รักที่เย็นเล็กน้อย 6

ในตอนนั้นแสงจันทร์มา ซื้ออาหารเสริมหลากหลายชนิด มองดูแสงจันทร์ มู่ชิงรู้สึกอารมณ์ต่ำ แสงจันทร์พูดกับหวังฉวนว่า: คุณกลับไปที่ทีมก่อนเถอะ ฉันจะดูแลมู่ชิงเอง หวังฉวนพยักหน้า สั่งสักเล็กน้อย แล้วรีบไป แสงจันทร์เงียบ ๆ มองมู่ชิง แล้วพูดว่า: ฉันรู้สึกว่าฉันเข้าใจคุณผิด มู่ชิงประหลาดใจและพูดว่า: ฉัน…… แสงจันทร์พูดว่า: มู่ชิง จริง ๆ แล้วตั้งแต่สมัยเรียนฉันก็เข้าใจ คุณชอบฉันมาตลอด ใช่ไหม มู่ชิงก้มหน้าไม่พูด แสงจันทร์มองไปที่ประตู แล้วพูดว่า: ใช่ ฉันยอมรับว่าการรักใครสักคนไม่ใช่เรื่องผิด ฉันไม่มีสิทธิ์ห้ามคุณชอบฉัน แต่คุณก็ไม่สามารถห้ามฉันรักหวังฉวนได้ มู่ชิงอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็หยุด แสงจันทร์พูดต่อ: มู่ชิง คุณเก่งมาก เก่งกว่าหวังฉวนด้วยซ้ำ แต่ความรักไม่ใช่เรื่องของว่าใครเก่งกว่าจะเป็นของใคร คุณเข้าใจไหม ตลอดหลายปีมานี้ คุณยินดีเป็นตัวประกอบให้หวังฉวนโดยเต็มใจ ไม่ยอมเป็นตัวเอง ฉันเห็นทุกอย่างที่คุณทำ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ ไม่ว่าจะเป็นการแข่งขันบาสเก็ตบอลหรือมวย เมื่อถึงช่วงสำคัญคุณมักคิดฟุ้งซ่านและตั้งใจเล่นพลาด คุณคิดว่าฉันจะเสียใจถ้าคุณชนะหวังฉวนเหรอ? ตอนนี้ฉันบอกคุณเลย ฉันไม่เสียใจ หวังฉวนก็ไม่เสียใจ หวังฉวนรู้แล้วจะรู้สึกละอาย เข้าใจไหม ที่จริงหวังฉวนเคารพคุณมาก ชื่นชมคุณ แม้ว่าคุณจะทำตัวเย็นชาและไม่ยอมแสดงออก แต่หวังฉวนก็คิดว่าคุณจะเก่งกว่าเขาในอนาคต เพียงแต่คุณไม่รู้ตัว ฉันก็เคารพคุณ ฉันเข้าใจว่าทำไมคุณถึงจากไปโดยไม่บอก เพื่อไปเข้าทหารในที่ไกล ฉันคิดว่าคุณคงจะเปลี่ยนไป แต่ฉันคิดผิด คุณก็ยังเหมือนเดิม ความรักที่คนเดียวหลงใหลมากเกินไป คุณคิดว่ามันดีจริงหรือ มู่ชิง ไม่ดีหรอก ถึงตอนนี้ฉันชอบคุณ มันก็ทำอะไรไม่ได้ ฉันจะไปหย่ากับหวังฉวนแล้วแต่งงานกับคุณหรือ? คุณจะยอมไหม? คุณจะไม่ยอม ตื่นเถอะ มู่ชิง คุณเป็นเพื่อนของฉันและหวังฉวน เพื่อนที่ดีที่สุดของเรา ความสัมพันธ์ของเราบริสุทธิ์ ฉันหวังว่าคุณจะเข้าใจ ไม่จมลงไปอีก คุณรู้ไหมเวลาที่เราแต่งงาน สิ่งที่เสียใจที่สุดคืออะไร คือคุณไม่ได้เป็นเพื่อนเจ้าบ่าวของเรา เราจริงใจ เราให้ความสำคัญกับมิตรภาพกับคุณมาก พูดไปพูดมา น้ำตาของแสงจันทร์หลั่งออกมา มู่ชิงถูกคำพูดนั้นตรงใจ หันหน้าไปทางอื่นด้วยความเสียใจ แสงจันทร์ลุกขึ้น เช็ดน้ำตาที่ขอบตา แล้วยิ้มและพูดว่า: ขอโทษมู่ชิง วันนี้ฉันตื่นเต้นไปหน่อยมู่ชิงกล่าวว่า: ไม่เป็นไร เดือนแสง ฉันเข้าใจแล้ว ขอบคุณสำหรับคำพูดของคุณในวันนี้ เดือนแสงกล่าวว่า: ดีแล้ว ฉันจะไม่รบกวนการพักผ่อนของคุณ พรุ่งนี้ฉันกับหวังชวนจะมาหาคุณ คุณลองคิดให้ดีเองนะ มู่ชิงพยักหน้าเบาๆ มองหลังของเดือนแสงที่กำลังจากไป มู่ชิงรู้สึกเศร้าใจ นอนอยู่บนเตียง มู่ชิงยังคงคิดถึงคำพูดของเดือนแสง ใช่แล้ว ผ่านมาหลายปีแล้ว ที่แท้ตัวเองไม่สามารถละวางเดือนแสงได้ ที่แท้หวังชวนชื่นชมตัวเองมาตลอด ที่แท้ตัวเองเก่งขนาดนั้น แต่กลับจมอยู่กับจินตนาการที่ไม่เคยมี จนทำให้เสียเวลาไปมาก มัวพลาดผู้หญิงที่ดีมากมาย ตัวเองสามารถสร้างความสุขได้แต่กลับสนใจแค่การแอบมองความสุขของคนอื่น แต่สิ่งของของคนอื่นก็เป็นสิ่งที่มองแต่ไม่สามารถเอื้อมถึง มู่ชิงยิ้มมองท้องฟ้านอกหน้าต่าง มันฟ้าใส สวยงาม ใช่แล้ว ตัวเองเคยละเลยไปมากเกินไป คิดน้อยเกินไป...