รักที่เย็นเฉียบเล็กน้อย 7 (จบ)

หลังจากสี่เดือน มู่ชิงฟื้นจากการรับราชการทหารแล้ว และได้ชวนหวังฉวนกับเยว่กวงไปทานข้าวด้วยกัน... หวังฉวนพูดว่า: เป็นไงเด็กน้อย หลังจากนี้อยากทำอะไรยิ่งใหญ่บ้างไหม? มู่ชิงตอบว่า: ก็ไม่ยิ่งใหญ่อะไรหรอก แค่ดูแลเรื่องสงครามตะวันออกกลาง หรือการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐแบบนั้น เยว่กวงหัวเราะอย่างชอบใจแล้วพูดว่า: พอเถอะ มั่วไปเรื่อยนะเนี่ย หวังฉวนพูดว่า: ยังไง นายนี่อยากไปเป็นสมาชิกองค์การสหประชาชาติเหรอ อืม ฉันสนับสนุนนะ มู่ชิงยิ้มแล้วพูดว่า: ก็เอาเถอะ พูดตรงๆ ครั้งนี้ ผมอยากบอกลาพวกคุณ หวังฉวนพูดว่า: บอกลา หมายความว่ายังไง นายจะไปเหรอ? เยว่กวงพยักหน้าพูดว่า: ใช่ แล้วนายจะไปไหนล่ะ? มู่ชิงยิ้มพูดว่า: ผมจะไปทิเบต หวังฉวนพูดว่า: อ้าว ทิเบต นายไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม นายเพิ่งกลับมา เรายังไม่ได้คุยเรื่องเก่าอย่างจริงจังเลย แล้วนายจะไปอีก เฮ้ ทำเกินไปแล้วนะ มู่ชิงพูดว่า: ฮ่าฮ่า พวกคุณอย่าทำตัวแบบนั้นสิ ผมไม่ได้ไปแล้วไม่กลับนะ การเที่ยวทั่วประเทศจีนตั้งแต่เด็กเป็นฝันของผมครับ หลังจากไปทิเบต เที่ยวให้ทั่วประเทศจีน จากนั้นผมยังอยากไปต่างประเทศ เช่น ป่าฝนเขตร้อนในอเมริกาใต้ ทุ่งหญ้าในแอฟริกา ไปดูบ้านศิลปินในยุโรป และดูสิ่งแปลกใหม่ต่างๆ ทั่วโลก ผมจะนำภาพถ่ายและบทความจากที่ต่างๆ ส่งกลับมาที่บริษัทของผม แล้วยังสามารถทำเงินได้ มีอะไรไม่ดีตรงไหน พวกคุณควรจะอวยพรให้ผมสิ เยว่กวงพูดว่า: งั้นพวกเราจะเจอกันน้อยลงมากเลยนะ มู่ชิงพูดว่า: อาจจะนะ แต่ผมจะคิดถึงพวกคุณอยู่เสมอ หวังฉวนพูดว่า: ก็ช่างเถอะ เราจะไม่ทำลายความฝันของนาย แต่ต้องส่งอีเมลมาบ่อยๆ นะ บอกเรื่องแปลกใหม่ของโลกให้เราได้รู้ทันที โอเคไหม? มู่ชิงพูดว่า: แน่นอนอยู่แล้ว เยว่กวงพูดว่า: และไม่ว่าคุณจะไปที่ไหน อย่าลืมว่าที่บ้านเกิด ประเทศจีน มีเพื่อนที่ดีที่สุดสองคนรอคุณอยู่ หวังฉวนพูดว่า: ใช่ ต่อไปถ้านายจะแต่งงาน เราก็ยังต้องเป็นเพื่อนเจ้าสาวเพื่อนเจ้าบ่าวให้นายนะ ฮ่าฮ่า... บนเครื่องบิน... มู่ชิงมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นท้องฟ้าสีฟ้าและเมฆสีขาว เดินกลับมามองบ้านเกิดของตัวเอง เงียบในใจพูดว่า: หวังฉวน เยว่กวง ลาก่อน ขอให้พวกคุณมีความสุข...