“ช่วยด้วย ช่วยด้วย——ใครก็ได้ช่วยฉันที——” เสียงนั้นร้องออกมาอีกครั้ง\ ครั้งนี้ชิงเฉิงได้ยินชัดเจนแล้ว นั่นไม่ใช่เสียงของเด็กผู้หญิง แต่เป็นเสียงของผู้หญิงผู้ใหญ่\ ใช่ เป็นเสียงของยู่อู่! ยู่อู่ตกน้ำแล้ว\ จะช่วยเธอดีไหม ชิงเฉิงรู้สึกลังเลมาก\ ตามปกติ ยู่อู่หลายครั้งตั้งใจสร้างความลำบากให้กับตัวเอง และพฤติกรรมของเธอก็ทำให้ตัวเองเจ็บปวด บางทีในใจเธออาจเกลียดตัวเอง อยากให้พ่อของเธอตัดสินตัวเอง ชิงเฉิงมีเหตุผลเป็นร้อยเป็นพันที่จะไม่ช่วยเธอ ปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตา\ ถ้ายู่อู่จมน้ำตาย ต่อไปก็จะไม่มีใครตั้งใจสร้างความลำบากให้ตัวเองอีก ใช่ไหม? และจะไม่มีใครสงสัยว่าตัวเองเป็นวิญญาณจิ้งจอกอีกใช่ไหม\ ใช่ ไม่ควรช่วยเธอ ถ้าเป็นคนอื่น อาจพอพิจารณาได้\ แต่ในขณะที่ชิงเฉิงกำลังเดินหน้าไม่หันหลังกลับ ใจลึก ๆ ของเธอก็กลับรู้สึกถึงความไม่สบายใจอย่างแรง\ ยู่อู่จะดื้อจะเอาแต่ใจยังไง แต่เธอก็เป็นเพียงชีวิตเดียว และยู่อู่เพียง 16 ปีเอง ตัวเองก็ไม่จำเป็นต้องต่อสู้กับเด็กผู้หญิงที่ไม่เข้าใจอะไรหรอก\ ถ้าตัวเองช่วยเธอได้รอดชีวิต เธอคงจะขอบคุณตัวเองในอนาคต และจะไม่สร้างปัญหาให้ตัวเองอีกใช่ไหม\ ใช่ หัวใจคนก็ทำด้วยเนื้อ มีทั้งยู่อู่ และชิงเฉิงตัวเอง\ ดังนั้น ชิงเฉิงจึงหมุนตัวกลับไปทันที เพราะเธอรู้ว่าผู้ที่จมน้ำต้องถูกช่วยออกมาในเวลาสั้นที่สุด หากไม่เช่นนั้นก็อาจมีชีวิตตกอยู่ในอันตราย\ “ช่วยด้วย ช่วยด้วย——ใครก็ได้ช่วยฉันที——” เสียงของยู่อู่ดังอ่อนแรงลงกว่าก่อนหน้านี้ ช่วงนี้เธอน่าจะใกล้หมดแรงแล้ว\ ชิงเฉิงรู้สึกเร่งด่วนเหมือนกัน แต่เธอจำได้ว่าตัวเองไม่ชำนาญการว่ายน้ำ และตอนนี้ยังตั้งครรภ์อยู่ จึงเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะกระโดดลงไปช่วย\ แต่คนในหมู่บ้านแทบจะไม่อยู่บ้าน ถึงวิ่งไปเรียกตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว\ ชิงเฉิงตัดสินใจว่าจะหาวิธีช่วยเอง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ต้องทำให้ยู่อู่รอด\ เธอเห็นยู่อู่กำลังพยายามว่ายน้ำอยู่ไม่ไกลจากฝั่ง จึงหยิบกิ่งไม้ที่ยาวที่สุดจากพื้น หวังให้ยู่อู่จับกิ่งไม้แล้วขึ้นฝั่ง\ แต่โชคร้าย กิ่งไม้นั้นยังสั้นไปนิดเดียว แค่เพียงนิดเดียวก็ให้ยู่อู่จับได้\ แต่ยู่อู่เองก็หมดแรงจนว่ายไปจับกิ่งไม้นั้นไม่ได้ ชิงเฉิงใจร้อนยิ่งกว่าเธอฉินเฉิงถึงกับเกลียดตัวเองที่มือของตัวเองไม่ยาวพอ หากมือของเธอยาวกว่านี้อีกนิด แม้เพียงนิดเดียว ผลลัพธ์ก็จะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
แต่ความแตกต่างเพียงเล็กน้อยนี้ กลับทำให้คนหมดทางแก้ไข ตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์ หลังจากที่สุนัขจิ้งจอกสืบพันธุ์ของพวกเธอตั้งครรภ์ จะห้ามเด็ดขาดไม่ให้ลงไปในน้ำ
อ้อ จริงสิ ฉินเฉิงนึกขึ้นได้ แล้วเอามือไปลูบที่หลังของตัวเอง นี่มันยังมีหางอยู่ด้วยหรือ?
โชคดีที่วันนี้ออกไปข้างนอกเธอลืมตัดหางออก นี่อาจเป็นชะตากรรม เป็นชะตากรรมที่กำหนดให้หยกเอ๋อร์ต้องรอดชีวิต ฉินเฉิงคิด
ดังนั้น ฉินเฉิงจึงผูกกิ่งไม้เข้ากับหางของตัวเอง จากนั้นก็ก้มตัวลง ใช้นิ้วมือฝังลงไปในดินแน่น ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้หยกเอ๋อร์ตัวเองดึงแรงเกินไปจนเธอตกลงไปในเขื่อน
แน่นอน เทคนิคนี้ได้ผลดีมาก เพราะหางของฉินเฉิงยาวกว่ามือของเธอไม่กี่นิ้ว พอดีทำให้หยกเอ๋อร์ยื่นมือไปก็ถึง
หยกเอ๋อร์จับกิ่งไม้นั้นไว้เหมือนจับฟางกู้ชีวิต พยายามดึงด้วยแรงเต็มที่จนขึ้นฝั่งได้
ขอบคุณพระเจ้า หยกเอ๋อร์ในที่สุดก็รอดชีวิต ฉินเฉิงถอนหายใจโล่งอก
แม้เนื่องจากหยกเอ๋อร์ใช้แรงมากเกินไป ทำให้ร่างกายของฉินเฉิงเกือบจะแตกสลาย แต่เธอก็ยังรู้สึกว่ามันคุ้มค่า เพราะความเสียสละนี้เพื่อช่วยชีวิตหนึ่งคน
"คุณตกน้ำ รีบกลับบ้านเปลี่ยนเสื้อผ้า ทำตัวให้แห้งเถอะ!" ฉินเฉิงพูดกับหยกเอ๋อร์ "ถ้าไม่มีอะไร ฉันไปก่อนนะ"
"คุณยืนนั่นแหละ!" หยกเอ๋อร์พูดด้วยน้ำเสียงยังคงดุดัน "อย่าคิดว่าคุณช่วยฉันแล้วฉันจะขอบคุณคุณนะ!"
"คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันช่วยคุณไม่ได้หมายความว่าฉันต้องการให้คุณขอบคุณฉัน" ฉินเฉิงตอบอย่างใจเย็น
