เดือนพฤษภาคมแล้ว การสอบเข้ามหาวิทยาลัยกำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ!

①\ตอนนี้ก็เข้าสู่เดือนพฤษภาคมแล้ว เวลาสำหรับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็เหลือไม่มากแล้ว\และเวลาที่เราจะได้อยู่กับเพื่อน ๆ ครู ๆ และทุกสิ่งทุกอย่างในโรงเรียนก็เหลือไม่กี่ช่วงเวลาแล้ว\ยังจำเพื่อน ๆ น่ารัก ๆ ที่เคยแกล้งคุณได้ไหม? ยังจำครูผู้ใจดีที่เคยตำหนิคุณได้ไหม?\ยังจำเวลาที่คุณเผลอหลับบนโต๊ะแล้วถูกครูจับได้ไหม? ยังจำเวลาที่คุณขว้างกระดาษบอลกับเพื่อนแล้วถูกครูเห็นไหม?\จดจำทุกอย่างเหล่านี้ให้ดี เพราะต่อไปจะไม่มีเวลามาใช้ฟุ่มเฟือยอีกแล้ว\ตอนม.1 ทุกคนต่างก็รอคอยให้มัธยมจบเร็ว ๆ เพื่อไปมหาวิทยาลัยที่อิสระ\แต่พอถึงเวลาที่ต้องจากลาแล้วจึงเข้าใจว่าตัวเองติดใจกับสิ่งเหล่านั้นมากแค่ไหน\②\เหมือนกับเพลงของซุ่นจื้อหาน "หลังจากจบการศึกษา คุณก็ไม่ได้เป็นของฉัน"\หลังจากจบ คุณไม่ได้เป็นของฉัน ห้องเรียนว่างเปล่า คุณก็ไม่อยู่แล้ว\โต๊ะที่เคยหลับ หนังสือที่เคยอ่าน ทั้งหมดเงียบสงบ\หลังจากจบ คุณไม่ได้เป็นของฉัน อย่าหันกลับมาอีก ควรคิดถึงวันข้างหน้าแล้ว เราก็ต้องไปแล้ว\โลกของเราเริ่มไม่สมบูรณ์และค่อย ๆ ต่างคนต่างแปลกหน้า ใจเราก็เจ็บแปลบ\ให้เราร้องเพลงที่เป็นของเรากันเถอะ\วัยเยาว์ คือการจับมือกันขึ้นรถไฟที่ไม่สามารถย้อนกลับ\ในสักวันหนึ่งเราก็แก่ลง แค่ไม่มีเสียดายในใจก็พอแล้ว\③\บางคนว่าของที่ไม่มีทางเรียกกลับมาได้คือสิ่งดีที่สุด เช่นวัยเด็กที่อิสระ ความรักแรกที่บริสุทธิ์และสดใส\ดังนั้นเราจึงได้เพียงรำลึกอดีต บางคนว่าการมีชีวิตอยู่ในปัจจุบันคือสิ่งดีที่สุด\ความสำเร็จที่เต็มไปด้วยเป้าหมายที่ตั้งไว้ ความสุขใจที่สอดคล้องเหมาะสม ดังนั้นเราต้องรักษาและควบคุมปัจจุบันให้คุ้มค่า\ยังมีคนที่บอกว่าช่วงเวลาหนึ่งคือสิ่งที่ดีที่สุด เช่นฤดูร้อนที่มีไอศกรีม หรือวันที่นอนตื่นสายได้\ดังนั้นเราทุกวันควรใช้ชีวิตอย่างจริงจัง เวลาที่ผ่านไปรวดเร็วจนทำให้ใจเต้นแรง\④\บางที คุณอาจเคยทะเลาะกัน บางทีคุณอาจเคยต่อยกัน\แต่สิ่งเหล่านั้นก็เพียงเรื่องชั่วครู่ชั่วยาม\เมื่อถึงเวลาที่ต้องจากลา ไม่ต้องไปถือสาแล้ว\ไปขอโทษเพื่อนที่เคยทะเลาะ ไปขอโทษครูที่เคยเถียงกัน\ที่สำคัญที่สุด คือไปสารภาพรักกับคนที่คุณชอบ\อย่ารอจนเจอไม่ได้แล้วค่อยเสียใจ\เพราะในตอนนั้น คุณก็สายเกินไปแล้ว