ทำไมถึงอยากลืมคุณ แต่ทำยังไงก็ลืมไม่ได้ ทำไมถึงรู้ชัดว่าคุณเป็นไปไม่ได้ที่จะกลับมา แต่ก็ยังยึดมั่นในความหวัง หญิงสาวยืนอยู่หน้าหน้าต่าง ฝนปรอยได้ตกลงมาเมื่อมองออกไป เธอเปิดมือออก มีความรู้สึกเล็ก ๆ ราวกับว่าทุกอย่างยังสามารถกลับไปเหมือนเดิม
ยุ้ยอี้สวมชุดสูทหางยาวสีน้ำตาลเข้ม จ้องทางข้างหน้าที่ไม่รู้จักอย่างลึกซึ้ง “พี่สบายดีไหม?” ยัวร์หรงผู้เป็นพี่ชายที่เป็นห่วงถามข้าง ๆ “สบายดีหรอ! นี่มันสถานที่อะไรเนี่ย! เลวร้ายชะมัด!” ยุ้ยอี้ตะโกนด้วยความโศกเศร้าอย่างบ้าคลั่ง “ไปกันเถอะ! ไปที่สถาบันอิโนะ” ยัวร์หรงมองพี่ชายของเขาอย่างรักใคร่ \ ที่ทางเข้าประตูโรงเรียน ไม่มีทั้งลูกโป่งต้อนรับและพิธีต้อนรับที่ยิ่งใหญ่ ไม่มีใครอยู่เลย “เฮ้ ฉันบอกแล้วว่าสถานการณ์ต่างจากในการ์ตูนมาก!” ยุ้ยอี้มองไปข้างหน้าด้วยหน้าตาเครียด โรงเรียนเต็มไปด้วยบรรยากาศแบบยุโรป ผนังกระจกขนาดใหญ่สะท้อนภาพนักบวชหญิงที่สง่างาม ผนังสีเงินเทาแสดงถึงกลิ่นอายเชื้อชาตินักขุนนาง เมื่อลงไปข้างใน จะพบกับห้องโถงสีทองที่หรูหรา รายล้อมด้วยลวดลายดอกไม้ที่สวยงามบนผนัง โคมระย้าที่เพดานส่องแสงสว่างไสว \ ยัวร์หรงพายุ้ยอี้ไปจนถึงห้องที่ปรึกษา \ “ยุ้ยอี้! เธอไปพบอาจารย์ก่อนนะ ใช่แล้ว จะเอากาแฟหรือสุราแรง” ยัวร์หรงหยิบขวดสองขวดข้างตัวขึ้นถาม “เฮ้…เจออาจารย์แล้วยังดื่มสุราได้อีกเหรอ?” “โอ้ เห็นใจหน่อย จะได้ไม่เป็นลมตอนสอบเข้า”
มีเสียงเคาะประตูดังตึ่ง ๆ จากด้านนอก “I am sorry.” อาจารย์แก่ผู้สวมสูทขาวเดินเข้ามา ใบหน้าซีดเซียว ไม่สดชื่น ไม่มีแรง “ตรงนี้” ยัวร์หรงชี้ไปที่เก้าอี้เพื่อให้เขานั่ง “สวัสดีครับ นักเรียนอย่าตื่นเต้นนะ เดี๋ยวก็เสร็จแล้วครับ ผมชื่อแมนฮัตตัน” อาจารย์นั่งข้างยุ้ยอี้ “กาแฟหรือสุรา?” ยัวร์หรงถามอาจารย์ข้าง ๆ “โอ้ สุรา! ฮ่าฮ่าฮ่า” อาจารย์ผู้ไม่มีแรงเมื่อครู่กลับมามีแรงเหมือนกองทัพล้านนาย \ อาจารย์หันกลับมาเกา คอแล้วถาม “คงเป็นคุณยุ้ยอี้ ใช่ไหม พี่ชายยุ่อหรงนักเรียนที่ขี้เกียจที่สุดโรงเรียน และอันดับ 1 ผู้ที่ไม่อยากได้เป็นแฟนที่สุดในโรงเรียน เอาละ อาจจะออกนอกเรื่องนิดหน่อย คุณยุ้ยอี้รู้จักวิทยาลัยเทพบุตรไหม?” อาจารย์ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
