รักที่เย็นเล็กน้อย 1

วังชวนเป็นเด็กชายที่ได้รับความนิยมในโรงเรียน สิ่งแรกคือชื่อที่หล่อของเขา ทุกคนที่ได้ยินคำว่าวังชวนจะอดชื่นชมไอเดียของพ่อแม่ของเขาไม่ได้ และวังชวนเองก็ไม่ทำให้ผิดหวังเหมือนชื่อของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับสาว ๆ พ่อของวังชวนเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจระดับสูง ตั้งแต่เล็กได้ให้การศึกษาอย่างเข้มงวดกับวังชวน ทำให้วังชวนเล็ก ๆ ก็โดดเด่นแล้ว แม่ของวังชวนเป็นครูสอนดนตรี จบจากวิทยาลัยดนตรี เก่งฉลาด ทำให้วังชวนไม่เพียงแค่มีความคิดที่รอบคอบ ยังมีเสน่ห์แบบอารมณ์ศิลปะ นอกจากนี้วังชวนเองสูง หล่อ ตั้งใจทำงาน และเป็นคนไม่ยึดติด เป็นเป้าของการซุบซิบนินทาของสาว ๆ ในระดับเดียวกัน แต่ดีตรงที่วังชวนไม่ใช่หนุ่มเจ้าชู้ เพราะเขาชอบเพียงคนเดียว คือ ยามไกว แสงจันทร์ ยามไกวเป็นสาวที่สะอาดบริสุทธิ์ ไม่โอ้อวด ไม่หยิ่ง ยละเอียดอ่อน ใจดีกับทุกคน และรักในศิลปะ กีฬา และวรรณกรรม เป็นผู้หญิงที่มีพรสวรรค์แท้จริง สาวแบบนี้จึงมีผู้ชื่นชมและคนติดตามมาก เธอแทบทุกวันได้รับจดหมายรักและดอกไม้ แต่เธอมักปฏิเสธอย่างสุภาพ ไม่โอ่อ่า ไม่ทำให้คนอับอาย และอธิบายจุดยืนของตัวเองอย่างอ่อนโยน ดังนั้นคนที่ตามจีบแม้ถูกปฏิเสธ ก็จะไม่ท้อแท้หรือโกรธ จนกระทั่งวันหนึ่ง เธอได้พบกับวังชวน มู่ชิง เป็นเพื่อนสนิทของวังชวน อีกทั้งยังเป็นผู้ชื่นชมและแอบรักยามไกว เป็นเด็กชายขี้อาย ไม่ชอบพูด ไม่ชอบเข้าสังคม ไม่เล่นไพ่ ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่ใส่ใจใคร มักเก็บความรู้สึกไว้ในใจ เขาชอบยามไกวเพียงคนเดียว ดูเหมือนนอกจากยามไกวแล้วผู้หญิงคนอื่นไม่เคยมีอยู่เลย แต่เขากลัวว่ายามไกวจะรู้ความรู้สึก จึงอยากแสดงตัวเองต่อยามไกว จึงต้องเป็นเพื่อนกับวังชวน เป็นใบไม้สีเขียวของวังชวน เป็นตัวประกอบของวังชวน เป้าหมายของเขาตอนนี้มีเพียงอย่างเดียว คือ พยายามเน้นให้วังชวนดูสมบูรณ์แบบโดยลดค่าตัวเอง จริง ๆ แล้ววังชวนไม่รู้ หลายคนในโรงเรียนก็ไม่รู้ แม้กระทั่งตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าเวลาจริงจังแล้วเขาเก่งกว่าวังชวน แต่ยามไกวรู้ วังชวนและยามไกวเป็นคู่รักที่มีชื่อเสียงในกลุ่มนักเรียนเดียวกัน พวกเขาเข้าร่วมการแข่งขันวรรณกรรม การแข่งขันศิลปะ การแข่งขันดนตรี การแข่งขันการพูด ทั้งคู่ต่างชื่นชมและเคารพซึ่งกันและกัน ในสายตาของหลาย ๆ คน พวกเขาเป็นคู่ที่เหมาะสม ไม่มีใครสามารถแยกพวกเขาได้ และไม่มีใครมีความสามารถแยกพวกเขาได้ การพบกันครั้งแรกของพวกเขาเกิดขึ้นที่ห้องสมุดของโรงเรียนตอนนั้นก็สายมากแล้ว มุมหนึ่งของห้องสมุดเหลือเพียงพวกเขาสองคน พวกเขายกสายตามองกัน ต่างก็ประหลาดใจกับรูปร่างหน้าตาของกันและกัน วังฉวนเป็นคนเปิดปากพูดก่อน เขาพูดว่า: เราเรียนในชั้นเดียวกันใช่ไหม เยว่กวงพยักหน้าเบา ๆ ทั้งสองเริ่มสนทนากัน จากวรรณกรรมไปถึงประวัติศาสตร์ จากประวัติศาสตร์ไปถึงศิลปะ จากศิลปะไปถึงชีวิต… สุดท้ายก็พูดถึงเรื่องความรัก ทั้งสองเคยมีความรักและเลิกรากันหลังจากนั้นก็ไม่เคยมีใครอีก… ตอนนั้นเข็มนาฬิกาชี้ไปที่เที่ยงคืนพอดี ทั้งสองยังไม่อยากเลิก พวกเขาออกจากห้องสมุดไปนั่งคุยต่อที่บ่อน้ำในโรงเรียน เล่าประสบการณ์ความรักของตัวเองจนถึงตีสอง แสงจันทร์สาดส่องลงบนคู่ที่เป็นคนพิเศษของกันและกัน ความชื่นชมซึ่งกันและกันสนับสนุนให้เกิดความรัก เดือนต่อมา พวกเขาก็เริ่มคบกัน การพบกันของมู่ชิงกับเยว่กวงเกิดขึ้นในตอนกลางวัน วันนั้นอากาศร้อนมาก เธอเห็นมู่ชิงอยู่ที่สนามบาสเกตบอล กำลังแข่งขันแบบตัวต่อตัวกับนักเรียนชั้นบนที่อายุมากกว่าและสูงกว่าหลายปี มู่ชิงอยู่ในตำแหน่งเสียเปรียบ ชนกับผู้ชายคนนั้นล้มอยู่หลายครั้ง แต่เขาก็อดทนลุกขึ้นยืนใหม่ ล้มอีกครั้งก็ลุกใหม่ ทำซ้ำไปซ้ำมา ความพากเพียรของมู่ชิงทำให้เยว่กวงชื่นชม ในเวลาเดียวกัน เธอจำได้ว่ามู่ชิงเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับเธอและวังฉวน เพราะพวกเขาเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยได้ไม่ถึงครึ่งเดือน ยังไม่รู้จักกันดีนัก หลังจากที่พวกเขาเล่นจนเหนื่อยก็พักอยู่ด้านข้าง เยว่กวงเดินไปด้วยรอยยิ้มยื่นกระดาษทิชชู่ให้มู่ชิง เมื่อมู่ชิงหันกลับมามองเยว่กวง เขาตกใจ ความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อนพุ่งเข้ามาเต็มใจ รอยยิ้มอันอ่อนโยนของเยว่กวงทำให้ใบหน้าของมู่ชิงแดงทันที เยว่กวงพูดว่า: ฉันจำได้ว่าเราเป็นเพื่อนร่วมชั้นใช่ไหม ชั้นใกล้จะตั้งทีมบาสเกตแล้วนะ จำไว้ว่ามาสมัครด้วยนะ มู่ชิงพยักหน้าอย่างงุงงง