(สวัสดี) ========================= “นั่น…นั่นมันอะไร?” หลันเอ๋อร์จ้องมองตาขวาสีทองของเหยียนอวิ่นโดยไม่กะพริบตา จนถึงกับชะงักไป ความคิดในตาขวาของเขาเหมือนขึ้นรถไฟเหาะ ลงไปอย่างรวดเร็วย้อนกลับไปสิบสองปีก่อน สิบสองปีที่แล้ว ตาขวาของเขาเปิดเผยออกมาสองครั้ง คร่าชีวิตคนจริง ๆ ไปสองคน เหยียนอวิ่นจะไม่มีวันลืมเรื่องนี้ มันเป็นภาพจำที่ลึกซึ้งเพียงใด! คราบเลือดสีแดงสด เสียงร้องไห้โหยหวน และน้ำตาแห่งความทุกข์ต่างฝังลึกอยู่ในจิตใจของเหยียนอวิ่น ไม่มีวันจางหาย “อย่ามอง!” เหยียนอวิ่นสูญเสียสติในใจ เขารู้สึกถึงความกลัวอย่างมหาศาลที่กลืนกินตัวเขา จึงได้แต่เอามือปิดตาอย่างวุ่นวาย พลิกตัวหนีอย่างลำบาก หลันเอ๋อร์ตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดขึ้นว่า “ให้ฉันดูหน่อยสิ!” พูดเสร็จก็กระโดดไปข้างหน้าเพื่อดึงมือเหยียนอวิ่นออก “คุณดูไม่ได้! ถ้ามองจะตายกันพอดี!” เสียงของเหยียนอวิ่นกลับกลายเป็นจริงจัง หลันเอ๋อร์ชะงักมือแล้วถามอย่างไม่อยากเชื่อ “จริงเหรอ? คุณห้ามโกงฉันนะ” “ฉันไม่เคยโกหก ฉันสาบาน!” ใบหน้าของเหยียนอวิ่นเต็มไปด้วยความจริงจัง ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของการล้อเล่น “งั้น…คุณระวังตัวนะ ฉันจะปกป้องคุณ ตอนนี้พวกเขายังสับสน เรารีบไปกันเถอะ” หลันเอ๋อร์คอยประคองเหยียนอวิ่น สอดส่องสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนหยุดที่หลงฮ่าว “หนูตายซะ, แรทตี้รอด้ายยย ฉันจะไม่ปล่อยนายแน่!” ความโกรธในตาของหลันเอ๋อร์ลุกโชนทันที เหยียนอวิ่นกลับผลักหลันเอ๋อร์ออก แล้วพูดอย่างเด็ดขาดว่า “ฉันไปไม่ได้ ฉันต้องอยู่ช่วยพวกเขา” หลันเอ๋อร์โกรธจัด เอาเท้ากระแทกพื้นแล้วชี้ไปที่เหยียนอวิ่นตะโกนว่า “ดี! งั้นนายก็อยู่กับพวกเขาไปตายเอง! ฉันไม่สนใจนายแล้ว! ดูแลตัวเอง!” หลันเอ๋อร์พุ่งตัวขึ้นด้วยปีกว่องไวของเฝิงหยวน ร่างเธอหายไปจากสายตาเหยียนอวิ่นอย่างรวดเร็ว เหยียนอวิ่นยิ้มเล็กน้อยว่า “ตั้งแต่แรกนายก็ไม่ควรมาหรอก” เขายื่นมือมาลูบอกของตัวเอง ถึงแม้จะยังเจ็บอยู่บ้าง แต่ดูเหมือนจะหายดีแล้ว อีกแล้วสินะ เหยียนอวิ่นพูดกับตาขวาของตัวเองในใจ ฮ่าฮ่า ตลกดี ฉันบ้าจริง ๆ ตาขวารีบหัวเราะเย้ยตัวเองอย่างรวดเร็ว เขาหันสายตาไปยังไม่ไกล ดูเหมือนว่าสถานการณ์ที่สำนักสตาร์รีจะไม่ค่อยดี สามเฒ่าหลักกันไม่ไหวกับจำนวนคนมากมายของตระกูลมังกร พวกเขาถอยร่นอย่างต่อเนื่อง ส่วนเหม่ยกวนและเฮ่อเหร่าวก็ยังบาดเจ็บ รุดมาอยู่ในสถานะรับมือเพียงฝ่ายเดียว มบางส่วนของสมาชิกตระกูลมังกร กำลังโจมตีประตูของสำนักสตาร์รีซึ่งเป็นจุดที่การป้องกันอ่อนที่สุดโชคดีที่กองกําลังหลักสองแห่งคฤหาสน์มังกรยังไม่กลับมา แต่เมื่อหลงจ้านเทียนและหลงเห่าวเข้าสู่วงรบ ศาลาดาวจะถูกทําลายอย่างสิ้นเชิง!และด้วยบาดแผลของเขาเอง พลังลมของเขาก็จํากัด แค่พอรับมือกับวิญญาณผสมหนึ่งหรือสองดาวเท่านั้นลืมมันไปเถอะ เขาจะทุ่มเทเต็มที่และช่วยศาลาดาวให้มากที่สุดเท่าที่จะทําได้ด้วยความคิดนี้ เขาปล่อยก้าวก้าวรุนแรงจากตาขวา พุ่งเข้าสู่วงศึกที่วุ่นวายด้านล่างหอกหัวใจย้อนกลับหยินหยางฟันใส่สมาชิกคฤหาสน์มังกรทันทีที่ปรากฏตัวเย่หยุนไม่กล้าฆ่าเขา;ถ้าเขาแทงตรงๆ อาจ......