รักที่เย็นเล็กน้อย 5

ห้าปีต่อมา…
ข่าวการแต่งงานของหวังช่วนกับเหว่ยกวงถูกทราบจากเพื่อนคนอื่น ๆ ได้ยินมาว่างานแต่งจัดได้สวยงาม เขาก็ได้ยินด้วยว่าหวังช่วนเหมือนพ่อของเขา ทำงานเป็นตำรวจ มีทักษะการต่อสู้ และยังคงยอดเยี่ยมเหมือนสมัยเรียน เป็นที่ชื่นชมของสาว ๆ โรงเรียนตำรวจหลายคน เหว่ยกวงก็สวยขึ้นและมีวุฒิภาวะ พวกเขายังคงเป็นคู่ที่เพื่อน ๆ มองว่าเพอร์เฟกต์ที่สุดและน่าอิจฉาที่สุด ส่วนตัวเขาเอง ก็คือทหารชายแดนที่ต้องอยู่ในอากาศหนาวติดลบเป็นสิบองศาเท่านั้น

ต่อมา มู่ชิงก็ได้เรียนการต่อสู้ทางทหาร และก็ประสบความสำเร็จ ได้รับการชื่นชมจากผู้นำเขตทหาร จึงถูกย้ายไปประจำอยู่กองยามทหารของหน่วยบัญชาการทหาร ซึ่งก็คือบ้านเกิดของหวังช่วนและเหว่ยกวง

กลับมาที่เมืองที่คุ้นเคยอีกครั้ง มู่ชิงรู้สึกสบายใจ เขาไปดูโรงเรียนเก่า มีการเปลี่ยนแปลงมากมาย เมื่อเห็นสนามกีฬาที่เขาเคยแข่งกับหวังช่วน ความประทับใจที่สุดก็ยังคงเป็นเหว่ยกวง ไม่รู้ตอนนี้พวกเขาเป็นอย่างไร มู่ชิงคิดถึงมาก

โชคชะตาทำให้มู่ชิงกับหวังช่วนได้พบกันอีกครั้ง กองยามทหารที่มู่ชิงอยู่แข่งมิตรภาพกับหน่วยตำรวจที่หวังช่วนทำงาน ในฐานะผู้เล่นที่เก่งที่สุดของทั้งสองฝ่าย พวกเขาจึงได้พบกัน

เมื่อสายตาของพวกเขาตรงกัน ทั้งคู่ต่างประหลาดใจ หวังช่วนดีใจเกือบจะร้องไห้ กอดมู่ชิงแน่นแล้วพูดว่า: "เด็กชายตัวแสบ ไปตายที่ไหนมาครับ" มู่ชิงก็ตื่นเต้นและพูดว่า: "ขอโทษ" หวังช่วนตบมู่ชิงหนึ่งทีแล้วพูดว่า: "แกก็พูดได้แต่ขอโทษ ไม่มีคำอื่นอีกเหรอ ดูนั่นสิ" หวังช่วนชี้ไปที่เหว่ยกวงที่ยิ้มให้เขาจากฝั่งคนดู ยังคงสวยเหมือนเดิม ยังคงดึงดูดใจ มู่ชิงรู้สึกซับซ้อนเมื่อเห็นเหว่ยกวงมองเขาอย่างตื่นเต้น

หวังช่วนพูดว่า: "เราแต่งงานแล้ว"

มู่ชิงตอบว่า: "ฉันรู้แล้ว"

หวังช่วนพูด: "รู้ก็โอเค แกไม่น่าไปงานแต่งของเราเลยจริง ๆ แกนี่ไอ้เด็กโง่ เอาล่ะ ไม่พูดแล้ว เราต้องแข่งกัน หลังจากนั้นเราจะกินข้าวด้วยกัน มานี่สิ"

มู่ชิงยิ้มเบา ๆ แล้วพูดว่า: "มาเถอะ"

