บ้านเก่าในป่าภูเขา 4

หรือว่าตัวเองป่วยหนักจริง ๆ จนลุงชายต้องอดกลั้นไม่พูดออกมา จึงต้องใช้คำว่าเป็นแค่ฮีทสโตรกมาตอบหลอก ๆ?\เล่ยเซียถอนหายใจ กินยา แล้วคิดอีกว่า: ไม่ถูก ถ้าป่วยหนักขนาดนั้น ควรต้องให้ไปโรงพยาบาลสิ สรุปเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ไม่ได้เจอกันหลายปี ทำไมบ้านหลังนี้ถึงกลายเป็นลึกลับขนาดนี้ ละไว้ก่อน ละไว้ก่อน ไม่คิดแล้ว! นอนเร็ว ๆ ดีกว่า\นอนบนเตียง เล่ยเซียคิดถึงความฝันตอนบ่ายที่จำไม่ได้ “ถ้าได้ฝันต่อก็จะดีมาก!” พลิกตัวนอน ห่มผ้าห่ม ไม่กี่อึดใจเสียงหายใจเป็นจังหวะก็ดังขึ้น\ในความงัวเงีย เล่ยเซียได้ยินเสียงประตูเปิด การเดินเบา ๆ …มีคนวางของไว้ข้างหัวเตียง แล้วเดินออกไปเบา ๆ เลย เล่ยเซียได้กลิ่นหอมแปลก ๆ คงเป็นคุณย่าตั้งอะไรที่ใช้ไล่ยุงมาให้สินะ ครุ่นคิดไปสักพักก็หลับใหลไป\ฝัน อีกแล้ว บ้านลึกลับมืด ๆ ทางเดินคดเคี้ยว…\เล่ยเซียเดินตามทางเดินมานานเท้าเริ่มเร่งจังหวะ เป็นต้องมองซ้ายขวาเหมือนกำลังหาบางสิ่ง แต่ก็คิดไม่ออกว่ากำลังหาสิ่งใด\หยุดก้าว นั่งลงอย่างหงุดหงิด พึมพำว่า:“หายไปไหนหมดนะ? ไปอยู่ที่ไหน? ทำไมถึงหายไปหมดเลย?”\“เซีย...เซีย...”\มีเสียงเรียกเป็นช่วง ๆ แผ่วเบาแทรกเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง…เล่ยเซียลุกหมุนตัวมองรอบ ๆ ก็ไม่เห็นใคร เธอจึงเรียกอย่างกระวนกระวาย:“คุณอยู่ที่ไหน? คุณเป็นใคร?”\“เซีย...หา...เซีย...จิง...”\เสียงนั้นยิ่งไกลออกไป เล่ยเซียยิ่งใจร้อน:“คุณอยู่ไหน? คุณอยู่ไหน! คุณอยู่ที่ไหนกัน!”\“เซียเซีย เซียเซีย เป็นอะไรหรือ? ฝันร้ายหรือ?”\เล่ยเซียลืมตา ถึงพบว่าตัวเองนั่งอยู่บนเตียงทั้งตัวเต็มไปด้วยเหงื่อ คุณย่าและลุงชายยืนกังวลอยู่ข้างเตียง เช็ดหน้าแล้วส่ายหัวว่า:“ไม่เป็นไร อาจเพราะไม่ชินเตียง นอนไม่สบายจึงฝันไป”\คุณย่าถาม:“ฝันเรื่องอะไร?”\เล่ยเซียส shaking head:“จำไม่ได้แล้ว!”\“งั้นนอนเถอะ จะดีกว่าถ้าล้างหน้าเสียก่อน…” ลุงชายพูดจบแล้วยกมือชี้ไปที่ยาบนโต๊ะ “กินยาสักเม็ดก่อนนอน จะได้นอนหลับสบายขึ้น”\“อืม ตื่นพวกคุณขึ้นเหรอ คุณย่า ลุงชาย พวกคุณก็นอนพักแต่หัวค่ำด้วยนะ”\ส่งทั้งสองออกไป เล่ยเซียมาที่โต๊ะหยิบขวดยา ลังเลอยู่สักครู่ แต่ก็ยังกินไปหนึ่งเม็ด ก่อนกลับไปนอนบนเตียง