รักที่เย็นเล็กน้อย 2

มู่ชิงและหวังช่วนรู้จักกันเพราะแสงจันทร์ ตอนแรกเขาแค่อยากรู้จักแสงจันทร์ จึง主动ทำความเป็นเพื่อนกับหวังช่วน เมื่อเห็นหวังช่วน มู่ชิงรู้สึกด้อยค่า ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา รสนิยม ท่าทาง ความรู้ แม้กระทั่งเทคนิคการเล่นบาสเกตบอล... แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองต่างจากหวังช่วนมาก จนเพื่อนในชั้นเรียกเขาว่าเป็นตัวประกอบของหวังช่วน แต่แสงจันทร์รู้ว่า จริงๆ แล้วมันไม่ใช่อย่างนั้น มู่ชิงคิดอะไร แสงจันทร์ก็รู้ แต่เธอก็กลัวว่ามู่ชิงจะไม่ปล่อยตัวเอง เธอรู้ว่ามู่ชิงเป็นคนดี จะไม่ทำอะไรไม่ดี แต่ความสุภาพและเกรงใจระหว่างมู่ชิงกับหวังช่วน โดยไม่รู้ตัว ทำให้แสงจันทร์รู้สึกผิดในใจ มู่ชิงเป็นเด็กผู้ชายที่ดี เขาไม่รู้ว่าตัวเองเก่งเพียงใด เขาแค่อยากให้แสงจันทร์มีความสุข แต่ก็ไม่สามารถให้หวังช่วนและแสงจันทร์เห็นความรู้สึกของเขา จึงได้แต่เงียบๆ มอบทุกอย่างให้พวกเขา
ครั้งหนึ่งในการแข่งขันบาสเกตบอล ชั้นของพวกเขาแข่งกับชั้นอื่น การลงสนามของหวังช่วนมักเป็นที่น่าจับตามอง สาวๆ หลายคนตะโกนกรี๊ด เสิร์ฟน้ำ ให้ผ้าเช็ดตัว ไม่ขาดสาย แม้กระทั่งครูประจำชั้นก็พูดว่าทีมชนะต้องพึ่งหวังช่วน ทุกช็อตของหวังช่วนเต็มไปด้วยความภูมิใจและทุ่มเท ทุกครั้งที่เขาลูกบาสลง จะมีเสียงเชียร์และปรบมือ แต่สำหรับมู่ชิงไม่เหมือนกัน เมื่อเห็นรอยยิ้มของแสงจันทร์หลังจากหวังช่วนทำคะแนน เขารู้สึกขัดแย้งในใจ เขาอยากโชว์เพื่อพิสูจน์ตัวเองให้แสงจันทร์เห็น แต่ก็อยากดูท่าทางของแสงจันทร์เมื่อหวังช่วนทำคะแนน จะทำยังไงดี มู่ชิงจึงรู้สึกหมดหนทาง แต่สุดท้ายเขาก็เลือกอย่างหลัง ถ้าเป็นตัวประกอบ ก็ทำหน้าที่ตัวประกอบให้ดีที่สุด
มู่ชิงพยายามแย่งรีบาวด์ ได้แล้วก็ส่งให้หวังช่วน หวังช่วนก็ทำคะแนนอย่างสวยงาม สุดท้ายชนะคู่ต่อสู้ด้วยคะแนนเกินสามสิบแต้ม หวังช่วนคนเดียวทำได้ครึ่งทีม ปรากฏว่าเป็นฮีโร่ของทั้งชั้น เพื่อนๆ กรี๊ดและสาดโค้กใส่หวังช่วนและแสงจันทร์ที่โอบกอดกัน จนลืมคนๆ หนึ่ง คือมู่ชิง เขายืนอยู่เงียบๆ ข้างๆ ไม่มีใครเสิร์ฟน้ำให้ ไม่มีใครปรบมือให้ หรือแม้แต่พูดกับเขา แต่เขาก็ยิ้ม เพราะเห็นแสงจันทร์ยิ้ม