เก้าหางจิ้งจอก 6

ฉิงเฉิงนึกถึงตำนานเก่าแก่ของโลกจิ้งจอกขึ้นมาอย่างฉับพลัน ว่าหากจิ้งจอกเก้าหางผู้หญิงตกหลุมรักชายมนุษย์ จะทำให้หางของเธอโผล่ออกมาข้างหลัง ตำนานนี้เป็นความจริง เพราะตอนนี้เธอได้ตกหลุมรักผู้ชายตรงหน้าแล้ว นามของเขาคือ โดโด\ ไม่แปลกใจเลยที่พ่อจะคอยคอยเตือนพี่สาวทั้งหลายด้วยความเอาใจใส่ว่าอย่าไปตกหลุมรักชายมนุษย์เด็ดขาด ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าพ่อไม่ได้พูดเกินจริง!\ ไม่ต้องพูดถึงหยูเอ๋อร์และโดโดเลย ตอนนี้แม้แต่ฉิงเฉิงเองก็ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร\ ไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองจะได้เจอผู้ชายดี ๆ ในมนุษย์โลก แต่ต้องประสบความล้มเหลวในวันรุ่งขึ้น\ แต่พี่สาวของเธอทั้งหลาย เขาซ่อนไว้ได้อย่างไร ทำไมพวกเธอถึงสามารถปกปิดข้อบกพร่องทางร่างกายนี้ตลอดชีวิต?\ ตอนนี้ฉิงเฉิงก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป ควรบอกความจริงกับโดโดดีไหม? ไม่ได้ ไม่ได้ ต้องทำให้เขาตกใจแน่ หลังจากนั้นโอกาสก็จะไม่มีอีก\ ถ้าอย่างนั้นจะบอกเขาด้วยคำโกหกที่หวังดีดีไหม เช่น บอกว่าตัวเองเป็นโรคแปลก ๆ ทำให้มีเก้าหาง แต่เหตุผลแบบนี้มันฟังดูเกินไปใช่ไหม?\ ขณะที่ฉิงเฉิงกำลังคิดไม่ตก พูดก็ไม่ถูก ไม่พูดก็ไม่ถูก โดโดก็ปีนขึ้นจากพื้นอย่างกะทันหัน จากนั้นเดินไปตรงหน้าฉิงเฉิงและพูดว่า "ไม่ดีเลย สาวน้อย! หยูเอ๋อร์จะต้องบอกเรื่องนี้กับพ่อของเธอ พ่อของเธอเป็นนักล่า พวกเขาจะต้องมาเจอเธอแน่ ๆ!"\ "แล้วเราต้องทำอย่างไร呢" ฉิงเฉิงกลัวมาก เพราะเธอเคยได้ยินมาว่าบ้านนักล่ามีปืนล่าสัตว์ "โดโด โปรดเชื่อฉัน ฉันไม่ใช่คนร้าย..."\ "ฉันรู้ว่าเธอไม่ใช่คนร้าย แต่ตอนนี้เราต้องคิดวิธีที่ดีสิ น่าเสียดายที่เธอยังเดินไม่สะดวก" โดโดดูเครียดกว่าฉิงเฉิงอีก แต่ไม่นานเขาก็ร้องเรียกด้วยความตื่นเต้น "ใช่แล้ว! ฉันมีวิธีแล้ว แต่วิธีนี้โหดร้ายไปหน่อย ไม่รู้ว่าเธอจะยอมไหม..."\ "วิธีอะไรเหรอ" ฉิงเฉิงพูดอย่างรีบเร่ง "โดโด ไม่ต้องห่วง ถ้าเธอไม่ไล่ฉันไป ฉันพร้อมจะทำทุกอย่าง"\ "วิธีนี้ก็ใช้กรรไกรตัดหางด้านหลังเธอ เธอกลัวเจ็บไหม?"\ "ฉัน...ฉันไม่กลัว..." ฉิงเฉิงตั้งใจกลั้นใจพูด\ แท้จริงแล้วเธอก็ยังกลัวอยู่ แต่เพื่อที่เธอจะมีโอกาสเจอโดโดอีกในอนาคต เธอกกัดฟันและตกลง\ "ดี งั้นไม่ควรชักช้า ไม่เช่นนั้นพ่อของหยูเอ๋อร์จะมาถึงทันที"หลังจากที่ตัวตู้พูดจบ เธอก็หยิบกรรไกรคม ๆ มาเอง และเริ่มตัดหางของหยกให้ด้วยตนเอง\ สิ่งที่แปลกคือ เมื่อกรรไกรตัดไปที่หางของฉิงเฉิง เธอกลับไม่รู้สึกเจ็บเลย และก็ไม่มีเลือดออก\ ปรากฏว่าหางทั้งเก้าของเธอสามารถถูกตัดได้โดยไม่เจ็บปวดเลย ไม่แปลกใจเลยที่พี่สาวหลายคนของเธออยากจะอยู่ในโลกมนุษย์และลุ่มหลงอยู่ที่นี่\ ตัวตู้เองก็ประหลาดใจกับปรากฏการณ์แปลกนี้เช่นกัน เพราะเดิมทีเขาเตรียมยาห้ามปวดและห้ามเลือดไว้แล้ว แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ต้องใช้แล้ว\ เมื่อหางของฉิงเฉิงเพิ่งถูกตัด หยกก็จริง ๆ เดินมากับพ่อของเธอและคนจำนวนมากพร้อมปืนล่าสัตว์\ “พ่อ ผู้หญิงคนนี้คือจิ้งจอกเก้าหาง!” หยกชี้ไปที่ฉิงเฉิงพูด “พ่อรีบยิงเธอตายเถอะ!”\ “แต่ลูกเอ๋ย เธอเป็นหญิงธรรมดาไม่ใช่เหรอ” พ่อของหยกเมื่อกำลังจะเล็งโจมตีฉิงเฉิง ก็เกิดสงสัยขึ้น “ลูกเห็นผิดรึเปล่า?”\ “ไม่ พ่อ หนูไม่ได้เห็นผิด!” หยกตอบอย่างมั่นใจ “หนูเห็นว่าเธอมีหางอยู่ด้านหลังจริง ๆ และมีทั้งหมดเก้าเส้น ใช่ไหม ตัวตู้พี่ หนูมั่นใจว่าพี่ก็เห็นด้วยใช่ไหม?”\ “ผม...ผมไม่ได้เห็นนะ” ตัวตู้ลังเลเล็กน้อยก่อนตอบ\ “แกโกหก!” หยกพูดด้วยโทสะ “แน่ ๆ ว่าพี่ช่วยเธอซ่อนเอาไว้ ไม่สิ ทำไมหนูรู้สึกว่าหางเก้าที่ว่าต้องยังอยู่บนตัวเธอแน่ ๆ สัตว์น่ารังเกียจ เอามา! ให้ฉันถอดเสื้อผ้าแกดูหน่อย!”\ พูดจบ หยกก็เดินไปหาฉิงเฉิงและยื่นมือไปเพื่อจะถอดเสื้อผ้าของเธอ\ “หยก เจ้าจริง ๆ แล้วเกินไปแล้ว!” ตัวตู้โกรธอย่างเห็นได้ชัด และยังตบหูหยกด้วยมืออีกข้างหนึ่ง