การ์ตูน «เอารักของแม่หนึ่งกิโล» – ซุนอวี่

ซุ่นอวี่ (ผู้สร้างการ์ตูน) ข้อความที่เล่าเรื่องในการ์ตูนอยู่ด้านล่าง วันนี้เป็นวันแม่ หวังว่าทุกคนจะอ่านซ้ำ เมื่อมีเวลาโปรดดูการ์ตูนฉบับเต็มในคอมพิวเตอร์ ฉันไม่ค่อยชอบเฉินกวนซี ควร撕โปสเตอร์ของเขาออกเถอะ\ โอ้…… โปสเตอร์ของเซียะถิงเฟิงอย่าฉีกเลย……เขาเป็นผู้ถูกกระทำ ตื่นขึ้นจากความฝันกะทันหัน ปีเถาะที่คึกคักได้มาถึงแล้ว เวลาผ่านไปอย่างเบาบางและเลือนราง มักคิดว่าการโตเป็นเรื่องไกลตัว ในปีเถาะนึกถึงแม่ของฉัน ฉันได้เดินคนเดียวมาสองปีในด้านเวลานี้ แต่คุณกลับพร่ามัวขึ้นเรื่อย ๆ แม่เกิดปีเถาะ เป็นครูสอนภาษาจีนในประถม เธอรักความงาม แต่ไม่กล้าซื้อเครื่องสำอางแพง ๆ เธอรักดนตรี บ้านเต็มไปด้วยเทปเพลงเปียโน\เมื่อไหร่คุณจะเล่นเพลงของริชาร์ดให้ฉันฟังเถอะ เธอมีสไตล์เหมือนหวังเฟย เธอเข้มแข็ง ไม่ยอมแพ้ เธอร้องเพลงฉบับตัวเองในยุคสมัยของเธอ …………เธอมุ่งหวังให้ลูกประสบความสำเร็จ……\ฉันอายุห้าขวบเริ่มเรียนภาษาอังกฤษ……\……หกขวบเรียนวาดภาพง่าย ๆ\……เจ็ดขวบเรียนเปียโน ทุกครั้งที่ทะเลาะกับแม่จะซ่อนตัวในที่ที่หาไม่เจอ ไม่ว่าคุณจะหาฉันอย่างไร แต่ฉันไม่เคยยอมรับความผิดต่อตัวคุณเลย ตอนนั้นฉันเรียนไม่เก่ง การที่คุณเป็นครูสร้างภาระให้ฉันอย่างไร คุณมีความคาดหวังมากเกินไป วันหนึ่งได้ยินคุณบอกว่าไม่อยากสร้างความกดดันให้ฉันอีก ขอแค่ฉันมีความสุข ฉันอดน้ำตาไว้ไม่อยู่จึงร้องไห้ หลังจากฉันอยู่หอเรียน ทุกครั้งที่กลับบ้านคุณหวังว่าจะได้คุยกับฉัน แต่ฉันมักขี้เกียจคุย จนวันนั้นได้ยินว่าคุณทำ "การผ่าตัดเล็ก" จำได้เพียงวันหนึ่งผมของแม่หายไป จำไม่ได้ว่าวันเกิดคุณเป็นวันไหน\ความทรงจำไม่เคยล้างเท้าให้คุณ\เรื่องที่ทำให้คุณโกรธยังไม่ทันขอโทษ ฉันขอคุณให้อภัย ยังได้ยินฉันอยู่ไหม? ตอนนี้ยังมีใครอยากฟังฉันเล่าเรื่องตลกแห้ง ๆ แล้วหัวเราะออกมาดัง ๆ เหมือนเมื่อก่อนหรือเปล่า หลายปีต่อมา ฉันเล่นเพลงของริชาร์ดได้ครบถ้วนแล้ว แต่คุณฟังไม่ได้ คุณที่มุ่งหวังให้ลูกประสบความสำเร็จ ฉันหวังอย่างยิ่งว่าคุณจะได้เห็นฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัย แต่ช่างน่าเสียดายคุณทิ้งความเสียใจไว้ก่อนการสอบเข้าของฉัน คุณพาฉันมาสู่โลกนี้ เลี้ยงดูฉัน ทำไมถึงทิ้งฉันไปอีกล่ะ ฉันขอรูปแม่จากพ่อใส่ในกระเป๋าสตางค์ รูปเก่าบนภาพนี้ บันทึกถึงคนที่รักและห่วงใยฉันที่สุด ฉันวางไว้ใกล้ตัวที่สุด เพียงเพื่อต้องการให้ช่วงเวลาของฉันเต็มไปด้วยรอยยิ้มของเธอเสมอและฉันก็ไม่มีโอกาสได้ชดเชยให้คุณอีกเลย......หนึ่งปีต่อมา ฉันไปเรียนมหาวิทยาลัย วันหนึ่ง กระต่ายตัวหนึ่งวิ่งเข้ามาในหอพัก ราวกับเป็นการจัดเตรียมอย่างพิถีพิถันของพระเจ้า นั่นคุณหรือเปล่า?ฉันพับเครื่องบินกระดาษและอยากให้คุณ แต่เมื่อมันบินออกไป ฉันก็รู้ว่ามันไม่รู้ด้วยซ้ําว่าคุณอยู่ที่ไหน ทีละน้อย ฉันเริ่มเข้าใจว่า แม่กับลูกชายที่อยู่ด้วยกัน หมายความว่าสายสัมพันธ์ของคุณกับเธอจะเชื่อมโยงกันอย่างไม่มีที่สิ้นสุดในชาตินี้ คุณมองดูร่างของเธอค่อย ๆ เลือนหายไป คุณยืนอยู่ที่ปลายทางนี้ มองเธอหายไปที่มุมถนน เธอบอกคุณเงียบ ๆ ผ่านเงาร่างของเธอว่าไม่จําเป็นต้องวิ่งไล่ตาม......