น่ากลัวเกินไปดังนั้น อย่างมาก เย่หยุนก็แค่ทําให้คู่ต่อสู้หมดสติในสนามรบ"หอกหัวใจย้อนกลับหยินหยาง!" บางคนจากคฤหาสน์มังกรก็มีประสบการณ์เช่นกันเมื่อเห็นเย่หยุนถอยหนีไปในแสงเลือดจากฝูงชน ความตกใจของพวกเขาก็ถึงขีดสุด"นี่มันน่ากลัวจริงๆ!อาวุธเทพเจ้า!เด็กคนนั้นมีอาวุธเทพจริงๆ!"อ้า!"อาวุธเทพเจ้า!เสียงร้องตะโกนก้องกังวานจากฝูงชน ดังขึ้นเรื่อยๆเมื่อชาวคฤหาสน์มังกรเห็นเย่หยุนวิ่งเข้าหาเขาพร้อมหอกหัวใจย้อนหยิน-หยาง พวกเขาก็ไม่สนใจศัตรูอีกต่อไปและวิ่งหนีไป"อาวุธเทพเจ้าหมายความว่าอะไร?"วัตถุเทพเจ้า!อาวุธศักดิ์สิทธิ์และน่ากลัวอย่างยิ่ง! ในสายตาของชาวคฤหาสน์หลง เย่หยุนกลายเป็นปีศาจดุร้าย และคนส่วนใหญ่รู้สึกกลัวเขาอย่างไม่เคยมีมาก่อนผลก็คือ เย่หยุนรู้สึกหงุดหงิด—เขาไม่สามารถสู้กับใครได้อีกต่อไป!ทุกครั้งที่เขาหันไปทางหนึ่ง คนในคฤหาสน์หลงที่เห็นก็จะหนีไปด้วยความตื่นตระหนกจากเพื่อนร่วมรบที่ถอยหนีด้วยเลือด เขาสงสัยว่าปีศาจคงตายแค่ตบเดียวพวกเขาไม่อยากตายอย่างน่าเศร้าโดยมือปีศาจโดยไม่มีเหตุผลหัวเก่าและเฮ่ยกวนก็สังเกตเห็นสภาพของเย่หยุนในทางหนึ่งพวกเขาตกใจที่เย่หยุนหนีจากหวังตู้ได้ แต่ในทางกลับกันก็รู้สึกเสียใจ"เฮ้อ!เด็กคนนี้แข็งแกร่งมาก แต่หัวใจของเขาไม่โหดเหี้ยมหรือโหดร้ายพอ จึงไม่กล้าปล่อยมือและสู้ งั้นอัจฉริยะอย่างเขาก็จะกลายเป็นคนล้มเหลวตลอดไป!"ดวงตาของหัวโบราณเต็มไปด้วยความเสียใจด้วยมือข้างหนึ่งเขาทําลายลูกธนูที่พุ่งเข้ามา อีกมือหนึ่งรวบรวมพลังลมเพื่อสู้กลับเฮ่ยกวนก็ถอนหายใจเช่นกัน"เด็กแสบเย่หยุนยังไม่ตายเหรอ?"หลงห่าวรีบกลับมาจากระยะไกล มองไปรอบๆ ที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เย่หยุน และถึงกับตกตะลึง"เจ้ายังไม่ตายเหรอ?!"หลงห่าวตกใจอย่างมาก"แน่นอน"เย่หยุนยิ้มตอบ แต่รอยยิ้มนั้นซีดและไร้พลัง"ไอ้สารเลว!"มังกรจ้านเทียนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสโกรธจัดตบหลงฮ่าวออกไปเป็นหลายวา “ใครสั่งให้เจ้าฆ่าเขาล่ะ?! เขาตายไปแล้ว เรื่องที่ข้าทำมาย几เดือนนี่ไม่ก็เสียเปล่าเลยหรือ!”
“พ่อครับ ข้าก็คิดถึงท่านเหมือนกัน…”
“ออกไป!”
มังกรจ้านเทียนไม่ได้รอให้หลงฮ่าวอธิบาย ร่างกายของเขาก็พร่ามัวขึ้นทันที
“อึก…”
เย่หยุนรู้สึกถึงลำคอที่ตึงขึ้นทันที หายใจเริ่มติดขัด
“จับเจ้าได้แล้ว เอ๊ะ? ยังมีอาวุธเทพอีกเหรอ? ฮ่าๆ ข้ารับมันแล้วนะ” มังกรจ้านเทียนเอาปืนหยินหยางผิดต่อใจเข้ากับแหวนเก็บของของเขาได้อย่างง่ายดาย ขณะกำลังจะบอกให้ทุกคนกลับบ้าน บนท้องฟ้าของศาลาดวงดาว ดังก้องเสียงหนึ่งอย่างเลือนราง:
“มาแล้วหรือที่ศาลาดวงดาว ทำเรื่องวุ่นวายสักหน่อย แล้วจะออกไปง่ายๆ หรือไง? มังกรจ้านเทียน!”
ย้อนกลับไปที่สารบัญ =========================
เขินฉิงเฉิง (ชื่อนั้นยาวมาก ยาวจริงๆ คือฉิงเฉิง)
