ปีนั้น ฉันยังมีเธอ
ปีนั้นเรายังบริสุทธิ์เหมือนคริสตัล
ปีนั้นเรายังไม่เข้าใจว่าการแต่งงานคืออะไร
ปีนั้นเรายังไม่รู้ว่าความรับผิดชอบคืออะไร
ปีนั้นเรายังไม่รู้จักการโกหก
ปีนั้นเรายังหัวเราะอย่างบริสุทธิ์
ปีนั้นเราคิดว่าความสุขอยู่ใกล้แค่เอื้อม
ปีนั้นไข่ผัดมะเขือเทศของเธอลืมใส่เกลือแต่ใส่น้ำมันพอสมควร
ปีนั้นเธอกังวลจนฉันร้องไห้สะอื้นในฝน
ปีนั้นมือของเธออยู่ในมือฉันตลอดทั้งปี
ปีนั้นเธอร้องไห้และบอกว่าจะเป็นผู้หญิงของฉัน
ปีนั้นเราจุดเทียนทั้งหมดเพื่อฉลองวันเกิดให้เธอ
ปีนั้นเราอยู่บนรถประจำทาง ฉันเตะโจรคนหนึ่งล้มลง เธอก็บอกว่าฉันหล่อและเท่มาก
ปีนั้นฉันรอเธอกลับบ้านทั้งคืนแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือเธอเมาเกินไปและสารภาพรัก
ปีนั้นเธอล็อกแขนฉันเหมือนสะใภ้สาวที่มีความสุข
ปีนั้นเมื่อเธอมีไข้ ฉันแบกเธอไปโรงพยาบาล เธอพูดงัวเงียกับฉันว่า 'ไม่มีวันไหนเลยที่จะไม่ทิ้งฉันนะ เธอต้องรักฉันให้ดี เพราะฉันรักเธอ'
ปีนั้นฉันไม่เคยเมาเหล้า ไม่เคยจับบุหรี่
ปีนั้นเธอชี้ที่ไฝสีแดงกลางคิ้วของฉันแล้วหัวเราะบอกว่า 'สามีฉันคือเอ่อหลางเซินนะ'
ปีนั้นเธอบอกฉันว่า มีเพียงเธอเท่านั้นที่เหมาะเป็นผู้หญิงของฉัน เพราะเพียงขนตาของเธอสวยกว่าฉัน ผู้หญิงคนอื่นแต่งกับฉันจะรู้สึกด้อยกว่า\นั่นปีที่คุณบอกว่ามีแค่ฉันเล่นกีตาร์คือสิ่งที่คุณชอบที่สุด\
ในปีเหล่านั้น ช่วงหกเจ็ดปีนั้น ฉันเรียนรู้ที่จะหัวเราะ คุณเป็นคนแรกที่บอกว่าฉันหัวเราะสวย ฟันหน้ากระต่ายสองซี่น่ารักมาก เด็กผู้หญิง\
หกเจ็ดปีผ่านไป ความรู้สึกในรอยยิ้มของฉันได้หายไปและไม่มีวันกลับคืน\
หกเจ็ดปีผ่านไป ฉันรู้ว่าการแต่งงานเป็นเรื่องที่ซับซ้อนและต้องพยายามมาก\
หกเจ็ดปีผ่านไป ฉันรู้ถึงความหนักอึ้งของความรับผิดชอบ\
หกเจ็ดปีผ่านไป ฉันตกหลุมรักไข่ผัดมะเขือเทศที่ใส่น้ำมันปรุงรส\
หกเจ็ดปีผ่านไป ฉันเรียนรู้ที่จะไม่ซื่อสัตย์อย่างเต็มที่\
รอยยิ้มของฉันหลังจากหกเจ็ดปีไม่มีฟันหน้ากระต่ายน่ารัก และไม่มีคุณอยู่ด้วย\
หกเจ็ดปีผ่านไป ฉันไม่สามารถพบผู้หญิงที่ยืนร้องไห้ท่ามกลางฝนเพื่อตัวฉันอีกแล้ว\
หกเจ็ดปีผ่านไป สิ่งที่ฉันถืออยู่ในมือคือเพียงอากาศ ไม่ใช่มือของคุณ\
หกเจ็ดปีผ่านไป ฉันจะไม่ปฏิเสธผู้หญิงที่อยากให้ร่างกายของเธอเป็นของฉันอีกแล้ว\
หกเจ็ดปีผ่านไป ฉันหาธีมนเทียนสีสวยเหล่านั้นไม่เจอ คุณก็สูญเสียวันเกิดของคุณตลอดไปเช่นกัน\
หกเจ็ดปีผ่านไป ฉันจะไม่ยุ่งเรื่องของคนอื่นอีกแล้ว เพราะคุณจะไม่พูดกับฉันว่า \“สามีฉันหล่อจัง แกร่งจัง ดุดันจัง\”\
หกเจ็ดปีผ่านไป ฉันยังไม่สามารถหยุดคุณจากการดื่มเหล้าคนเดียวได้ และไม่มีผู้หญิงที่สารภาพรักกับฉันหลังเมาแล้วอีก\
หกเจ็ดปีผ่านไป ในขณะที่ฉันเดินบนถนน คุณผู้มีความสุขก็ไม่อยู่ข้างฉันอีกแล้ว\
หกเจ็ดปีผ่านไป คุณไม่ต้องไปโรงพยาบาลอีกแล้ว แม้แต่ถ้าไป ก็ไม่ต้องให้ฉันอุ้มคุณ\
หกเจ็ดปีผ่านมา การสูบบุหรี่และดื่มเหลือถือเป็นเรื่องปกติ เพราะฉันอยากตามหารอยมือของคุณ\
หกเจ็ดปีผ่านไป ขี้แมลงวันที่หว่างคิ้วของฉันจางลง ไม่ค่อยมีใครเห็น\
หกเจ็ดปีผ่านไป ฉันเคยมีผู้หญิงหลากหลาย แต่พวกเธอไม่รู้สึกด้อยค่าที่ขนตาฉันยาว เพียงแต่ฉันคิดถึงคุณ\
หกเจ็ดปีผ่านมา ฉันจะกอดกีตาร์และร้องเพลงของพวกเราเพียงคนเดียว\
ทุกเมื่อเย็น ฉันจะรู้สึกไม่สบายใจ\
ฉันรู้ว่าค่ำคืนกำลังมา\
ฉันไม่อยากผ่านความมืดคนเดียว\
อดีตของเรา ฉันอยากลืม\
แต่ก็ยังไม่อยากปล่อยความทรงจำ\
ฉันเป็นแบบนี้เสมอ\
คุณอย่ากลัวบนฟ้า\
คุณจะมองฉัน\
ฉันรู้\
คุณปล่อยฉันไม่ได้\
ฉันเข้าใจ
