิญญาณจิ้งจอกปลอมตัว เธอเป็นจิ้งจอกเก้าหาง........""จิ้งจอกเก้าหางเหรอ?"เมื่อเห็นปฏิกิริยาผิดปกติของหยู่เอ๋อร์ ตัวตู้อดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพํา หลังจากที่สายตาของเขากวาดไปรอบๆ เขาก็ล้มลงกับพื้นด้วยความตกใจ "คุณหนู คุณ คุณ คุณเป็นวิญญาณจิ้งจอกจริงๆ เหรอ?""วิญญาณจิ้งจอก?"ชิงเฉิงถามตัวเองว่า ใช่ ฉันเป็นวิญญาณจิ้งจอกปลอมตัว แต่พวกเขารู้ได้อย่างไร?
เธอกลายเป็นผู้หญิงธรรมดาอย่างชัดเจนพวกเขาคิดว่าฉันเป็นวิญญาณจิ้งจอกแค่เพราะเห็นว่าฉันดูสวยขึ้นหน่อยหรือ?แต่ไม่นานชิงเฉิงเองก็กลัวจนหน้าซีด!เพราะเธอแตะหลังก้น ทําไมหางเก้าหางของเธอถึงโผล่ขึ้นมาอย่างกะทันหัน?
ตอนที่เธอลงจากภูเขาครั้งแรก หางนั้นหายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?