การแข่งขันเริ่มขึ้น มู่ชิงฝึกซ้อมมานานในอากาศที่หนาวติดลบ ร่างกายจึงแข็งแรงมาก บวกกับความเฉียบคมของสมองและความรวดเร็วในการตอบสนอง หลังการแข่งขันไปไม่กี่รอบ หวังช่วนเริ่มแสดงอาการพ่ายแพ้ มู่ชิงเคยคิดถึงผลลัพธ์ของวันนี้หลายครั้ง นั่นคือการเผชิญหน้ากับหวังช่วนอีกครั้ง เขาตัดสินใจว่าจะไม่ให้เหว่ยกวงมีอิทธิพลในการแข่งขันของเขา ดังนั้นเริ่มการแข่งขัน มู่ชิงใช้กำลังของตัวเองเต็มร้อยเพื่อต่อสู้กับหวังช่วนวังฉวนไม่คิดว่ามู่ชิงตอนนี้จะเก่งขึ้นขนาดนี้ ต่อสู้มาถึงรอบที่ 7 พละกำลังของตัวเองเริ่มตามไม่ทันอย่างชัดเจน ในที่สุดเมื่อเริ่มรอบที่ 8 มู่ชิงชกหนักหนึ่งครั้งแล้วทำให้วังฉวนล้มลงกับพื้น พี่น้องของทีมรักษาความปลอดภัยที่ด้านล่างสนามต่างตะโกนดีใจอย่างดัง เพราะผลลัพธ์นั้นชัดเจนอยู่แล้ว\ เมื่อวังฉวนค่อย ๆ ลุกขึ้น มู่ชิงก็พุ่งโจมตีอีกครั้ง ในชั่วขณะนั้น ดวงตาของมู่ชิงสบเข้ากับแสงจันทร์อีก ทำให้เขานึกถึงเหตุการณ์เมื่อ 5 ปีก่อน ดวงตาของแสงจันทร์เต็มไปด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าวังฉวนจะได้รับบาดเจ็บ มู่ชิงลังเล งง ๆ ไม่รู้ว่าควรจะออกหมัดหรือทำอะไรดี ระหว่างลังเล เขาเผลอมองข้ามวังฉวน วังฉวนตั้งสติได้แล้วชกหนักหนึ่งครั้งใส่มู่ชิงที่ใบหน้า มู่ชิงไม่ทันตั้งตัว จนสลบไปกับพื้น ในความมึนงง เขาได้ยินเสียงเรียกของวังฉวน\ เมื่อมู่ชิงฟื้นขึ้นมา เขาอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล วังฉวนเห็นมู่ชิงฟื้นก็ถามด้วยความเป็นห่วงว่า: เป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกดีขึ้นหรือยัง
มู่ชิงพยักหน้า แล้วยิ้มแล้วพูดว่า: ดีขึ้นหน่อยแล้ว ฉันก็ยังแพ้คุณอยู่ ฮี่ๆ
วังฉวนรีบพูดว่า: เธอไม่ต้องพูดก็ได้ ฉันจะไม่หยิ่งแน่ เพราะเธอไม่ได้จริงจังตั้งแต่แรก
มู่ชิงพูดว่า: ฉันตั้งใจแล้วนะ คือ…คุณเก่งเกินไป แล้วก็ คุณเคยบอกฉันใช่ไหมว่า ต่อหน้าแสงจันทร์ เธอจะไม่แพ้ ฮ่า ๆ คุณทำได้แล้ว\ วังฉวนส่ายหัวอย่างหมดทางเลือกแล้วพูดว่า: พอแล้วพอแล้ว เธอบ้าจริง ๆ ฉันไม่รู้เลยว่าเธอกำลังคิดอะไร อย่าที่ฉันชก เธอน่าจะรับได้นะ แต่เธอ ยืนงง ๆ ไม่ขยับ ไม่รู้คิดอะไรอยู่ นี่มันแทบจะฆ่าตัวตายดี ๆ นี่เอง พักผ่อนให้เต็มที่ ครั้งหน้าเราค่อยต่อสู้กันอีกนะ อืม เธอห้ามง่วงงันอีกล่ะ
มู่ชิงยิ้มแล้วยกมือพยักหน้า