แค่นั้นก็พอ มู่ชิงจากไปอย่างเงียบๆ ทั้งๆ ที่เพื่อนๆ ลืมสถิติส่วนตัวของเขา แม้ทำได้สองแต้ม แต่แย่งรีบาวด์ได้ 13 ครั้ง และส่งบอลให้เพื่อนทำคะแนนได้ 11 ครั้ง เพราะทุกคนต่างเพลิดเพลินกับคะแนน34แต้มของหวังช่วน คนอื่นๆ จึงกลายเป็นตัวช่วยทั้งหมดครั้งหนึ่งในชั้นเรียน มู่ชิงโดยไม่ทราบสาเหตุวาดรูปบนกระดาษ วาดแสงจันทร์ ทุกเส้นลายแทนความคิดถึง แต่เขากลับละเลยเพื่อนที่อยู่ข้างหลัง เพื่อนคนหนึ่งตวัดจับภาพนั้น หัวเราะแล้วยื่นให้หวังชวนดู หวังชวนหลับตาแน่นแล้วถามมู่ชิง: อ๊ะ นี่ไม่ใช่แสงจันทร์เหรอ มู่ชิง วาดได้ดีนะ มู่ชิงตกใจและกลัว พูดไม่ออก ไม่รู้จะตอบอย่างไร ในขณะนั้น แสงจันทร์พูดข้าง ๆ ว่า: หวังชวน มู่ชิงอยากวาดฉันกับแกเป็นของขวัญให้เรา คนเขายังวาดไม่เสร็จเลย รีบคืนให้มู่ชิงเถอะ หวังชวนพูด "โอ้" แล้วกล่าวว่า: มู่ชิง อย่าวาดฉันให้ดูไม่สวยล่ะ ฮ่า ๆ มู่ชิงตกใจจนเหงื่อแตกเต็มตัว เขาส่งสายตาซับซ้อนมองแสงจันทร์อย่างลับ ๆ แล้วรีบกลับไปที่ที่นั่งของตัวเอง ขณะนั้นแสงจันทร์เดินมาหามู่ชิง มู่ชิงก้มหน้าสงบเงียบ แสงจันทร์พูดว่า: มู่ชิง เย็นนี้ไปรับประทานอาหารด้วยกัน แค่ฉันกับแก มู่ชิงไม่รู้ว่าควรดีใจหรือกลัว แสงจันทร์เห็นใจเขาแล้วหรือ หรือว่า... เย็นวันนั้น ที่โรงอาหารของโรงเรียน แสงจันทร์กับมู่ชิงนั่งด้วยกัน ไม่มีหวังชวน มู่ชิงรู้สึกอายมาก ก้มหน้าตลอด หน้าแดง ไม่พูดไม่ตอบ แสงจันทร์พูด: มู่ชิง ภาพนั้น... มู่ชิงตอบ: ขอโทษ... แสงจันทร์ถาม: ทำไมต้องขอโทษล่ะ มู่ชิงพูด: ฉัน... ฉัน...ใช่ เธอไม่ไปอยู่กับหวังชวนหรอ แสงจันทร์ตอบ: อย่าเบี่ยงประเด็นเลย เขากลับบ้านมีธุระ มู่ชิงพูด: อ๋อ... ขอโทษ ฉันวาดเธอไม่ควร แสงจันทร์ตอบ: การวาดฉันมันผิดตรงไหนกัน จริง ๆ แล้วมู่ชิง ฉันรู้ใจของเธอ ฉันแค่หวังให้เธอเข้าใจ ว่าเราจะเป็นเพื่อนที่ดีกันตลอดไป ใช่ไหม มู่ชิงเข้าใจ พูดว่า: ฉัน... ฉันเข้าใจ แสงจันทร์ อย่าเข้าใจผิด จริง ๆ แล้วฉัน... ฉัน... แสงจันทร์ขัดไว้: ฟังฉันนะ มู่ชิง ฉันแค่อยากบอกว่า เธอเป็นเด็กผู้ชายที่เก่ง เป็นผู้ชายที่กล้าหาญ ฉันหวังให้เธอไม่จมอยู่กับความคิดแคบ โลกนี้มีผู้หญิงดี ๆ มากมาย เธอจะต้องเรียนรู้ที่จะค้นหา มู่ชิงเงียบ...